Joëlle heeft borderline: “Ik ben een mens, en zo wil ik ook behandeld worden”

Maaike Kooijman 24 jul 2018 Mind

Hoe vrij en tolerant we ook mogen lijken in Nederland, onbewust stoppen we toch iedereen in hokjes - of dat nou andere mensen zijn of wijzelf. We zijn te saai of juist te intens, te dik of te dun, te ambitieus of niet vooruitstrevend genoeg. En hoewel iedereen last heeft van die vooroordelen, hebben mensen met mentale problemen dat nog net een beetje meer. Been gebroken? Meteen naar het ziekenhuis. Depressie? Wat zeur je nou?

Tekst // Kiara Louis en Maaike Kooijman
Fotografie // Maaike Kooijman

“Ik ben natuurlijk Antilliaanse, en dan heb je sowieso al te maken met vooroordelen”, vertelt Joëlle (27). “Of nou ja, mensen denken altijd dat ik uit Suriname kom. Ze vinden dus dat ik sowieso al niet in het hokje ‘Antilliaan’ pas. Als ik dan ook nog in een hokje ‘borderline’ moet, denken mensen al helemaal dat ik gek ben.” Niet alleen in Nederland, maar ook op Curaçao, waar ze deels opgegroeid is: “Daar zijn mensen meer bekrompen, en zijn nog meer taboes.”

Een kort lontje

Ze had altijd al klachten: woede-uitbarstingen en een kort lontje. In haar tienerjaren deed ze aan zelfbeschadiging, en dat was een teken voor haar zus om hulp voor haar te zoeken. Aan het begin van haar twintigerjaren, toen de agressiviteit op een hoogtepunt was (“Soms gooide ik zelfs met dingen”) startte ze met intense therapie.

Hokjesdenken interview Joelle borderline

“In het begin werd ik niet serieus genomen. Mensen zeiden dat ik gewoon opvliegend was, net zoals mijn ouders”, vertelt ze. Maar na een intens traject van twee jaar, heeft ze eindelijk het idee dat ze met haar ziekte kan omgaan. Nu schrijft ze op haar blog I am an ALFa over geestelijke gezondheid, persoonlijke ontwikkeling en mode.

Herken jij jezelf in je diagnose borderline?

“Met die diagnose heb ik duidelijkheid, dat vind ik heel prettig. Voordat ik hulp kreeg, zat ik in een extreem emotionele rollercoaster. Ik was of heel kwaad, of heel blij of verdrietig. Er zat geen balans in. Dat vond ik lastig.  Later leerde ik dat die woede-uitbarstingen ook gewoon verdriet waren, vermomd als agressie.”

Klinkt heftig.

“Ja, mentaal voelde het enorm vermoeiend. Er was geen verklaring voor te vinden. Je wilt zoveel zeggen, maar niemand hoort je.” Gevoelens goed vertalen lukte ook niet goed, vertelt Joëlle. Haar lichaam maakte zoveel adrenaline aan, dat ze totaal niet wist wat ze met zichzelf aan moest. “Dat was ook de reden van mijn automutilatie.”

Ik ga mezelf niet klein houden voor anderen.

Op welke manier word jij in een hokje geplaatst?

“Als donkere vrouw word ik sowieso sneller in het hokje agressief geplaatst. Hoe ik loop, hoe ik praat, hoe ik ben. Ik ben totaal niet op mijn mondje gevallen en ben goudeerlijk. Maar ik ga mezelf niet klein houden voor anderen.”

En wat betreft haar borderline: “Mensen denken altijd dat ik gek ben. Sommige mensen beweren zelfs dat ik opgesloten moest worden in een psychische inrichting, vooral vanwege dat agressieve gedrag. En het kwam ook door mijn littekens dat mensen dachten dat ik niet spoorde.” Maar juist door al dat labelen werd ze nog kwader: “Ik wist wel dat ik niet gek was.”

Dit vind je misschien ook interessant: Maak jij psychische stoornissen belachelijk zonder dat je het doorhebt? (misschien op deze manieren)

Toch voelt ze helemaal niet de behoefte om haar diagnose zomaar te delen: alleen hechte vrienden weten dat ze borderline heeft. “De rest hoeft het niet per se te weten. Het is irrelevant. Ondanks dat het me niet echt uitmaakt wat mensen van me denken, wil ik niet gelabeld worden. Dat beperkt me alleen maar”, zegt ze. “Bovendien worden mensen, zelfs mijn eigen familieleden, soms oncomfortabel als ik erover praat.” Wel is ze meer open minded richting andere mensen met psychische problemen: “Ik weet hoe eenzaam het kan zijn.”

Hokjesdenken interview Joelle borderline

Nu lijkt het heel goed met je te gaan.

“Ja, ik kan nu met mijn klachten omgaan. Ik kan mijn grenzen aangeven, en ik weet wie er in mijn cirkel past en wie niet. Van bepaalde mensen weet je dat zij geen positieve invloed gaan hebben. Ik bescherm mezelf tegen hen.”

“Dat stukje grenzen aangeven heb ik ook geleerd in therapie”, vertelt ze. “Als ik voel dat ik weer downhill ga, neem ik een dagje voor mezelf. Dan neem ik bijvoorbeeld een fijne massage.” Bovendien heeft ze door haar therapie nu de handvatten om op een gezonde manier met emoties om te gaan. “Gevoelens reageer ik niet meer af op mezelf of anderen.”

Wat doe je nu als je drang voelt tot zelfbeschadiging?

“Er zijn verschillende dingen die mij dan helpen. Een rondje lopen, mijn zus bellen of huilen. Dat laatste deed ik vroeger nooit. Als ik nu wil huilen, ga ik gewoon huilen. Ook schreef ik heel veel, thuis liggen mappen vol uit die tijd.”

Ik wil mijn eigen identiteit hebben, mijn eigen plek in de maatschappij.

“Vroeger kroop ik ook vaak in een foetushouding”, vertelt Joëlle – ze demonstreert het meteen even voor ons. “Daar voelde ik me veilig en warm, net zoals een baby in de baarmoeder. Dat doe ik nu nog steeds na een nare dag. Ik zoek de veiligheid op voor mezelf. Soms ga ik een rondje lopen. Als ik dan voel hoe koud het is, ben ik gauw weer binnen”. lacht ze.

Hokjes zijn er in onze maatschappij en zullen er waarschijnlijk altijd blijven. Wil jij eigenlijk wel in een hokje?

Stellig: “Nee. Ik ben een mens, en zo wil ik ook behandeld worden. Hoe durven mensen mij in een hokje te stoppen? Daar ga ik niet mee akkoord. Ik ben mijzelf. Soms ben heel energiek, soms heel rustig. Dat past echt niet in een hokje. Ik wil mijn eigen identiteit hebben, mijn eigen plek in de maatschappij.”

“Als persoon ontwikkel je jezelf ook constant, je blijft niet voor altijd hetzelfde. Geef me gewoon een eigen plek, waar ik in en uit kan groeien. Geen hokjes.”

Wil je Joëlle volgen? Dat kan op www.iamanalfa.com.

Meer lezen?

Nieuwsbrief

Meer persoonlijke verhalen en psychologie-nieuwtjes ontvangen? Schrijf je in voor de Bedrock Weekly!

Reageer op artikel:
Joëlle heeft borderline: “Ik ben een mens, en zo wil ik ook behandeld worden”
Sluiten