Het onbekende omarmen en het avontuur aangaan: emigreren naar Ethiopië

Anniek werd zo’n twee jaar geleden aangesproken door een oud-docent. Of ze een baan wilde in Ethiopië. Ze was toen 25, kende het land niet, kreeg weinig duidelijkheid over wat de baan precies inhield, maar zei alsnog ja. Aan Bedrock vertelt zij haar inspirerende verhaal over het onbekende omarmen en het avontuur aangaan. ‘We keken elkaar aan en zeiden: f*ck it, we gaan het gewoon doen.’

We zien wel waar we uitkomen

“Ik was op een conferentie in Valencia over klimaatverandering en daar kwam ik een oud-docent tegen die zei dat ze op zoek waren naar jonge vrouwen bij Alterra, een bedrijf in Ethopië. Ze stelde voor dat ik een keer langs zou komen om te praten.

In eerste instantie trok Ethopië mij niet echt. Ik dacht nog: als ze nou Kenia had gezegd… toch overlegde ik met familie en mijn vriend en toen mijn zus er ook oké mee was – ik mocht een jaar weg van haar – ging ik samen met mijn vriend de kroeg in. We bestelden Baileys en toen de glazen leeg waren keken we elkaar aan en zeiden: ‘f*ck it, we gaan het gewoon doen!’. Op een gegeven moment heb je alle info wel verzameld en gaat het om het gevoel dat je erbij hebt. Je weet toch nooit waar je aan begint.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Eenmaal op Schiphol hadden we ons nauwelijks voorbereid. Ik wist dat we in de hoofdstad zouden gaan wonen, welke taal er werd gesproken en had de juiste inentingen, maar daar hield het zo’n beetje op. Mijn instelling was: we gaan op avontuur en we zien wel waar we uitkomen.”

Werk

“Van te voren kreeg ik maar weinig hoogte van wat mijn baan precies inhield. Mijn eerste dag op kantoor kreeg ik een korte presentatie van mijn baas waarin zij vertelde met welke thema’s het team bezig was en daarna moest ik aan de slag. Toen ben ik maar gewoon wat artikelen gaan lezen over die onderwerpen en uiteindelijk heb ik zelf het initiatief genomen om plannen op te zetten.

Nog steeds vind ik het lastig om uit te leggen wat ik precies doe, maar een project waar ik bijvoorbeeld aan werk is gericht op het verhogen van de landbouwopbrengst van al die miljoenen boeren die vastzitten in een armoedeval. Ze hebben te weinig geld om te investeren in een goede opbrengst en de huidige opbrengst is maar net genoeg; als er droogte is zijn ze al afhankelijk van voedselhulp.

Ik heb oprecht geprobeerd om niet alleen bevriend te raken met andere Nederlanders, maar dat is mislukt

Dit project kijkt naar landbouwtechnologieën die kunnen helpen. Dat kunnen simpele dingen zijn zoals betere maiszaden of iets wat in Nederland heel normaal is: meer in rijtjes zaaien in plaats van de zaden willekeurig over de grond uitstrooien. Ik ga voor dit project het veld in om te kijken hoe het er daar aan toegaat. Praten met boeren en kijken hoe zo’n technologie zich nou eigenlijk verspreidt.”

Wachters en een huishoudster

“Mijn vriend kreeg gelukkig ook redelijk snel een baan. Eentje waar hij een auto bij kreeg en een huis inclusief twee wachters en een huishoudster die voor ons kookt. Ik schaam me nog steeds wel eens voor die luxe, maar het is toch ook wel erg fijn. Stel ik zou hier boodschappen willen doen, dan stap ik niet even op mijn fiets naar de Albert Heijn. Het verkeer is druk en chaotisch en ze hebben lang niet alles, dus je moet vaak naar meerdere plekken. Het kost mij veel energie om buiten te zijn. Ik ben blij dat we een huis in een rustige buurt hebben. Het is de enige plek waar je soort van anoniem kunt zijn. Op straat word je als blanke continu bekeken en nageroepen.”

