Denk erover na: wat zou je doen als je een week niet onzeker was?

Feel the fear and do it anyway

Hoe zou de wereld er uit zien als je een dag niet onzeker was? Of zullen we er een week van maken? Een week niet onzeker. Je wordt wakker en voelt je goed, kalm en je hebt zelfvertrouwen. Je denkt aan het project waar je vandaag aan verder werkt en je voelt dan dus niet die steen in je maag… of de lichte paniek rond je borst. Ik moet denken aan het toffe gedichtje van Bert Schierbeek: Hoe als je je met zorgeloosheid kon omringen en dat dat je ruimte was.

Goed, als je dus vaak onzeker bent, kun je daar wat aan doen? Een week niet onzeker is dat hypothetisch, een utopie of dichterbij dan je denkt?

Ik stelde deze vraag een paar jaar geleden in het centrum van Amsterdam, met een camera in mijn handen, aan wat voorbijgangers: wat zou je doen als je een week niet onzeker was. Een actrice wist mij te vertellen dat ze meteen met alle energie en daadkracht haar theatergroep op de kaart zou zetten. ‘Ik zou een aantal mensen gaan bellen.’

En een gozer vertelde me dat hij dan meteen het IJsselmeer zou over zwemmen. ‘Ik heb dat eens gedaan, maar ik ben in de tussentijd ziek geweest. Als ik niet onzeker was, zou ik het zo doen.’ En één iemand wist mij te vertellen dat hij nooit onzeker was. Dat vond ik ook fascinerend.

Laten we er even bij stil staan waar we het exact over hebben. Onzekerheid: een ongemakkelijk gevoel in je buik, rond je borst en als je je voorstelt dat je dat wat je niet durft toch gaat doen, krijg je het warm, klamme handen, wordt je mond droog, gaat je hartslag omhoog. Dat doet je lijf allemaal zomaar, je staat erbij en kijkt er naar.

Misschien ‘een soort van’ herkenbaar: je ziet een aantrekkelijke man of vrouw, je wilt er graag even een praatje mee maken. Een simpel verlangen. Maar… je doet niks. Nada!

Dus concreet, even uit mijn eigen onuitputtelijke en rijke ervaringswereld: ik zag een mooie vrouw tijdens het uitgaan, in een café nabij het Leidseplein. Zo’n hip type met scheuren in d’r broek, donkere lange haren, wit overhemd. En ik wilde eigenlijk een praatje met haar maken (en daarna nog meer kledingstukken aan flarden scheuren, vast een gezamenlijke hobby van haar en mij). Dat wilde ik.

Wat ik deed? Ik bleef staan! Aan de grond genageld! Ik praatte verder met een vriend en ik ging er nog iets nonchalanter bij staan. Wat ben ik een mafkees!

Wat er natuurlijk weer eens gebeurde: Ik had gedachten. Lekker dan. Gedachten over wat er zou kunnen gebeuren. Allemaal zenuwachtige gedachten. ‘Ze ziet mij aankomen.’ ‘Ze vindt me vast een sukkeltje.’ ‘Ze begint vast te zuchten.’ Herkenbaar? Ja, en vooral irritant.

Zo gaat het wel met meer mooie plannen, plannen waar je heel erg blij van wordt als je er aan denkt. Plannen waar je als je in bed ligt de slaap niet door kan vatten, zo tof zijn ze, plannen waar je heel erg in gelooft. Dat soort plannen.

"Ik heb de afgelopen jaren er ook echt een project van gemaakt om de onzekerheid die voortkomt uit allerlei gedachten echt aan te pakken"

Je wilt bijvoorbeeld een mooie zaak beginnen. Online, offline, met producten of diensten. Of misschien had je die stap al wel genomen en nu wil je meer klanten. En dan moet je op een gegeven moment dus gaan ondernemen. Bijvoorbeeld door je netwerk te bellen. Of gewoon koud te gaan bellen, naar mensen dus die je nog niet kent.

Begin maart ben ik daar zelf weer eens mee begonnen. Telefonische acquisitie. En intussen heb ik 50 mensen gebeld, en er 25 aan de telefoon gehad en er zitten een aantal kansrijke projecten aan te komen.

Kijk, dat bellen vind ik natuurlijk wel spannend, maar ik heb de afgelopen jaren er ook echt een project van gemaakt om de onzekerheid die voortkomt uit allerlei gedachten echt aan te pakken. Ik las een boeiend boek, Illusies van Ingeborg Bosch, dat gaat over waar onzekerheid en allerlei andere ingewikkelde emoties vandaan komen. Ik ben ermee aan de slag gegaan, omdat ik zo begreep dat het wél allemaal tussen de oren zit. En dat ik dus op de één of andere manier er zelf wat aan kan doen.

Misschien is het voor jou ondenkbaar dat je mensen gaat bellen om te vragen of ze wellicht zaken met je wil doen. Of er is een andere actie die je moet nemen die je niet neemt.

En dat is zo doodzonde

Want wat zou je doen als je een week niet onzeker was? Dan zou je gewoon bellen. Dan zou je misschien zeggen: ‘Ik bel je op, omdat ik iets bijzonders heb en ik heb je site gezien en volgens mij is het iets voor jou. Maar eeh, ik heb dit soort telefoontjes nooit eerder gedaan. Ik weet niet helemaal hoe dat moet. Zal ik iets over mezelf vertellen?’

En dat zou je dan zeggen zonder een spoortje van onzekerheid. Je vertelt dat in volledige ontspanning aan de ander. Heerlijk toch. Dat je gewoon zegt: Hé, ik weet niet hoe het moet. Zullen we het samen even proberen?

Je denkt dat je heel zelfverzekerd en helder moet overkomen, terwijl die ander net ook gewoon naar het toilet is geweest en drukte met z’n vinger per ongeluk door het wc-papier tijdens het afvegen. Vet ranzig. En zo menselijk.

Het leuke is: je hoeft natuurlijk niet te wachten tot de dag dat je niet onzeker bent. Je kunt gewoon nu checken of je in gevaar bent als je gaat doen wat je je hebt voorgenomen, en best spannend vindt. Als je niet in gevaar bent, en je wilt het echt: doe het. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb al 943 afwijzingen gehad in mijn leven. Nee, hoor, niet in mijn leven. Dat is een grapje: alleen al de laatste twee jaar. Maar dat betekent ook dat ik het zo vaak geprobeerd heb. Reality check: al die afwijzingen heb je ruimschoots overleefd. Alleen die gedachten die je er over hebt kunnen je echt nekken.

Feel the fear and do it anyway. En natuurlijk altijd je handen wassen nadat je op het toilet hebt gezeten. Dat ook.

Johan Stevens is cabaretier en inspireert mensen om het leven vol te leven en creatieven om hun angst voor acquisitie te overwinnen. Meer lezen? www.johanstevens.nl/bedrock

Meer lezen

We kunnen niet tegen alleen zijn en proberen die leegte te vullen met social media.