De psychologie achter waarom we van extréém foute films houden

A Prince for Christmas, anyone?

Afgelopen weekend zette ik Netflix op – as you do – en stuitte op de film genaamd ‘A Prince for Christmas.’ Omdat ik in een kerstige bui was, en omdat ik zelf ook wel een prins voor de kerst wil, leek me dit een ideale zondagmiddag besteding. En dat was het. Mijn god, wat een slechte film. Maar dat maakte ‘m juist zó briljant. Best gek eigenlijk. Waarom kunnen we soms genieten van de foutste films?

Mocht je de film nog niet gezien hebben (doen!), deel ik graag een kleine uiteenzetting van de inhoud. Mocht je niet van spoilers houden, click away. Maar op zich is de hele storyline van deze topper precies zoals je waarschijnlijk al verwacht.

Er is een prins (verrassing), en die wil eigenlijk helemaal geen prins zijn. Mensen denken dat ‘ie helemaal is losgeslagen en een player is. We komen er echter al snel achter dat hij hét boegbeeld is van de ideale schoonzoon (weer een verrassing). Dat is dus de prins. Dan is er een journalist die in New York woont (wederom, verrassing). Ze krijgt uiteraard niet de kansen die ze verdient op de redactie (I know, verrassend), totdat ze wel een kans krijgt. Een kans die ervoor zorgt dat ze opeens als een soort undercover journalist bij de prins in huis woont (ja, dat kan dus in deze film). Uiteraard worden ze verliefd op elkaar en blijkt de prins dus super (oh my gaaawd) lief te zijn. Yay! Hoe het precies eindigt laat ik nog even in het midden. Maar je snapt ‘m: cheesy-heid alom.

Nu rijst de vraag: WAAROM heb je deze film gekeken? Ik heb het zelfs tot de aftiteling volgehouden. En ja, ik vond het cringe-worthy, maar ik kon niet wegklikken. Dus, tijd om uit te zoeken waar dit aan ligt. Ik ben namelijk niet de enige, zoals aan onderstaande Tweets te zien is.

Erbij horen

De grote aantrekkingskracht van zo’n slechte film is het erbij willen horen. Klinkt misschien vaag, vooral als je het in je eentje kijkt. Maar het is het proces achteraf wat zo fulfilling is. Op de redactie hebben we het uitvoerig over de prins gehad, over de idiote clichés die de revue passeerden en over hoe we ons kostelijk hebben vermaakt om de ‘notes’ die de journalist maakte tijdens haar ‘onderzoek.’ Dat gevoel van samenhorigheid versterkt de band met vrienden en collega’s. En da’s een lekker gevoel.

Volgens Mina Cikara, assistent van een psychologie professor aan Harvard is het een vorm van schadenfreude (oftewel leedvermaak). Zo vertelt ze aan The Cut: “Leedvermaak wordt gelinkt aan plezier, ook al is het eigenlijk heel gemeen. Waarom het dan aan plezier wordt gelinkt? Het kan zijn dat het te maken heeft met het gevoel van verbondenheid. Het gevoel van plezier wordt vergroot omdat je het samen ervaart. Het bevestigt op deze manier ook jouw eigen standpunt. Jij vindt een film slecht, en je vrienden vinden die film ook slecht. Dat betekent dat jullie samen de wereld op dezelfde manier bekijken. En dat kan een bevredigende ervaring zijn.”

Het is niet realistisch

We vinden films als A Prince for Christmas niet alleen leuk omdat we achteraf (of tijdens) samen kunnen lachen om de foutheid van de film. Neen. We vinden het ook leuk omdat het gewoon he-le-maal nergens op slaat. De kans dat zoiets in real life gebeurt is vrijwel nihil. Daardoor houden we er geen slecht gevoel aan over. Als een film te serieus of realistisch is, bestaat de kans dat je daarna baalt. ‘Waarom lukt het sommige mensen wel om de ware te vinden in de supermarkt, en mij niet?’

Ten eerste is de kans dat ik word uitgezonden om een verhaal voor Bedrock te schrijven over een dreamy prins, laten we zeggen, vrij klein. Mocht het wel voorkomen, dan is de kans nóg kleiner dat de prins mij ziet staan. Want, wie ben ik? Geen prinses in ieder geval. Oh ja, en het zou me dan ook nog moeten lukken om undercover in het kasteel te komen, bevriend te raken met zijn zusje én moeder. De kansen worden steeds kleiner dat dit mij gaat overkomen.

Geheime comedy

Zonder dat de filmmakers het bewust hebben gedaan, is de film in kwestie zodanig slecht dat het komisch wordt. De prins en journalist kennen elkaar bijvoorbeeld één week voordat de prins op zijn knieën gaat. Één week! Dat is natuurlijk hilarisch. Het moment waarop de journalist (helemaal per ongeluk/toevallig uiteraard) een brief vindt waarin duidelijk wordt dat de prins geadopteerd is (OMG, spoiler), is briljant. Ik bedoel, wat een tóeval. Niet normaal, zo grappig. En zo gaat dat vaker met slechte films. De plottwists zijn zo voor de hand liggend dat je het al ver van tevoren ziet aankomen.

Bovendien houden we ook van cliché’s. Ze zijn zo lekker voorspelbaar en het is satisfying als iets precies gaat zoals je van tevoren verwacht.

Feel good

Tot slot, geeft de film je een goed gevoel omdat het allemaal goed eindigt. De prins vindt zijn liefde in de journalist en vica versa.

Het zou natuurlijk een (hilarische) ramp zijn als de journalist zegt ‘uh, nee, sorry maar je bent echt niet mijn type.’ Maar dat terzijde.

Meer lezen

Kun je verslaafd raken aan een (televisie)serie?

Meer leuke content? Like ons op Facebook