Ben ik schrijver, of een oplichter?

Tom Hofland 23 dec 2017 Mind

Vorig jaar rond de zomer begon ik aan mijn eerste roman. Ik begon er aan omdat ik het leuk vond, zonder dat ik de ambitie had om het daadwerkelijk bij een uitgever te krijgen. De kans dat het uitgegeven zou worden achtte ik namelijk nihil, en dit zorgde ervoor dat ik totaal geen druk voelde toen ik er mee begon.

Nadat ik een pagina of 30 had geschreven kreeg ik het lumineuze idee om het toch naar Uitgeverij Querido te sturen. Deze actie had een vrij hoog yolo-gehalte, want ik had totaal niet de verwachting dat er iets uit zou komen. Niets bleek minder waar: drie weken later had ik mijn contract getekend, vloeide de champagne rijkelijk en wist ik met zekerheid dat mijn boek een jaar later in de schappen zou liggen. Ik zag mezelf al met een (namaak) hermelijnen mantel op het boekenbal verschijnen, handtekeningen uitdelen aan uitzinnige bibliotheekbezoekers en pijp rokend voor een strandhuisje poseren voor Anton Corbijn.

De felicitaties waren overweldigend en de blijdschap die ik voelde was intens, maar ook van relatief korte duur. Al na een halve dag kwam het besef ‘nu moet ik een geweldig boek schrijven.’

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Het schrijven van ‘Lyssa’ ging goed, snel en was waanzinnig leuk. Van een writersblock had ik totaal geen last. En toch. Soms kroop er, als ik bij het schemerlicht van mijn telefoonlader in bed lag, een idee omhoog: ‘Ik ben geen échte schrijver. Ik sta nu tussen de grote schrijvers op de website van Querido, maar ik hoor daar niet. Ik heb per ongeluk iets goeds geschreven en daar gaan de recensenten en mijn collega’s straks achterkomen.’

De volgende dag ging ik met frisse moed weer aan de slag, maar ook toen ik op het jaarlijkse buffet van de uitgeverij kwam dacht ik: ‘straks gaan ze het zien, dat ik geen echte schrijver ben! Ha! Snel gratis eten nu het nog kan.’

Misschien kan je iets van wat ik heb geschreven ook in je eigen leven herkennen. Zijn er momenten waarop je denkt ‘shit, straks hebben ze door dat ik dit helemaal niet kan’ terwijl je donders goed weet dat je het wel kunt? Bewustwording is de helft van de oplossing en al helemaal als het een bekend probleem blijkt te zijn: het verschijnsel wordt ook wel ‘het oplichterssyndroom’ genoemd en Bedrock zou Bedrock niet zijn als hier niet iets over geschreven was, mét tips over hoe het te overkomen: dit is het oplichterssyndroom.

Het oplichterssyndroom blijkt voornamelijk bij vrouwen voor te komen, waardoor ik nu weer denk ‘zie je wel, straks komen ze er achter dat ik niet écht het oplichterssyndroom heb’, maar ja, dan heeft het probleem zichzelf eigenlijk al opgelost.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Reageer op artikel:
Ben ik schrijver, of een oplichter?
Sluiten