Een Kerstverhaal, buiten de comfort-zone

Toprak Ozturan 21 dec 2017 Mind

Ik liep er tegenaan terwijl ik slenterde door de LES. De stijl. De kleur. Alles riep ‘Toprak!’ Terwijl ik ‘m over mijn hoofd en op z’n plaats trok, voelde ik het al. Deze jurk draagt de belofte van nieuwe, nog onbeschreven avonden in donkere houten hotelbars met fluwelen sofa’s en geurend kaarslicht met namen zoals Bohemia, Burning Rose en Bibliotheque.

Seconden nadat de date was gemaakt wist ik dan ook wat ik ging dragen. En nu zit ik hier in The Library at The Nomad onderuitgezakt in een bank met een vriendin te genieten van een glas rood. De avond begint te bruisen en ik voel hoe de wijn me opwarmt. Dan is het tijd voor mij om te gaan en nemen we afscheid bij de ingang van de subway, terwijl ik op hoge hakken doorloop naar het tapas barretje in Chelsea waar ik met hem heb afgesproken.

Het is al donker, en ik kan alleen hopen dat deze avond mijn jurk zal matchen. Als ik aankom staat hij buiten op me te wachten. Hij is klein, te klein. En is dat nou kauwgom in zijn mond? Teleurstelling vindt snel z’n weg naar binnen en voordat de date is begonnen weet ik dat het een kwestie wordt van er zo goed en snel mogelijk doorheenkomen.

Ik vraag om een plek aan de bar en bestel een Pinot Noir. Hij bestelt hetzelfde en ik kan alleen maar denken aan de wijnkauwgom-combo. Toch heb ik geen moeite om in mijn rol te stappen en het gesprek gaat zelfs goed. Maar ondanks enkele eigenschappen die ik zeker kan waarderen, is er geen terugkomen meer van de onoverbrugbare verschillen.

Twee uur later neem ik wederom afscheid bij de ingang van de subway. In het felle licht van de C terug naar huis, denk ik dat deze avond niet zo kan eindigen. En bij het uitstappen heb ik besloten. Deze jurk krijgt een tweede ronde…

Hij is muzikant. Speelt de piano en componeert zijn eigen muziek

Terwijl ik naar de funky wijnbar op de hoek loop denk ik, oh je gaat dit dus echt doen? In je eentje aan de bar zitten? Maar kennelijk is het verhaal dat binnen op mij wacht sterker dan de terughoudendheid die ik voel, want 2 minuten later zit ik er – met een glas rood. Uit de comfort zone, in red velvet. Ik laat thuis weten dat ik terug in de buurt ben. Of alles ok is en of dat ik misschien toiletpapier mee kan nemen? En als ik met een glimlach m’n telefoon omdraai, voel ik een hand op mijn rug.

Hij is muzikant. Speelt de piano en componeert zijn eigen muziek. Hij vraagt me om naar z’n volgende gig te komen en ik vertel ‘m over mijn gedichten. Onmiddelijk wil hij me volgen op Insta. Pas lezen al ik weg ben hoor! zeg ik geschrokken en verlegen. Ik hoopte dat we deze avond samen konden doorbrengen? zegt hij. Ik zet zijn nummer in mijn telefoon, voor een andere keer…

Onderweg naar huis luister ik naar z’n werk op Insta. Oh hallo, hoor ik mijzelf hardop zeggen terwijl ik het kippenvel in m’n nek voel opkomen. Heb ik net een vriend gemaakt? Met toiletpapier onder mijn arm loop ik die avond de trap op. De huisbaas heeft zijn deur openstaan. Hij kijkt op als ik voorbij kom en roept: ‘Nice dress girl!’

Reageer op artikel:
Een Kerstverhaal, buiten de comfort-zone
Sluiten