Hoe mijn depressie leidde tot zelfverwaarlozing

Bregtje Knaap 6 dec 2016 Featured

Hoe dieper ik in die depressie zat, hoe meer moeite ik kreeg met de ‘gewone’ dagelijkse dingen. Werken, voor mijn kind zorgen en zelfstandig een huishouden runnen had ik, sinds mijn intrek bij mijn moeder en stiefvader, al uit handen gegeven. Of misschien moet ik zeggen: overgegeven. Opgegeven. Het lukte me niet meer.

En naarmate ik verder afgleed, werden ook meest basale handelingen steeds moeilijker. Zoals mezelf verzorgen. Mijn leuke kleren paste ik niet meer. In korte tijd was ik flink wat kilo’s aangekomen, doordat mijn eetpatroon drastisch was veranderd en ik alle dagen of in bed lag of als een zoutpilaar in een stoel zat zonder ook maar enige noemenswaardige vorm van lichaamsbeweging. De meeste mensen die een depressie krijgen eten amper nog omdat het hen aan eetlust ontbreekt en vermageren daardoor sterk, bij mij was het juist andersom: ik ging a-typisch uit pure stress de meest rare dingen (vr)eten. Met als gevolg dat ik in no time uit al mijn kleren knalde en mijn favoriete skinny jeans met geen mogelijkheid meer dicht kreeg.

Vanaf dat moment droeg ik dus maar permanent mijn saaie donkergrijze fluwelen huispak, dat ik afwisselde met een paarse variant van mijn moeder. Daar kon je me dag en nacht in uittekenen. Ik sliep er ook in.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Dagcrème, make-up, nagellak en parfum, dingen waar ik normaal gesproken blij van word en waarde aan hecht, daar deed ik al maanden niet meer aan. Want: geen zin. En waar ik voorheen altijd nauwgezet mijn wenkbrauwen epileerde, liet ik ook dat zitten. Benen scheren? Laat maar joh. Oksels en bikinilijn bijhouden? FF kijken hoe lang alles kan groeien, experiment. Haren kammen? Fuck it.

Ik zag er in die periode niet erg gezellig uit. Want waarom zou ik: ik zat toch alleen maar thuis, kwam nergens en zag niemand meer. En voor mezelf? Daar hoefde ik het niet voor te doen. Kon mij het schelen dat ik met mijn verwilderde wenkbrauwen op Bert van Bert en Ernie was gaan lijken en onder mijn kleren veranderd was in de Hairy Scary Vrouw.

Het zelfverwaarlozen – want dat was het – ging steeds een stapje verder. Ik poetste af en toe een keertje mijn tanden niet en had al snel helemaal geen zin meer om mijn tanden nog te flossen en te poetsen. Dus raakte ik geen tandenborstel meer aan. Haren wassen? Dat kan morgen ook. Of overmorgen. Of de dag daarna. Deo? Hoezo? Stink ik dan? En waarom moet ik eigenlijk elke dag een schone onderbroek en sokken aan, wat een onzin…

Ik schaam mij om het te zeggen, maar op mijn allerergst heb ik minstens:

  • een week aaneengesloten mijn tanden niet gepoetst,
  • 9 dagen in dezelfde onderbroek gelopen,
  • 2 weken dag en nacht dezelfde sokken aangehad,
  • 7 weken mijn haar niet gewassen,
  • 5 maanden geen beha gedragen,
  • 23 weken geen deo gebruikt,
  • 6 maanden mijn oksels en bikinilijn niet onthaard.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Oké, dit is natuurlijk bij schatting achteraf en de lijst is niet compleet, maar mijn punt is duidelijk. Natuurlijk wist ik ook wel dat ik niet fris bezig was, en eigenlijk was het so not me. Op de momenten dat ik met de dames van de psychiatrische thuiszorg naar buiten moest om verplicht te gaan wandelen, schaamde ik me voor mezelf wanneer ik dacht dat mensen me zagen. En toen mijn zoontje een paar keer zei: “Mama, je ruikt echt heel vies uit je mond”, was dat ook niet fijn. Desondanks kon ik me er niet toe zetten mezelf weer een beetje toonbaar te maken. Dit was hoe ik me voelde.

Meer lezen?

Ik had stress. Heel veel stress. Toen kwam de diagnose: depressie.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Reageer op artikel:
Hoe mijn depressie leidde tot zelfverwaarlozing
Sluiten