Huilen met volwassen mannen? Het kan

Tom Hofland 9 dec 2016 Mind

Een paar weken geleden werd ik gevraagd of ik mee wilde doen aan ‘Het Weekend'. Dit klinkt misschien als een Nederlandse remake van ‘The Hangover’, maar niets is minder waar. Uitleggen wat 'Het Weekend' is aan mensen die het niet hebben meegemaakt blijkt bijna niet te doen. Dit is mijn beste poging.

‘Het Weekend’ is een lang weekend (surprise, surprise) met als doel om de communicatie tussen mensen te versterken. Samen met je werkteam (of zoals ik, met een groep onbekenden) stort je je vier dagen lang op pure zelfreflectie. Hoe zie jij jezelf en hoe zien anderen je? Hoe gedraag je je bij anderen en hoe zou je je willen gedragen? Een soort praktisch soul searching weekend dus, iets waarvan ik vroeger de kriebels zou hebben gekregen.

Toen ik gevraagd werd om mee te doen aan het weekend zei ik volmondig ‘ja’. Natuurlijk ging ik dat wel even doen, zo’n weekendje naar mezelf op zoek. Lachen, toch? Mede Bedrocker Sanne was al geweest en waarschuwde me: “Ik ben door mijn volledige emotionele riool gezwommen, maar ik raad het iedereen aan.” Ik zag in haar ogen dat ze het meende, maar ik moest ook lachen om haar dramatische opmerking. Hoe heftig kon het zijn? Ik was er niet van overtuigd dat een paar psychologische testjes en gesprekjes een gevoelige snaar bij me zouden raken. Ik zat goed in mijn vel en was blij met mijn leven. Welke duistere kanten van mijzelf zou ik kunnen tegenkomen? Dit weekend zou een walk in the park voor mij zijn. Maar: hoogmoed komt voor de val.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Donderdag in de late middag ontmoette ik de rest van de groep. Een beetje onwennig stonden we in de gang terwijl we werden verwelkomt door Gerard Kemps en Bjørna Rekers, die ons door Het mysterieuze ‘Weekend’ zouden slepen. We waren in totaal met zijn tienen en, op een enkele toevalstreffer na, kende niemand elkaar. Terwijl ik om me heen keek, leek het me heel onwaarschijnlijk dat ik een weekend lang met deze mensen zou gaan zitten huilen.

Ik trilde van woede. De tissues waren niet aan te slepen. Hoe was ik in deze situatie terechtgekomen?

Dat niemand precies wist wat ‘Het Weekend’ inhield werd gauw duidelijk. Toch waren de verwachtingen hoog, mede door de verhalen van degenen die ons voor waren gegaan. Velen van ons hoopten meer zelfbewustzijn te ontwikkelen en meer inzicht te krijgen in ‘waarom’ we de dingen doen zoals we ze doen.

Gerard vroeg ons of wij ervaringen van anderen hadden gehoord. Ik bleek niet de enige die op voorhand bang was gemaakt. Zo zei Peter (niet zijn echte naam): “Op mijn werk zeiden ze: O, ga je Het Weekend doen? Dan zien we je niet meer terug. Iedereen die dat doet kiest een andere carrière.” En een andere groepsgenoot vertelde ons dat ze had gehoord dat ‘iedereen vroeg of laat breekt’. ‘Dat zullen we nog wel eens zien,’ schreef ik op mijn blocnootje.

Op vrijdag begon ‘Het Weekend’ echt. Hoe de dagen er exact uit zagen zal ik je besparen – het is simpelweg te veel om te vertellen – maar Gerard en Bjørna gebruikten verschillende middelen om ons een spiegel voor te houden.

Zo werden we bijvoorbeeld gevraagd om een lijst met stellingen in te vullen. Eén van die vragen was bijvoorbeeld: ‘Ik vind anderen mensen aardig’. Vervolgens moest ik die stelling een cijfer van 0 tot 9 geven om te laten zien hoe erg ik het er mee eens was. ‘Makkelijk!’ dacht ik. ‘Ik houd van mensen!’ Ik zette een negen neer en ging vrolijk verder.

