Rosa Bertram
Rosa Bertram | LinkedIn News 4 nov 2020

Het grootste project ooit voor het herplanten van zeegras is gelukt (en waarom dat goed nieuws is)

Bomen zijn onmisbaar in een leven op aarde, maar dat geldt even goed voor bomen en ecosystemen onder het water of aan de kust. Daarom is er een gigantisch project gestart om aangetast zeegras (yup, gras onder water) te herstellen. En met succes!

Het zeegrasherstelproject in de staat Virginia in Amerika laat zien dat marine-ecosystemen heel goed kunnen herstellen als ze daar de kans voor krijgen.

Herstellen van zeegras

Voor het onderzoek heeft een groep zeewetenschappers en vrijwilligers maar liefst 70 miljoen (!) zeegraszaden verspreid over een oppervlakte van zo’n 200 hectare. Dat gebeurde aan het zuiden van de oostkust van de Amerikaanse staat.

Het onderzoek werd uitgevoerd door het Virginia Institute of Marine Science en The Nature Conservancy en groeide uit tot een project van ruim 3.600 hectare en werd daarmee het grootste project voor het herstellen van zeegras ooit.

Lees ook: Hoe het nou precíes zit met dat plastic in de zee? Dat zie je in A Plastic Ocean op Netflix

Dat was trouwens geen project dat zo gepiept was; het heeft maar liefst 20 jaar gekost om het mega ecosysteem van 3.600 hectare te creëren. Daardoor kregen de wetenschappers de kans om het proces van de groei van zeegras uitgebreid te bestuderen.

En dat is belangrijker dan het in eerste instantie misschien klinkt. Gezond en voldoende zeegras is niet alleen een fijn thuis voor vissen, het is ontzettend belangrijk voor de planeet en vooral leven erop. Hoe zit dat?

Zeegras als CO2-compensatie

Je hebt vast weleens gehoord dat het Amazone-regenwoud ook wel de longen van de aarde worden genoemd. Het is immers in staat om CO2 uit de atmosfeer te absorberen en goed voor het produceren van zuurstof.

Maar bomen onder water hebben een minstens zo’n belangrijke functie. Marine-ecosystemen zoals mangroven, kelpbossen, kwelders en zeegrasvelden hebben meer potentie om CO2 en stikstof uit de atmosfeer te absorberen dan alle (terrestrische) bossen.

Ook interessant: Het Wereld Natuur Fonds gaat met drones Australische bossen herplanten

Volgens het WWF is zeegras zelfs in staat om koolstof 35 (!) keer sneller vast te leggen dan tropische regenwouden. Omdat zeegras momenteel maar 0.2 procent van de zeebodem beslaat, is het potentieel om meer zeegras te gebruiken ter compensatie van CO2-uitstoot, zo ongeveer onbeperkt.

De veerkracht van zeegras

Sinds de jaren ’30 werd er door zeewetenschappers geen zeegras meer gevonden aan de kust van de Amerikaanse staat Virginia. Door een ziekte en een orkaan werd al het zeegras er weggevaagd.

Toen het team zaadjes zeegras begon te zaaien, viel het hen op hoe veerkrachtig zeegras is. Hoewel een hittegolf op zee verschillende weilanden van zeegras verwoestte, duurde het ‘slechts’ 3 jaar voordat de zeegrasvelden zichzelf hadden hersteld.

Die veerkracht van zeegras kan veel betekenen voor een veranderend klimaat. De wetenschappers kwamen er namelijk achter dat volwassen grasvelden 1,3 keer meer koolstof opnamen en 2,2 keer meer stikstof vastlegden in hun wortels en eromheen dan jonge zeegrasvelden.

Must read: Wat betekent biodiversiteit eigenlijk en wat kun jij daaraan bijdragen?

Even een rekensom: 3.000 ton koolstof is evenveel als de uitstoot van 653 auto’s die een jaar lang rijden. De zeegrasvelden konden na 20 jaar jaarlijks 600 ton stikstof opnemen.

Dat is goed nieuws voor de toekomst, aldus de onderzoekers. Dit succesvolle experiment zou in principe overal kunnen worden herhaald waar ooit ook zeegrasecosystemen bloeiden.

Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Meer goed nieuws?

Geen idee wat je vandaag moet eten? Download Bedrock's Vegan Kookboek

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang 'm gratis

Reageer op artikel:
Het grootste project ooit voor het herplanten van zeegras is gelukt (en waarom dat goed nieuws is)
Sluiten