Hoe ik naar gelijkheid streef en daar grandioos in faal

Johanna Nolet 23 aug 2017 Mind

Oké… dus ik heb mezelf een paar dagen weg van het nieuws over Charlottesville gegund. Ik wilde in de zoete bubbel van mijn huwelijksaanzoek blijven. Maar dat is dus precies wat ‘privilège’ is. De mogelijkheid om te kunnen kiezen of je je bezighoudt met de ellende in de wereld. Anderen hebben die keuze niet. Voor hen is racisme een dagelijkse realiteit. En zoals Jimmy Fallon zegt: “Ignoring is supporting.

Het punt is dat ik me, bij het soort grove confrontaties met racisme als die we afgelopen week in Charlottesville zagen, volledig machteloos voel. Herken je dat gevoel van iets te willen doen, maar niet te weten hoe? Dat gevoel tekent denk ik onze hele westerse generatie. We zijn ons door social media hyper-bewust van de ongelijke verdeling in de wereld, maar hebben geen idee hoe we daarmee om moeten gaan. We zijn nog zo zoekende. Dus wat volgt is schuldgevoel en ontkenning. Dat is begrijpelijk, maar niet oké.

Bewustzijn is niet genoeg…

Onderzoekshoogleraar en schrijver Brené Brown bevestigt mijn gevoel dat omgaan met deze grote kwesties in de kern neerkomt op het erkennen en omarmen van onze eigen kwetsbaarheid. Het feit dat we leven in een wereld waar blanke mannen heersen. En hoe wij dat bewust of onbewust in stand houden door dit feit niet te erkennen. Door te doen alsof we geen ‘kleur’ en ‘gender’ zien. Alsof we iedereen gelijke kansen gunnen.

Je gunt een ander pas dezelfde kansen als jezelf wanneer je actief afstand doet van je privilèges. En dat doe je door niet weg te kijken wanneer het ongemakkelijk wordt. Door op te spreken als je discriminatie ziet plaatsvinden. Juist óók als deze ‘subtiel’ of ‘onbedoeld’ is. Door ‘de luxe om je mond te houden’ op te geven en jezelf kwetsbaar te maken voor een ander. Je neemt afstand van je privilège door de ervaring van een ander voor waarheid aan te nemen, in plaats van te zeggen dat die niet kan kloppen, omdat het jouw realiteit niet is. Omdat de ervaring van die ander misschien confronterend is voor jou.

Ik ben een tijdje geleden begonnen met me uit te spreken over de ongelijke behandeling die ik zelf als vrouw ervaar en die ik om me heen zie plaatsvinden omtrent mijn donkerder getinte, homoseksuele, anders uitziende of identificerende medemens.

Ik voel me hier onzeker bij, want ik weet niet hoe dat moet. Niemand heeft het me dat geleerd. Ik vertegenwoordig hierin zelf het voorbeeld dat ik nooit gehad heb en pak het dus ook regelmatig verkeerd aan. Dan zijn er altijd mensen direct bereid om mij of mijn uitspraken te veroordelen. Dat is best heftig.

Door in eerste instantie te reageren op de vorm, maken we het onveilig voor elkaar om onze nek uit te steken voor onszelf of een ander. We kunnen elkaar zeker op incorrecte benamingen of inhoudelijke onjuistheden aanspreken, maar doe dat met liefde. Nadat je zegt; “Je bedoelt het vast niet zo en wat dapper dat je hierover begint. Het is een lastig onderwerp.” Zó helpen we elkaar verder.

Want, kunnen we even terug naar dat gevoel van iets te willen doen, maar niet te weten hoe? Dat gaat over kwetsbaarheid. Als je je steentje aan gelijkheid wil bijdragen, moet je bereid zijn daar eerst in te falen. Want door jezelf buiten schot te houden, houd je vast aan je privilège. Door je mond te houden, houd je de blanke overheersing en de mannelijke dominantie in onze maatschappij actief in stand. En laat je ongewild je minderbedeelde medemens zitten.

Ik weet dat het eng is, maar ik geloof dat we dit kunnen. Faal je met me mee?

Meer lezen

Durf te denken! Een pleidooi voor kritisch denken.

Reageer op artikel:
Hoe ik naar gelijkheid streef en daar grandioos in faal
Sluiten