Nu moest ik een lange vragenlijst invullen die me het echte cijfer zou geven, in plaats van het cijfer dat ik zelf had bedacht. Zo scoorde ik op ‘Ik vind andere mensen aardig’ ineens een vier. Ho eens. Ik had toch een negen ingevuld? Volgens de test vond ik mensen toch niet zo aardig als ik zelf had ingeschat. ‘Deze test klopt niet,’ was mijn eerste gedachte.

We bespraken de resultaten van de test met elkaar. Om mij heen zag ik voorzichtig de eerste tranen rollen. Bij mij gebeurde er weinig. Hoewel het soms tot interessante gesprekken leidde, had ik niet het gevoel dat ik iets nieuws over mijzelf ontdekt had. Opgewekt na een gezellige dag ging ik naar huis, maar ik was ook een beetje teleurgesteld: waarom had ik nog niet gehuild? Was dit niet zonde van mijn tijd? Had ik niet beter dit weekend gewoon lekker thuis door kunnen brengen?

Tsunami

Op de tweede dag brak ik. Hard. Doormidden. Ik zat voluit te huilen in een kring vol onbekenden. Ik trilde van woede. De tissues waren niet aan te slepen. Hoe was ik in deze situatie terechtgekomen?

Flashback: die ochtend besprak ik mijn testresultaten met de rest van de groep. Waar deze op vrijdag nog flauwekul leken, kwamen deze nu opeens keihard aan. Een tsunami aan pijnlijke herinneringen kwam naar boven en voor ik het wist kon ik mijn tranen niet meer tegenhouden. Ik voelde mij een hoofdrolspeler in een slechte komedie: zo’n nuchtere man die in een praatgroepje zit en ineens breekt en brult als een kind. Ik keek om mij heen naar de groep die voornamelijk uit breedgeschouderde mannen bestond. Ik schaamde me diep, maar ik kreeg zo veel begrip van iedereen dat ik leerde dat die schaamte misplaatst was. Niemand veroordeelde me.

Dit was één van de belangrijkste lessen die ik in het weekend leerde: ik schaam me vaker dan ik wil voor mijn emoties. Of dat zo is omdat ik een man ben weet ik niet, maar woede en verdriet zijn geen emoties waar ik graag mee te koop loop. Ik leerde dat ik een verdedigingsmechanisme in me heb dat soms inschakelt zodra dingen te emotioneel worden: ik maak ze onschadelijk met een grapje en probeer mijn gevoelens vervolgens te rationaliseren en vergeten. Dit zorgt natuurlijk, zoals je wel kunt voorstellen, voor wat onderhuidse spanningen. Ik veroordeelde mijn emoties vaak en leerde nu, huilend tussen al deze vreemde gezichten, dat ik ook gewoon emoties kon hebben zonder hard over mezelf te oordelen. Zodra ik ze toeliet, gingen ze ook zonder veel moeite weer weg. De rest van de dag voelde ik me de meest rustige man op aarde.

Emoties niet veroordelen

Ik zag prachtige dingen gebeurden tijdens ‘Het Weekend’. Ik zag mannen en vrouwen, die voorheen vreemden waren, in volste vertrouwen hun meest verborgen onzekerheden uiten, hun tranen drogen en vooral: ik zag dat niemand ze veroordeelde. Ik zag alleen maar begrip, van iedereen, het hele weekend. Dat was voor mij nog het meest inspirerende: dat openheid van jezelf zoveel openheid bij anderen opwekt. Dat als je over de grens van gêne heenstapt en je je daadwerkelijk openstelt voor het verhaal van een ander, er automatisch herkenning ontstaat.

Als ik terugkijk zie ik dat ik nog lang niet alles heb beschreven van wat ‘Het Weekend’ met me deed. In dit geval is het cliché waar: je moet het meemaken om erachter te komen wat het met je kan doen. Welke methode van Gerard en Bjørna nou het meest effectief is weet ik niet, maar het feit alleen al dat je met een groep volwassenen vier dagen naar je eigen gedrag en gevoelens kijkt is iets wat ik iedereen kan aanbevelen. Wanneer nemen we nu echt de tijd om onszelf beter te leren kennen? Bovendien is het een vrijbrief om een lekker potje te huilen, wat ik iedereen alleen maar van harte kan aanbevelen.

Meer lezen?

Ik vond psychologen voor mietjes. En toen zat ik ineens zelf in die wachtkamer

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Reageer op artikel:
Huilen met volwassen mannen? Het kan
Sluiten