Waarom ik nooit in een hutje op de hei biologische aardappelen wil telen

Het zit in onze natuur om ons 'existentieel CV' te willen aanvullen

Rust, reinheid, regelmaat lijkt tegenwoordig het summum van een kalm, vol leven in balans. Maar wat als je daar nou juist diep ongelukkig van wordt? Wat als juist rusteloosheid je voldoening geeft?

Het hedendaagse leven is nogal druk en veeleisend. Dankzij onze mobiele apparaatjes bereikt ons een constante stroom aan prikkels en afleiding. Er wordt veel van ons verwacht op werk. En wie een beetje een leuk sociaal leven wil hebben, moet ook op dat gebied aan de bak. Druk, druk, druk zijn we met z’n allen, met als gevolg een piek in het aantal burn-outs.

De oplossing lijkt simpel: een rustiger, kalmer leven met weinig prikkels. Niet zo gek dat yoga-retreats als paddestoelen uit de grond vliegen, we massaal aan het mediteren zijn geslagen en een leven vol rust, reinheid en regelmaat gelijk staat aan voldoening en geluk. Hoe vaak horen we niet over mensen die hun drukke baan hebben opgezegd om in een hutje op de hei biologische aardappelen te telen? En wie droomt er niet van om op een paradijselijk tropisch eilandje een juice bar te openen?

Nou eh, ik dus. Het hedendaagse leven mag dan druk en veeleisend zijn, thank god it is. Ik wil helemaal geen rust, reinheid en regelmaat. Ik wil avontuur, mensen zien, dingen meemaken. Hoewel ik het me af en toe grappend verzucht na een slapeloos weekend, zou ik er niet aan moeten denken om écht elke avond stipt om elf uur in bed te liggen, half zeven weer op te staan en repeat. Ik geniet veel te veel van kroegavonden die tegen beter weten in veel te laat eindigen. Dat ik de volgende dag op de brakke blaren zit neem ik voor lief.

Ik zie mezelf al diep ongelukkig wegkwijnen, meer dan normaal in mezelf praten en uit pure ellende in m’n eentje flessen rode wijn achterover tikken

En die rusteloosheid kenmerkt niet alleen mijn dagelijks leven. Ook als ik het op grotere schaal bekijk, verkies ik rusteloosheid boven een kalm, simpel leven. Vol bewondering wordt gesproken over mensen die hun drukke baan opzeggen om een simpeler leven te gaan leiden. Zelfs zo zeer dat je bijna aan jezelf gaat twijfelen. Als ik zo’n kalm leven níet ambieer, wil ik dan wel het beste voor mezelf? Ben ik dan geen naïef slachtoffer van de moderne consumptiemaatschappij?

Feit blijft dat ik me best kan voorstellen dat een biologisch boerderijtje in een idyllische omgeving voor anderen klinkt als heaven on earth, maar voor mij? Ik zie mezelf al diep ongelukkig wegkwijnen, meer dan normaal in mezelf praten en uit pure ellende in m’n eentje flessen rode wijn achterover tikken. Geen goed idee.

De Belgische filosoof Ignaas Devisch vindt dat niet zo raar. Hij schreef vorig jaar het boek ‘Rusteloosheid’, waarin hij betoogt dat zo’n kalm leven in werkelijkheid lang niet iedereen past. Volgens Devisch zit het in de menselijke natuur om onszelf te willen ontplooien, de beste versie van onszelf te worden. Zo willen ze hun ‘existentieel cv’ aanvullen, schrijft Devisch. Het leven is al kort, laten we dan op z’n minst echt gelééfd hebben. Is dat ongezond? Raar? Een teken dat je niet in balans bent? Welnee, zegt Devisch. Juist doordat wij mensen – anders dan dieren – beseffen dat we zullen sterven, maakt dat wij onze dagen op aarde maximaal willen benutten. Natuurlijk heeft elke persoon zo nu en dan rust nodig. Maar die rust is dan vooral een middel om er daarna weer tegenaan te kunnen.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Maar ehm, hoe zit het dan met die burn-outs? Volgens Devisch is interne rusteloosheid iets anders dan door de buitenwereld veroorzaakte onrust of stress. Het laatste zorgt vooral voor een gevoel van continu ‘iets moeten’. Het maakt dat we ons opgejaagd voelen en ons lichaam heel veel cortisol en adrenaline aanmaakt. Stresshormonen die in hoge hoeveelheden ons welzijn en gezondheid kunnen beïnvloeden. Maar zo’n constant stressgevoel is wat anders dan de rusteloosheid die ons aanzet om van die bank af te komen en dingen te doen waar we gelukkig van worden.

Voor de één kan een dagelijks meditatie-moment ontspannend werken. Anderen, mijzelf incluis, bereiken datzelfde ontspanningsniveau écht gewoon door een avondje met vrienden op een zonovergoten terras te zitten of een uurtje te bootcampen in het park. En nevernooitniet zou ik een leven in een hutje op de hei verkiezen boven mijn drukke, volle, onvoorspelbare leven in de stad.

En daar ben ik vast niet de enige in.

Meer lezen?

Weg met ‘in balans zijn’. Een beetje onrust in je leven is zo slecht nog niet.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.