Je dromen als kind of puber zijn niet uitgekomen: waarom dit oké is

Laat je verwachtingspatroon los

Iedereen heeft minstens één keer op school de vraag ‘wat wil je worden als je later groot bent?’ gekregen. De antwoorden varieerden van astronaut, dokter, politieagent tot prinses. Niets was te gek en honderden kleine meisjes dromen elk jaar nog steeds van leven in een kasteel in een prinsessenjurk. Maar hoeveel van deze dromen komen echt uit? En is het erg dat kinderdromen in duigen vallen?

Ik wilde vroeger kunstenares worden. Ik zag mezelf in bohemian gewaden, met verfspikkels in mijn haar – dat rommelig doch stylish was opgestoken – uren staren naar een doek. En op dat doek zou elke keer een prachtig kunstwerk ontstaan, waar iedereen op zat te wachten. Flink wat geld zou men ervoor neerleggen. En ik zou daardoor een rijk en gelukkig leven leiden.

Toch maar studueren

Toen mijn vader me op een dag ietwat bezorgd aankeek en me hardop vroeg hoe ik dacht hiervan te leven, ging ik er iets serieuzer over nadenken. Nee, ok, misschien toch handig om ook iets te studeren. Daarom koos ik toen voor kunstgeschiedenis. Mijn droom veranderde langzaam maar zeker naar galerie-eigenaar. Ja, dat zou ik doen. Een mooie galerie in New York of Londen runnen. Mezelf omringen door kunstenaars en helemaal opgaan in die creatieve kunstenaarswereld. Heerlijk.

Hoe vaak betrap je jezelf erop dat je teleurgesteld bent in het leven omdat het niet voldoet aan wat je had verwacht?

Na één jaar op de universiteit kwam ik erachter dat de verplichte architectuurvakken niet helemaal mijn ding waren en besloot ik om toch maar iets anders te doen. Steeds verder raakte ik verwijderd van mijn kinderdroom. Op dat moment maakte ik me er niet zo druk om, omdat ik genoeg afleidingen had zodat ik nog niet hoefde na te denken over die verre toekomst. En toen bleek die verre toekomst opeens toch een stuk dichterbij dan ik dacht.

Nu ben je begin twintig en nog geen steek verder

Als kind, puber of begin twintiger schuif je dingen op de lange ‘later als ik groot ben’-baan. En dat is prima, want waarom zou je je dan al druk maken om de toekomst? Maar op een gegeven moment bevind je je in die ‘later als ik groot ben fase’ en dan ben je geen steek verder, heb je nog steeds geen idee wat je met je leven wil doen en vraag je je af waarom je in g*desnaam je leven vroeger niet iets serieuzer hebt genomen.

Nou, dat hoort er dus een beetje bij.

Omdat het ‘hoort’

Wie van je vrienden doet nu waar ze vroeger over droomde? Wie is astronaut geworden, wie woont er in een kasteel? Hier kunnen we lacherig om doen, maar feit blijft dat we als kind en daarna vooral als puber een bepaald verwachtingspatroon hebben ontwikkeld. Zoals ‘het hoort’ of zoals je ouders het deden of zoals je het in de film hebt gezien.

Zelf heb ik ook een tijd last gehad van dit zelfbedachte ideaalbeeld. Toen ik ongeveer zestien was vond ik dat ik voor mijn dertigste getrouwd moest zijn. Rond mijn 32-33ste zou ik een kind krijgen, en daarna nog een paar. Nu hilarisch lachwekkend als ik dit terug lees. Maar hoe vaak betrap je jezelf erop dat je teleurgesteld bent in het leven omdat het niet voldoet aan wat je had verwacht? Precies. Dat is dus allemaal zelfopgelegd.

Accepteer en geniet

Als je op je 28ste nog steeds niet weet wat voor werk je wil doen, is dat toch niet erg? En als je nu denkt, jawel, dat is erg. Waarom denk je dan dat dat erg is? Komt het door je zelfopgelegde verwachtingen en oordeel over hoe het hoort? ‘Als je tegen die tijd nog niet weet wat voor werk je wil doen, heb je grandioos gefaald in het leven.’ Nee hoor, als je dat denkt ben je grandioos aan het falen. Want het leven kun je niet vooraf uitstippelen. Soms gaan dingen zoals je had gehoopt of gewild en soms gewoon niet. Soms gooit het leven je een curve-ball en wordt alles op z’n kop gegooid.

En wat je daar dan aan kunt doen? Just deal with it. Accepteer dat dit jouw leven is. Kijk niet naar hoe anderen het doen. Want er staat nergens in een ‘big book of life‘ hoe het hoort of wat het juiste pad is. En laat niemand, ook je vrienden, familie of collega’s niet, je wijsmaken dat er wel een juiste pad is. Trust me, als er een big book of life was geweest, had je die allang moeten lezen op school.

Dit vind je vast ook interessant: Een brief aan mijn jongere ik.