Het lukt maar niet met Trumpcare: een ziekenhuisbezoek maakt duidelijk waarom

Femke in Trumpland: in deze serie deelt Femke (37) haar ervaringen als expat in Houston, Texas

Afgelopen donderdag hadden mijn man, Wilko, en ik een afspraak bij de verloskundige in het ziekenhuis. Bij de ingang bleef mijn voet achter de deurmat haken. Ik verloor mijn evenwicht en schoot in duikvlucht door de gang. Bam!

Het was even schrikken, maar verder was er dus echt helemaal niks aan de hand. Voor de zekerheid moest ik toch even langs Labour & Delivery om mijn buik te laten monitoren. Ik kreeg een soort operatieschort aan en werd in een ziekenhuisbed gelegd. De monitor liet direct zien dat baby het nog steeds prima naar zijn zin had. ‘Hoe lang gaat dit duren?,’ vroeg ik de zuster. ‘Een minuut of 20,’ was het antwoord.

Toen kwam legal erbij.

Een hoogzwangere vrouw, onderuit, in óns ziekenhuis?! Blinde paniek! De portier moest op basis van de videobeelden en onze verklaringen direct een incident report opstellen. Dat deed hij niet zelf, maar met zijn hele afdeling. Daarna moest het pakket worden goedgekeurd door zijn baas, die het vervolgens weer voorlegde aan zijn baas, enzovoorts.

Ondertussen werden er ook meerdere artsen bijgehaald. Vanuit mijn bed hoorde ik iedereen driftig bellen om te bepalen hoe ze deze crisis van epische proporties moesten managen.

Uiteindelijk hakte mijn gynaecoloog de knoop door: ik moest opgenomen worden en minimaal vier uur lang aan de monitor blijven. Daarna twee dagen strikte (bed)rust.

Arts nummer één kwam mij het nieuws vertellen. Ik dacht dat hij een grapje maakte. Dat was niet het geval. ‘Is dit nou echt nodig?,’ vroegen mijn man Wilko en ik in koor. ‘We willen gewoon geen enkel risico nemen. Better safe than sorry,’ zei arts nummer één.

Klinkt mooi, maar safe voor wie? Niet voor mij.

Ondertussen kreeg ik bezoek aan bed van de eindbaas van de veiligheidsafdeling. Gerrit, een Nederlander. ‘Zeg eens eerlijk,’ vroeg ik hem. ‘Lig ik hier om medische of juridische redenen?’ Hij gaf geen direct antwoord, maar zijn blik sprak boekdelen.

Angst

Medische beslissingen worden hier voor een belangrijk deel ingegeven door de angst voor exorbitante claims. Die angst is reëel. ‘We kijken het nog even aan,’ is hier geen optie. Een Amerikaan stapt dan direct over of klaagt de arts aan wegens nalatigheid. Mede om die reden worden patiënten hier al snel zwaar overbehandeld.

Die combinatie van frivolous lawsuits en overbehandeling stuwt de zorgkosten omhoog. Die zijn absurd, net als de zorgpremies; zo’n 10 tot 20 keer wat we in Nederland betalen. Dat ligt niet alleen hieraan, maar het is zonder meer een belangrijke factor.

De meeste artsen die ik heb gesproken hebben dat zelf niet door. Die weten niet beter dan dat het zo gaat en zijn er oprecht van overtuigd dat ze patiënten niet meer voorschrijven dan medisch strikt noodzakelijk is. Dat geldt ook voor de patiënten. Ondertussen is het aantal keizersnedes hier gemiddeld vier keer zo hoog als in Nederland en zijn miljoenen Amerikanen zwaar verslaafd aan prescription drugs.

Gaat Trump dit dossier oplossen? Natuurlijk niet.

Democraten en Republikeinen zijn het al 40 jaar hartgrondig oneens over de manier waarop het Amerikaanse zorgstelsel moet worden ingericht. Zowel onderling, als met elkaar. Dat begint met de ideologische vraag of collectieve zorg überhaupt een taak van de overheid is.

Obama zette met de Affordable Care Act (Obamacare) een eerste stap richting een collectief zorgstelsel zoals we dat in Europa kennen. Veel Amerikanen vonden dat het ze door de strot werd geduwd. Daar zijn ze nog steeds boos over. Trump liftte in zijn campagne mee op dát sentiment: Republikeinen weigeren om die reden om Obamacare door te ontwikkelen. Of het nu werkt of niet, het MOET weg. Zolang dat het sentiment is heeft het weinig zin om te kijken naar wat er verder allemaal nodig is om de zorgkosten (en de premies) weer op een normaal niveau krijgen.

In de tussentijd vertel ik ze in het ziekenhuis maar niet dat ik back home een bekende verzekeringsadvocaat was. Dan eindig ik geheid met een overbodige keizersnede … en zij aan de valium.

Sinds de verkiezing van Trump staat Amerika volledig op zijn kop. Hoe heeft dat zover kunnen komen? En, hoe is het om temidden van dat tumult, een nieuw leven op te bouwen? Femke (37) woont sinds 11 September 2016 met haar man, Wilko (39), in Houston, Texas. In deze serie neemt zij ons mee.

Volg Femke nu op Twitter en Instagram. Zie ook: www.femkology.com