Hoe een manicure mij deed beseffen dat een glamorous leven leiden toch best moeilijk is

wpk-admin 14 dec 2017 Mind

Vorige week zat ik met vriendin R. op een terras wijn te drinken en jong te zijn, totdat mijn vriendin plots haar hand onder mijn neus hield, haar nagels aan me toonde en met een volwassenvrouwenstem zei; ‘Vijftien euro, echt een aanrader.’

Ik bestudeerde haar glanzende, mosgroene nagels en daarna haar bloedserieuze gezichtsuitdrukking. Ze voegde er nog aan toe dat ze dit luxe-dingetje zag als een investering in haar wijnbar-carrière omdat haar handen hier continu in het zicht zijn van gasten, en ze er op zijn minst voor kan zorgen dat deze er toonbaar uitzien. Ik keek naar mijn achthoekige, afgebladerde nagels en bedacht me dat andere mensen mijn handen ook zien als ik aan het werk ben, en realiseerde me dat er weer een volgende fase was aangebroken in mijn leven.

Er was een moment waarop ik erachter kwam dat ik bewuster moest worden van de houding die ik aannam. Met opgetrokken knieën in een openbare ruimte zitten, kun je als jongvolwassen vrouw niet meer gedachteloos doen omdat het als aanstellerig en onaantrekkelijk wordt gezien. Net als kauwgombellenblazen, duimzuigen, je shirt helemaal over je knieën trekken, of zingen terwijl je dat eigenlijk niet kan.

Nadat ik deze gewoontes had laten varen, besefte ik me dat ik er andere dingen voor in de plaats kreeg zoals; een normaal koffiezetapparaat, een lichtere sleutelbos zonder ironische sleutelhangers eraan, een hormoonspiraal en daarmee een periode zonder angst voor ongewenste zwangerschappen, hotellakens, contactlenzen, een fiets die ik niet van een junk heb gekocht en een kunstwerk in mijn huis waarin ik samenwoon met man en kat, dus what the hell, dacht ik, ik ben klaar voor een manicure.

Op televisie zie ik wel eens hoe glamorous en soepel vrouwen als Lauren van The Hills of Eva Longoria een oppervlakkige betutteling zoals de manicure ondergaan. Zij dragen een bepaalde onverschilligheid waarmee ze de boodschap uitstralen alsof ze zomaar in een beautysalon zijn neergezet, maar nu ze er toch zijn, er maar het beste van maken. Er is champagne, lekkere hapjes, zoals sushi, en heel af en toe gaan de schoonmaakspecialisten zingen en wordt er zelfs gedanst. Ik was helemaal bereid om ook mijn geld hieraan uit te geven.

Gebiologeerd keek ik naar het litteken op zijn gezicht me afvragend wat Eva Longoria nu zou doen

Met opgeheven kin liep ik een paar dagen later de beautysalon binnen. Ik wachtte geduldig aan de plastic, nep marmeren balie totdat de Aziatische meneer, met een mondkapje voor zijn gezicht, klaar was met scrollen door zijn smartphone. Intussen probeerde ik uit te stralen alsof ik een SUV had, en probeerde ik de geur van ziektebestrijders, die er hing, niet in te ademen.

De eerste hapjes zag ik al staan: een pot met pepernoten. Ietwat hebberig pakte ik de pot van de balie waarop deze per ongeluk uit mijn handen glibberde en alle pepernoten over de grond rolden. De aandacht was hiermee afgedwongen, en ik bestelde, op mijn hurken de pepernoten bij elkaar schrapend, een manicure.

‘Met gellak? Knippen alles?’
Ik begreep niet wat hij zei, dus vroeg;
‘Hoe duur?’
‘Knippen alles is 10. Gellak is 15. Dus 25.’

Ik dacht aan mijn vriendin die 15 euro had genoemd, dus nam aan dat haar mosgroene juweeltjes geen gellak waren en zei ‘nee doe maar niet gel, doe maar gewoon.’ Ik wist niet wat gewoon inhield, maar hij hield zijn hand op, alsof ik een paard was die ervan ging eten en ik vroeg of ik kon pinnen, wat niet kon, dus moest ik mijn tas achterlaten en eerst gaan pinnen. En terwijl ik naar de pinautomaat liep, twijfelde ik of ik niet gewoon naar huis moest gaan.

Maar ik ging terug. Mocht plaatsnemen aan een nep marmeren beautytafeltje waar ik mijn handen in een bak met lauw water moest laten weken. Ik wist niet wat ik moest doen, dus zat ik daar maar gewoon schaapachtig te zijn, terwijl mijn manicureman aan mijn nagels rommelde. Het lukte me niet om te ontspannen, en gebiologeerd keek ik naar het litteken op zijn gezicht me afvragend wat Eva Longoria nu zou doen.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Achterin de salon hing een flatscreentelevisie, en hoewel ik me ontzettend bezwaard voelde, focuste ik me op de tv. Beelden van kleine witte wormpjes, anussen en bloed wisselden elkaar tot mijn verbazing op het scherm achter het hoofd van de manicureman, af. Al snel kwam ik erachter dat ik naar een documentaire over diarree-wormen aan het kijken was. Ik zag een vrouw praten over haar maagdarmaandoeningen terwijl ze een bord met spaghetti at, en bevond me, daar op dat moment, mijlenver van glamourland.

