Hoe zeg je dat je vegetariër/veganist bent?

Waarom mensen het zo vervelend vinden als jij iets anders eet

Toen ik vijftien was ging ik met mijn vader, stiefmoeder en twee zusjes op vakantie in Praag. Dit is pak ‘m beet elf jaar geleden en toen begon het vegetarisme langzaam maar zeker grond te winnen in Nederland. Mijn ouders begonnen in die tijd in te zien dat het goed kon zijn om eens in de zoveel tijd vegetarisch te eten, dus in Praag werd er druk naar een vegetarisch restaurant gezocht.

Omdat ik schrijf voor Bedrock zou je misschien denken dat ik altijd al ‘bewust’ bezig ben, maar niets is minder waar: toen ik er daar in Praag achter kwam dat we vegetarisch gingen eten was ik in alle staten. Als ik uit eten ging moest en zou ik een lekker stukje vlees hebben: vegetarisme was onzin en ik verkondigde die boodschap aan iedereen die het horen wilde. Met het schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat ik zelfs weleens heb geroepen: ‘Voor elk stuk vlees dat jij laat liggen eet ik er twee!’

Maar toen werd ik ouder, ging ik studeren en kwam ik in een huis vol vegetariërs terecht. Omdat we redelijk vaak voor elkaar kookten haalde ik vrijwel nooit vlees in huis. Tot ik ook als ik voor mijzelf ging koken geen vlees meer kocht. Als ik daarmee geconfronteerd werd was mijn vaste opmerking ‘Ach ja, vlees is zo duur!’ Wat ik niet wilde erkennen, was dat ik langzaam maar zeker van mijn geloof aan het vallen was. Ik ging mijn lidmaatschap voor de carnivorenkerk inleveren, al wist ik het toen nog niet.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Het feit dat steeds meer mensen in mijn omgeving vegetariër werden, zorgde ervoor dat ik er meer over ging nadenken. Zo kwam ik rond mijn 20e uiteindelijk tot de conclusie dat ik veel te veel vlees at en besloot ik vegetariër te worden.

Toen gebeurde er iets aparts: zodra ik tegen vrienden en kennissen zei dat ik vegetariër was werd er verontwaardigd gereageerd. Ze gedroegen zich precies zoals ik me gedragen had op die bewuste vakantie in Praag. ‘Ik koop wel een blaadje sla voor je’ was een veelgehoorde opmerking. En ja, zelfs ‘Voor elk stuk vlees dat jij niet eet, eet ik er twee’ kreeg ik onder luid gelach te horen. Later draaiden ze altijd weer bij en werden mijn wensen volledig gerespecteerd, maar er was wel een duidelijk patroon te zien: zodra ik mensen vertelde dat ik vegetariër was, werd er defensief gereageerd.

Inmiddels ben ik geen 100% vegetariër meer. Dit komt niet door pesterijtjes van derden, maar omdat ik zelf ging nadenken over waarom ik vegetariër was. Daar kwam de conclusie uit dat ik niet tegen het eten van vlees an sich ben, alleen tegen de manier waarop we een veel te grote hoeveelheid dieren houden en slachten. Daar kwam voor mijzelf de regel uit: Als er een vega alternatief is, eet ik vegetarisch. Als het anders wordt weggegooid, eet ik vlees en geniet ik er van.

Bewust kiezen wat er op je bord ligt

Toch heeft het vier jaar vegetariër zijn me wel inzichten gegeven in waarom we het soms zo moeilijk vinden om andermans dieet meteen te accepteren.

Stel jij eet je hele leven al vlees en je vraagt of ik bij je kom eten. Je vraagt me, sympathiek als je bent, of er iets is wat ik niet lust. Ik zeg vervolgens ‘Nee hoor, ik ben alleen vegetariër.’ Zo’n opmerking, hoe onschuldig die ook klinkt, voelt indirect als kritiek. Blijkbaar vind ik namelijk dat er met jouw dieet iets mis is: ik eet tenslotte bewust iets niet dat jij wel met liefde opeet. En let’s face it: het is nooit leuk als iemand een gewoonte die jij al van kinds af aan hebt meegekregen afkeurt. Eten heeft in ons sociale leven een hele belangrijke rol, en als iemand indirect zegt dat die gehaktballetjes die je oma altijd met liefde maakt slecht zijn, voelt dat naar. Geen wonder dat de meeste vleeseters geprikkeld reageren als iemand zegt dat hij of zij vegetariër is.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Maar wat doe je er aan? Tegenwoordig is het in Nederland vrij populair om vegetariër te zijn, dus waarschijnlijk stoot je nu op minder weerstand als je zegt dat je toch liever geen stukje kip bij je pasta wil. Veganisten hebben het in Nederland nog wel vrij moeilijk en dat sociale aspect speelt zeker mee. Hoe vertel je je vrienden of kennissen dat je bijvoorbeeld veganist bent zonder tegen een muur van weerstand op te lopen?

Het is belangrijk om te onthouden dat als mensen hun hele leven al een gewoonte hebben, zoals vlees eten, het een gevoelig onderwerp kan zijn. Jij hebt misschien al een hele bewuste keuze gemaakt, maar niet iedereen heeft daar de tijd voor genomen. Oordeel dus niet te hard, maar leg duidelijk uit waarom jij tot je keuze bent gekomen zonder de ander te veroordelen. Zo geef je de ander een positief gevoel en bereik je waarschijnlijk ook nog eens dat de ander er vaker bij stil gaat staan.

Gouden tip: begin er niet over tijdens het eten. Om vrij logische redenen willen we altijd de discussie voeren over eten terwijl we aan het eten zijn, maar geconfronteerd worden met het feit dat je te veel vlees eet terwijl je net een biefstuk aansnijdt, is vrij pijnlijk.
Zorg daarom dat je het al besproken hebt ruim voor je boodschappen gaat doen, of in ieder geval in de supermarkt. Dit geeft je vrienden de tijd om even te wennen aan het idee.

Natuurlijk is het goed om voor je principes op te komen en er voor op de barricades te gaan staan, maar vaak zorg je ervoor dat de andere partij hierdoor niet meer wil luisteren. Probeer het daarom eerst op de zachte manier. Nodig mensen uit met jou mee te denken over waarom je doet wat je doet, en verleid ze zo om zelf hun bewuste keuze te maken.

Meer lezen?

Ik at 6 weken alleen maar vegan en dit is wat er met me gebeurde.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.