Ik denk dat ik pas een goed gelukt mens ben als ik voldoe aan mijn eigen eisen

Johan Stevens 20 nov 2017 Mind

Weet je waar ik echt goed in ben? Ik ben er goed in om naast al aanwezig en annoying gedoe, nog meer gedoe te creëren. Daar bóvenop, zeg maar.

Bijvoorbeeld, het is ochtend en ik zit achter mijn computer. Ik probeer een stuk te schrijven en plannen te maken voor de komende tijd. Ik heb mezelf heel kordaat achter mijn PC gezet, want ik moet nodig wat doen! Met een grote frons zeg ik dat tegen mijzelf: je moet nodig wat doen.

Van wie dat moet? Eeh, ja, van mijzelf eigenlijk. Ik hoef niet echt iets te doen, ik heb geen verplichtingen. En toch móet ik wat doen. Want dat hoort.

Ondertussen hang ik onderuit op mijn stoel, bijna acrobatisch. Heel knap eigenlijk. Ik strek me uit, ik maak er allemaal geluiden bij. Ik heb me nooit eerder zo uitgestrekt, ik kan gewoon vanaf mijn stoel nu het plafond raken. Echt weird. Ik kijk op de klok en zie dat het nog geen half 10 is.

Tot nu toe zal je zeggen: nou, lekker toch? Beetje moe, maar ach, je hoeft toch niet echt wat te doen. Heerlijk. Geniet ervan. Fijne dag.

Tsja, dank je wel enzo, maar zo zit ik dus niet in elkaar. Nee, ik ben moe en zit daar enorm chagrijnig over te zijn. Boos, zeg maar gerust.

Ik denk dingen als: ‘Ik zit al een week heel gezond te leven, met enige rust en regelmaat en ik drink ook niet, terwijl ik normaal om de dag wel een biertje drink. En ik slaap ook best wel goed. Dat moe zijn kán helemaal niet!’

En ik doe dat dus heel vaak. Dat ik iets voel en dat ik dáár dan commentaar op heb, een heel lullig chagrijnig, kortademig commentaar. Heel onsympathiek.

Het is avond, het loopt tegen 10 uur en er huist een ongezellig soort onrust in mij. Ik sta op en ga zitten, zet muziekjes op, begin te stofzuigen, zet de TV aan en weer uit, daarna op de computer en weer uit dat ding. Ik check de datingapps, heb pijn aan mijn duim van het swipen, maar ga toch nog even door. Dat werk.

Ik wil de deur uit, de jager in mij staat te trappelen bij de deur, als een panter in een te kleine kooi loop ik heen en weer.

Ondertussen heb ik daar dus commentaar op. Op die onrust. Ik zeg hardop in mijn lege woonkamer: Gozer, doe nu rustig, wat ben je toch een heel onzen personage, eikeltje Stevens! Man!

Ik zou zen moeten zijn ofzo. Ik zou in het hier en nu moeten zijn, dat zeggen ze toch altijd? Ik zou in het hier en nu moeten zijn of in elk geval tevreden. Ja, dat is het. Ik zou zeker tevreden moeten zijn, want ik heb een nieuw huis enzo, allemaal prachtig en kindjes in Afrika hebben dat niet, in elk geval geen nieuw huis en Dorito’s en ik heb dat dus wel. En kruidige pepernoten heb ik ook.

Een boek. Dat is wellicht de oplossing. Want dat zou ik als volwassen jongeman natuurlijk gewoon moeten kunnen: een boek lezen. Ik ga op de bank zitten en ik pak een boek. Ik lees een pagina en daarna pak ik mijn mobiel alweer. Oh, wat zou ik dat willen kunnen: een uurtje of twee lezen, met een mok thee, en dan kalmpjes de was opvouwen en dan naar bed. Zo’n avond. En dat je dan die ochtend erna denkt, als het ontbijt allang op is en je de eerste dingen van de dag al hebt afgetikt: zou er nog iemand gebeld hebben eigenlijk?

Ik denk dus dat ik een goed en gelukt mens ben als ik dat zou kunnen. Ik denk dat ik een goed en gelukt mens ben als ik altijd ontspannen ben en wijs en begripvol en liefdevol en geduldig. Als ik dat ben, dan deug ik. Dan is het allemaal goed.

Weet je wat er aan de hand is? Ik zit natuurlijk in de Helse Vicieuze Cirkel. De Feedbackloop From Hell. Daar heeft Mark Manson het over in zijn boek ‘De Edele Kunst van Not Giving A Fuck’: “Door er geen f*ck om te geven dat je je beroerd voelt, verbreek je de helse vicieuze cirkel. Je zegt tegen jezelf: ‘Ik voel me shit, maar wat kan het me schelen?'”

Ook iemand anders had het tegen mij gezegd. ‘Probeer je te focussen op wat je voelt zonder jezelf te veroordelen. Gewoon voelen. Punt. Dat gevoel vertrekt vanzelf wel weer.’

Het is dus ochtend en ik ben moe. En I don’t give a f*ck. Althans ik probeer het. Ik ga zitten en laat even los dat het slecht of stom is. Ik adem diep in. En plots, nu ik wat helderder kijk naar wat ik naast het voelen van moeheid allemaal aan gedachten heb, realiseer ik me eigenlijk dat ik me schuldig voel. Omdat ik natuurlijk wel heel erg hard moet werken. Want dat vinden de mensen belangrijk. En wie ben ik in vredesnaam als ik niet werk? Als ik niets doe? Wie ben ik dan?

Moet ik hard werken? Niet echt, helemaal niet. Ik mag een paar maanden doen wat ik wil, wat een luxe. Een sabbatical. Het enige wat ik echt hoef te doen is een column schrijven, dat had ik afgesproken met Bedrock. En die is nu af. Zo zie je maar.

Ik gaap nog eens. Lekker uitgebreid. Wie gaapt er met mij mee? Wie durft?

Johan Stevens is cabaretier, columnist en begeleidt inspiratiesessie voor bedrijven. Op zijn website deelt hij zijn e-bundel Feel The Fear And Do It Anyway.

Reageer op artikel:
Ik denk dat ik pas een goed gelukt mens ben als ik voldoe aan mijn eigen eisen
Sluiten