Gigantische bureaucratie

“Waar ik verder tegenaan loop is de bureaucratie. Die is hier gigantisch. In Nederland verloor ik vrijwel nooit mijn geduld, werd ik nooit boos, maar hier gebeurt het regelmatig. Niemand durft verantwoordelijkheid te nemen en ze sturen je van het ene kantoor door naar het andere. Toen ik hier net was moest ik een werkvergunning krijgen. Ik had echt alles geprobeerd, maar werd van het kastje naar de muur gestuurd. Als ik het niet binnen zeven dagen zou regelen zou ik mijn baan kwijt zijn, dus in pure wanhoop heb ik toen een baby van een vriendin geleend. Met die baby op mijn arm ben ik naar het labor office gegaan. Ik deed alsof het mijn eigen kindje was, in de hoop dat het de procedure zou versnellen. Het is toen net op tijd gelukt.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Vorige maand moest ik voor mijn werk naar een stad in het zuiden. Onze huishoudster had net geld van ons gestolen, dus ik besloot mijn salaris voor de veiligheid maar mee te nemen in mijn bagage. Je krijgt het hier namelijk contant uitbetaald en ik had geen tijd meer om het te storten. Ik miste mijn vlucht, maar mijn bagage, inclusief dat pak geld, was al ingeladen. Toen ik mijn tas checkte was het weg. Met een meisje van het hotel waar ik zou overnachten ging ik naar verschillende politiebureaus. Keer op keer zeiden ze ‘Op het vliegveld gestolen? Dan valt het niet onder onze jurisdictie.’ Gelukkig heeft dat meisje mij toen heel goed geholpen. Dat moet ik er ook wel echt bij zeggen: voor elke Ethiopiër die vervelend doet zijn er zoveel andere mensen die je zo goed helpen. Ze zijn echt super vriendelijk.”

Vriendschap

“Echt vrienden maken is alleen wel lastig. Ik heb oprecht geprobeerd om niet alleen bevriend te raken met andere Nederlanders, maar dat is mislukt. De Nederlanders die er zitten zijn heel erg leuk. Avontuurlijk, idealistisch. Ethiopiërs zijn best wel conservatief. Ik heb het gevoel dat ik met veel Ethiopiërs niet echt mezelf kan zijn. Over veel thema’s kun je niet praten, waardoor mijn vriendschap met hen oppervlakkig blijft.

Vriendschappen in Afrika zijn ook vaak gebaseerd op wederzijdse afhankelijkheid. Dus als ik jou iets geef, of geld leen, dan doe jij het terug als ik een keer iets nodig heb. Het is een soort sociaal vangnet waar die hele samenleving op is gebaseerd. Ik zou nooit om geld hoeven vragen, maar krijg de vraag zelf wel regelmatig van vrienden. Voor echte vriendschap zijn de verhoudingen dus eigenlijk ook te scheef.”

De zon schijnt hier altijd

“Maar er zijn ook zoveel positieve dingen. De zon schijnt altijd en nog steeds heb ik het gevoel dat geen dag hetzelfde is, het is echt een avontuur. Ik krijg enorm veel vrijheid in mijn werk, zie veel van het land, ik ontmoet interessante mensen. Mijn blik is verbreed. Ik heb echt het gevoel dat ik leef daar.

Toen ik wegging was dat ook om te ontsnappen aan de maatschappelijke verwachting in Nederland. Het leven is er druk en efficiënt. Je gaat een baan zoeken en vervolgens zit je drie uur per dag in de trein. Je komt thuis, bent eigenlijk moe, maar gaat toch weer sporten en met mensen afspreken. In Ethiopië ligt het tempo wat lager.

Dus wil je emigreren: doe het! Je kan altijd weer terug. Want ja, later wordt het alleen maar moeilijker.”

Meer lezen

Wonen in het buitenland: 5 tips om je droom waar te maken (van iemand die het deed).

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Reageer op artikel:
Het onbekende omarmen en het avontuur aangaan: emigreren naar Ethiopië
Sluiten