Nee, je hoeft het niet allemaal alleen te kunnen

Kiara Louis 31 aug 2018 Mind

Laatst luisterde ik per ongeluk een gesprek af. Een meisje van rond de twintig sprak over een dag die ze had doorgebracht in bed. Het lukte haar echt niet eruit te komen, zei ze op een wanhopige toon, en dat nam ze zichzelf heel kwalijk. Kon ze niet gewoon productief zijn, vroeg ze zich af. En ik dacht: hé, hoor ik mezelf nou praten?

Want ja, ik heb ook van die dagen: alleen maar in bed liggen, nergens zin in, zwelgen in je eigen negativiteit. Maar dit is geen halfbakken verhaal over mijn dip-dagen. Waar het wel over gaat? Het feit dat we allemaal soms mindere dagen hebben – alleen dat vaak niet van elkaar weten.

Het gaat altijd goed

Dat komt omdat we, onbewust, heel ver van elkaar af zijn gaan staan. We zijn allemaal mensen met dezelfde problemen, allemaal puzzelstukjes die niet doorhebben dat ze gewoon in elkaar passen. Toch probeert de gemiddelde twenty something, wat zeg ik: de gemiddelde mens, een beeld te schetsen dat we het allemaal zo goed kunnen alleen.

Want kwetsbaar zijn is niet tof. Op Instagram posten dat je verdrietig bent, levert geen likes op. Alles moet leuk zijn anno 2018. En dat is best schadelijk, want we kunnen alleen intieme relaties opbouwen met anderen als we ons kwetsbaar opstellen. Aangeven dat je soms dip-dagen hebt, hoort daar ook bij. Hoe vaak geven we onszelf nou nog bloot?

Dit vind je misschien ook leuk: Hoe de prachtige Afrikaanse ubuntu-filosofie ons leert minder egoïstisch te zijn

Collectieve individualiteit

Onze collectieve individualiteit lijkt de boventoon te voeren. Om hulp vragen is zwak, jezelf kunnen redden is de standaard. Met zijn allen zijn we alleen. Naar mijn mening schiet die individualistische cultuur in de Westerse wereld soms iets te ver door.

Tuurlijk, het is belangrijk om zelfstandig te zijn en je eigen boontjes te kunnen doppen. Maar hulp vragen af en toe is echt niet erg – ook niet aan iemand die je niet of nauwelijks kent.

Mensen willen je helpen

Plot twist: de meeste mensen willen jou helpen. Toen ik op reis was in een vreemd land, midden in de nacht verdwaalde (ja, dit was echt mijn lucky day) en lichtelijk in paniek was, probeerde iedereen me te helpen. Niemand van al deze mensen kende ik, of had ik ooit eerder gezien.

Moraal van dit verhaal? We zijn allemaal mens. We kunnen niet altijd alles zelf. En dat is helemaal prima, want je hóeft ook niet alles alleen te kunnen. Als je eenmaal leert dat de meeste mensen op deze aardbol heel aardig en behulpzaam zijn, wordt de wereld een veel leukere en fijnere plek. Een beetje cliché, maar wel de waarheid.

Meer lezen?

Meer inspirerende artikelen in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor onze Bedrock Weekly!

Reageer op artikel:
Nee, je hoeft het niet allemaal alleen te kunnen
Sluiten