‘Goed?’

Mijn manicureman hield mijn hand omhoog, en ik zag eigenlijk geen verschil, maar durfde daar niks van te zeggen dus zei ‘perfect’ en keek verder naar de televisie, waar iemand sprak over mijnwormlarven.

Het was tijd om een kleurtje uit te kiezen, maar eerst ‘Wassen, goed wassen. Met zeep. En afdrogen!’ Mijn manicureman keek naar me alsof ik de mijnwormlarf was dus ik liep naar het keukentje achterin de zaak, waar torens van kartonnen dozen stonden en een groot portret van Sylvana Simons hing. Ik waste er grondig mijn handen. Daarna mocht ik een kleurtje uitkiezen, en werd er bij elke vinger gevraagd ‘Goed? Goed?’ waarop ik knikte en op de televisie zag hoe er werd geconcludeerd dat je diarree krijgt van wormen, en het reclameblok begon met ‘Last van Diarree? Koop dan nu V.I.Poo’. Ik wist niet of ik moest lachen of huilen maar realiseerde me wel dat V.I.Poo de schittering van mijn uitstapje zou blijven.

Er zaten inmiddels twee lagen lak op mijn vingers, wat eerst moest drogen voordat ik naar huis mocht gaan. De manicureman zei ‘hup hup’ en wees naar een hoek waar een stoel stond waar ik op moest zitten met mijn handen onder een soort mini-föhn. Op het moment dat ik plaatsnam, kwam de eigenaar van de salon op me af. Met ingehouden adem aanschouwde ik zijn strakke shirt, geblondeerde spikes, jeans met vale vlekken erop… hij ging naast me staan en zei ‘droogt nooit!’ wijzend naar mijn handen en voegde er op kwaaie toon aan toe ‘volgende keer eerst betalen dan nagels!’ en ik bood mijn excuses aan en voelde me een crimineel, waar haalde ik het gore lef vandaan.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Na een half uur bewegingsloos onder het mini-fohntje te zitten, kwam er een meisje van mijn leeftijd binnen. Soepel deed ze haar jas, waar geen kattenharen aan kleefden, uit en bestelde de gelnagels. Via de spiegel zag ik mezelf in gebochelde houding vanuit mijn hoek naar haar staren. Ze wist precies op onverschillige wijze haar tijd in te vullen, was na vijftien minuten klaar zei ‘wow ik heb nog nooit zo snel een manicure gehad,’ maakte een grapje met de enge eigenaar waarna ze cash uit haar merkportemonnee trok en ik me afvroeg waarom zij er niet op was geattendeerd om vooraf te betalen.

De salon werd schoongeveegd, de kassa geteld. De eigenaar wees naar mijn manicureman en zei tegen me ‘hij pakt je geld uit je portemonnee zo, dan beschadig jij je nagels niet.’ Ik stemde in, alsof ik een keus had. Iedereen wilde naar huis, dus voelde ik of mijn nagels al droog waren, wat niet zo was – ik de lak beschadigde en ze opnieuw gelakt moesten worden, waardoor alles nog langer zou duren. De eigenaar en mijn manicureman zeiden dat het dan wel duurder zou worden, en ik knikte instemmend.

Nadat de eigenaar de beautysalon had verlaten, zei mijn manicureman, die elke vijf minuten naar de klok keek, ‘je bent klaar!’. Hij trok mijn portemonnee uit mijn jaszak, griste het geld eruit en adviseerde me om de komende uren maar even ‘vuisten te maken van mijn handen’, hup jas aan en ‘tot ziens’ en verward stond ik buiten, waar het inmiddels donker en koud was.

Eenmaal thuis was de nagellak natuurlijk aan flarden omdat ik gewoon een mens ben. Er zaten vingerafdrukstempels op die je eigenlijk alleen bij daglicht zag, als je goed keek. Ik probeerde de rest netjes te houden, door bewegingsloos met vuistenhanden op de bank te zitten. Wat me ongeveer één minuut lukte omdat ik veel te ongeduldig ben. Dit ongeduld liep over in woede, en mijn gezicht stond zo ver van het gelaat van Eva Longoria als Jazz doet van André Hazes. En ik werd zo woedend, dat ik met mijn nagels de lak eraf schraapte op dramatische wijze, erna linearecta naar de badkamer liep, een fles aceton over mijn nagels goot en ik uiteindelijk, met opgetrokken knieën en mijn duim in mijn mond mijn trots weer terugvond en dacht fuck Eva Longoria.

Meer lezen

Be better, not bitter. Je bent niet wat je overkomt, maar hoe je ermee omgaat.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Reageer op artikel:
Hoe een manicure mij deed beseffen dat een glamorous leven leiden toch best moeilijk is
Sluiten