Waarom krijgen we als kind geen les over onze geest, maar wel over ons lichaam?

Kinderen leren filosoferen

Ik kan me de lessen biologie nog goed herinneren op de middelbare school. Het ging over de flora en fauna in het leven en hoe het ontstaat. Zo ging het ook over ons lichaam en hoe het precies werkt. Maar wat ik me niet kan herinneren, zijn de lessen over onze geest. Hoe je jezelf ontwikkelt, hoe we met belangrijke gebeurtenissen omgaan en nog veel meer belangrijke levenslessen. Is dat niet juist het belangrijkste wat wij aan de nieuwe generatie kunnen meegeven?

Meer levenslessen en minder burn-outs

Je kunt discussiëren over de voors en tegens om het over levenslessen te hebben tijdens biologielessen. Maar waarom is het wél normaal om te leren over ons lichaam, maar niet over onze gedachten en fascinerende mind? Weten we er te weinig over? Staat de psychologie nog te veel in de kinderschoenen om er wetenschappelijk verantwoord les over te kunnen geven aan – bijvoorbeeld – middelbare scholieren? Kijkend naar de statistieken van tegenwoordig: het aantal toenemende depressies, angststoornissen, suïcides, AD(H)D en burn-outs onder jongeren en studenten, is het misschien wel extra belangrijk om meer informatie te geven over de meest recente wetenschappelijke kennis over de menselijke geest. Op z’n minst onder het mom van ‘preventie’.

Wat is er meer verrijkend dan nadenken over wie je bent, wat je kunt en hoe je wilt bijdragen aan de wereld om je heen, met respect voor de natuur en medemens?

Leren op school over body én mind

Daarom pleit ik niet alleen voor psychologie als verplicht vak, maar ook om te leren filosoferen van jongs af aan. Dat het oké is om te dromen en over allerlei dingen na te denken. Om je fantasie levendig te houden. Zouden die vakken niet de basis moeten zijn van het hele onderwijssysteem? Wat is er meer verrijkend dan nadenken over wie je bent, wat je kunt en hoe je wilt bijdragen aan de wereld om je heen, met respect voor de natuur en medemens? Stel je eens voor dat iedereen hierin les krijgt en dat persoonlijke ontwikkeling een vanzelfsprekende leidraad wordt tijdens de hele middelbare school. Zou dat niet duurzaam zijn? Zorgen voor zelfacceptatie, minder faalangst om altijd maar de beste te moeten zijn en aan de standaarden te voldoen van het huidige schoolsysteem?

Dit vind je vast ook interessant: Op deze 3 manieren kun je mindfulness oefenen met kinderen

Fantaseren is oké!

Zo kunnen we als generatie ontwikkelen en de kennis uit recente en nieuwe onderzoeken doorgeven aan de volgende generatie. En belangrijk is dat we onze opgedane kennis niet opleggen, maar voorleggen. Want om toch even een onderzoek te noemen: docent (kinder)filosofie Rob Bartels bepleit in zijn proefschrift aan de Universiteit voor Humanistiek dat filosofie in het basisonderwijs kinderen leert hun mening beter en kritischer leert kennen en vormen!

Stel je eens voor, dat er na de les over de stelling van Pythagoras en English grammar, les is over het denken, het voelen, onze emoties en over onszelf ontdekken. Zou dat niet super preventief zijn?