Hoe ik koning onder apen werd

Wat werken bij de Apenheul me over mensen leerde

Ik zat in de trein en dacht na over iets wat een vriend van me had gezegd: ‘je moet niet altijd aan de kant gaan voor mensen, als zij dat ook niet voor jou doen.’ Ik vroeg me af of hij gelijk had. Want wat is belangrijker: altijd beleefd zijn, of af en toe laten zien dat men niet met je moet sollen?

De trein stopte en ik liep naar de uitgang. Voor de raampjes zag ik de dringende horde mensen. Ze schuifelden mee met de uitrollende trein. Schichtige ogen keken naar me via de raampjes, hongerig naar die zeldzame zitplaatsen. De deuren gingen open en ik stond oog in oog met de kolkende massa. Recht voor mij stond een boomlange man. Hij stond op het perron, en dus lager, maar kwam alsnog op gelijke hoogte met mij. De meeste mensen houden zich netjes aan het ‘eerst eruit, dan erin’ principe, maar deze man was geenszins van plan om mij te laten passeren en zag eruit alsof hij desnoods door mij heen zou lopen.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Toen had ik een kleurige en intense flashback naar de tijd dat ik bij de Apenheul werkte. Ik had de nobele taak om de doodshoofdaapjes te trainen om niet meer op buggy’s en mensen te springen. Bewapend met een waterpistool stond ik verdekt opgesteld achter het ‘Niet voeren, niet aaien’ bord, wachtend tot ze een argeloze voorbijganger zouden bespringen. Dan rolde ik als een ware James Bond tevoorschijn en schoot de apen met een welgemikt schot naar de natte zijde. Het hielp, vooral in het begin, maar toch leken niet alle apen geïntimideerd door mij en m’n wapen.
Op een dag kwam er een dierenverzorger naar me toe en legde me uit dat als de leider van de groep (een vrouwtje) me zou uitdagen, ze luid schreeuwend voor me zou gaan staan. ‘Om het respect van de aap af te dwingen’ vertelde hij, ‘moet je haar strak aan blijven kijken en niet eerder wegkijken dan zij, anders laat je zien dat je onderdanig bent.’

Niet lang daarna volgde inderdaad de confrontatie. Toen ik net vier apen van een buggy af had geschoten sprong de grootste op een hekje naast mij. Ze schreeuwde naar me als een Nazgul en maakte zich groot: meneer Nilsson on steroïds.

De woorden van de dierenverzorger echoden door mijn gedachten ‘blijf haar aankijken’ (je moet zelf de echo er even bij denken). Ik kneep mijn ogen als een cowboy tot spleetjes en keek de schreeuwende aap aan. Wat volgde was een stare-off van epische proporties. Als Clint Eastwood het gezien had had hij traanogen gekregen. Maar het werkte: na een tijdje boog het vrouwtje haar hoofd, piepte nog even en liep weg. Vanaf die dag was ik koning onder apen.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Terug in de trein. De boomlange man keek mij aan en zette zijn eerste voet al in de wagon. But he was messing with the wrong monkey man. Ik bleef breed staan als een gorilla en keek hem met zo’n intense blik in zijn ogen dat hij stopte. Hij trok zijn wenkbrauwen op, piepte nog even en stapte met gebogen hoofd terug. Ik had door deze stare-off mijn aansluiting gemist, maar één ding wist ik zeker: ik was en bleef koning onder apen.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.