Kindertelevisie grof? Dat moet het toch gewoon kunnen zijn

Waarom het goed is voor kinderen om te lachen over 'volwassen' onderwerpen

Een tijdje geleden liet ik een buitenlandse vriend het kinderprogramma Purno de Purno zien, en wel de aflevering met de ietwat suggestieve naam “in het hol van de kietelaar”. ‘Is dit voor kinderen?’ vroeg hij me met grote vragende ogen. Ik knikte ‘ja’ en liet hem vervolgens Rembo & Rembo zien, en een aflevering van Theo & Thea waarin ze drugs gebruiken in de metro.

Als kind vond ik deze en andere programma’s van Villa Achterwerk geweldig: ik snapte de vele seksuele verwijzingen van Purno de Purno vast niet, maar om de dingen die ik wel begreep kon ik smakelijk lachen. Als ik echter mensen spreek over de vroegere programma’s van Villa Achterwerk, zelfs mensen van mijn eigen leeftijd, hoor ik vrij vaak dat ze achteraf ‘niet kunnen begrijpen dat dit voor kinderen werd gemaakt.’

Ja, de poep-, pies-, seks- en drugsgrappen van Villa Achterwerk waren zacht uitgedrukt banaal. Maar waren die programma’s daarom per definitie niet geschikt voor kinderen?

Wat we volgens mij soms lijken te vergeten is dat kinderen in precies dezelfde wereld leven als wij. Wat ik daar mee bedoel: ook in hun wereld zijn dingen als seks en drugs zaken waarvan ze het bestaan weten. Zo horen ze er via vriendjes over of ze vangen bijvoorbeeld gesprekken van volwassenen op.

Veel mensen schieten echter in de kramp als kinderen ze bijvoorbeeld vragen wat ‘seks’ is. Deze mensen hebben misschien het idee dat je kinderen zo lang mogelijk ‘onschuldig’ moet houden en dus niet over dat soort zaken zou moeten praten met ze. Op zich is dat gevoel begrijpelijk: volwassenen onder elkaar vinden het soms al gênant om er over te praten, dus ook ik begrijp dat het moeilijk is om het daar met je kind over te hebben.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Los van dat ik vind dat je juist wel deze gesprekken met je kind zou moeten hebben, ligt ook hier een perfecte rol bij media voor kinderen. Juist door deze onderwerpen in absurde en komische programma’s als Theo & Thea en Rembo & Rembo te verwerken houd je ze niet weg bij ‘volwassen’ onderwerpen, maar laat je ze zien dat daar ook best om gelachen mag worden. Misschien is het een optimistische gedachte, maar ik denk dat juist dit soort programma’s taboeonderwerpen uit de taboe sfeer halen, waardoor het uiteindelijk makkelijker zal zijn voor kinderen om er gesprekken met elkaar én met hun ouders/verzorgers over te hebben.

Door er grappen over te maken laat je zien dat je kinderen serieus neemt, hoe tegenstrijdig dat misschien ook klinkt.

Een van de grootste fouten die je volgens mij kunt maken bij het maken van media (boeken, series, you name it) voor kinderen is het kind onderschatten. Veel ouders lijken het idee te koesteren dat ze kinderen moeten beschermen van de ‘slechte buitenwereld’, maar je kinderen weghouden van deze hele menselijke dingen lijkt me de slechtste voorbereiding op ‘het echte leven.’ In mijn beleving schat je kinderen veel te laag in als je bang bent dat ze geen onderscheid kunnen maken tussen absurdistische humor en de echte wereld.

Ik zag Tampie van de familie ‘Mag Dat’ (uit Rembo & Rembo) met de tandenborstel van haar vader de WC pot schrobben, maar toch heb ik het nooit in mijn hoofd gehaald dit na te doen.

Thomas Spijkerman, een van de schrijvers en vaste acteurs van TreurTeeVee, een nieuw absurdistisch programma op NPO3, brengt treffend nog een ander voordeel van het oude Villa Achterwerk aan het licht in een interview met de Volkskrant:

“Van Villa Achterwerk leerde je meer dan grofheid en verbeelding. Je kreeg een wereldbeeld mee: de wereld is ingewikkeld. Dat leerde ik van Purno de Purno, op een troostrijke, relativerende manier. Er is niet altijd een eenduidige oplossing, en dat is niet erg.”

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.