Hey lieve Lewis, mooi kereltje van me (een brief van een vader aan zijn zoon)

Waarom het vaderschapsverlof verlengd moet worden

Je bent een peutertje van drie zonder zorgen, zoals het hoort. Maar wat zou ik graag met jou over dit onderwerp praten. Dat komt wel als je ouder bent, en hopelijk is dat dan een ander soort gesprek. Ik was er voor jou in de weken na jouw geboorte. Dat was te gek én superbelangrijk, maar niet vanzelfsprekend.

Jouw moeder kon zich in aanloop naar jouw geboorte voorbereiden op jouw komst. Ze kon lekker neerploffen met de benen omhoog. Niet dat ze dat deed, maar toch: het had gekund.

Toen jouw moeder in verwachting was van jou, was ik zelfstandig ondernemer. Ik wilde niets liever dan jouw moeder helpen in de laatste dagen voor de bevalling. Dat is niet helemaal waar: één ding wilde ik nog liever en dat was zo veel mogelijk tijd met jou doorbrengen. Gelukkig kon dat. Ik had het geluk dat ik het mij kon veroorloven om langere tijd vrij te nemen. Inmiddels werk ik niet meer voor mijzelf, maar ben ik in loondienst. Als jij over een paar jaar misschien een broertje of zusje hebt, moet ik maar afwachten of langer verlof dan twee dagen er voor mij inzit.

Over een jaar of twee ben je oud genoeg om te constateren dat mama wel de hele tijd bij de baby kan blijven en papa niet. Je zult het waarschijnlijk nog niet begrijpen, maar jou kennende ga je dan vragen stellen. Waarom? Tja, hoe leg je dat uit aan een klein kind? Hoe leg je uit dat wij in een land leven waar het als normaal wordt beschouwd dat man en vrouw gelijk zijn. Dat steeds meer vrouwen (waaronder jouw moeder) ook vier of vijf dagen per week werken. Dat het heel normaal is dat huishoudelijke taken gelijk onder man en vrouw worden verdeeld. Dat het inmiddels bewezen is dat het van groot belang is dat de vader veel tijd doorbrengt met de baby in de eerste weken, maar dat Nederland hopeloos achterop begint te raken in vergelijking met omringende landen?

Teken hier Bedrock’s petitie voor modern ouderschapsverlof.

Partnerverlof (ja, Lewis, naast vaders en moeders hebben we in ons prachtige land ook gezinnen met twee vaders of twee moeders) wordt gezien als een soort luxe. Begrijp jij dit nou? Begrijp jij nou dat onze overheid het als een of ander hels karwei ziet om van die nietige twee daagjes bijvoorbeeld een weekje te maken (waarmee wij nog steeds achterop zouden lopen)? En weet je wat ik al helemáál niet begrijp? Dat er tegenstanders zijn van de uitbreiding van het partnerverlof. Vooral wanneer mannen zeggen dat ze ‘die twee dagen wel mooi vinden’ en daarna ‘graag weer aan het werk willen.’ Doe even je oren dicht, Lewis, ik wil wat tegen die mannen zeggen.

Je bent dan namelijk vast nog geen vader. Je hebt nog niet ervaren hoe belangrijk het is dat je de aanstaande moeder van jouw kind helpt en steunt. Je kent de impact van een geboorte nog niet. Je hebt het geluk nog niet mogen ervaren van een baby in je armen. Zou je dit alles wel weten, dan zou je niet roepen dat twee dagen wel genoeg zijn. Los van de politieke discussie: je wilt er als vader toch gewoon zijn? Voor jezelf en voor je gezin.

En tegen de politiek heb ik te zeggen: daad bij woord, dames en heren, daad bij woord. Wij mogen onszelf graag zien als voorlopers: handel dan ook zo. Op het gebied van verlof dreigen wij het lachertje van Europa te worden. Landen met wie wij ons graag meten liggen ver voorop en zelfs landen die wij zien als minder goed georganiseerd dan Nederland streven ons voorbij. Dat kan niet en mag niet de bedoeling zijn.

Teken hier Bedrock’s petitie voor modern ouderschapsverlof.

Meer lezen

Een dringend pleidooi voor moeders ouderschapsverlof.