Als alles op de automatische piloot gaat (zorgt dat voor hilarische taferelen)

Oké dan

Je stapt op de fiets, piekert je hoofd in een punt en voor je het weet ben je thuis. Van de rit weet je niets meer. Hoe je onderweg niet doodgereden of verdwaald bent is een gods raadsel, maar je bent heelhuids aangekomen.

We leren onszelf veel nuttige kunstjes, zoals naar huis fietsen zonder er bij na te denken. We worden automaten, zonder de kilheid van een machine.

Ik hoor in de trein twee mensen praten over deze interne automatische piloot. De man vertelt de vrouw dat hij vroeger elke morgen zonder nadenken naar de trein liep, instapte, op dezelfde plek ging zitten en wachtte op zijn collega die altijd een paar minuten later kwam. Dat ging altijd goed. Tot een bewuste maandagmorgen.

Alles ging zoals gebruikelijk: de man stapte de trein in, ging zitten en wachtte op zijn collega. Maar de collega kwam niet.

De man vertelt dat hij paniekerig op zijn horloge keek. Als hij niet op zou schieten zou zijn collega voor het eerst in maanden de trein gaan missen.

De man keek uit het raam en zag een andere trein op het spoor naast hem staan. Daar, achter het raampje van die trein, zat zijn collega. Precies naast hem. De collega keek ook door het raam, en zo keken ze elkaar een tijdje met opgetrokken wenkbrauwen aan. Toen reed de trein met de collega weg: de man verbijsterd achterlatend. Het duurde ruim een minuut voor de man begreep dat er een spoorwijziging was geweest en hij door zijn automatische piloot in de verkeerde trein was gaan zitten.

Over het algemeen is de automatische piloot toch wel heel erg prettig

Terwijl ik dit hoor moet ik denken aan een vriend, A. Rond de kerstdagen haalde hij, zoals elk jaar, een oliebol bij de kraam op het plein. Vriend A. heeft de gewoonte om, als hij iets te eten in zijn handen krijgt waar een servetje bij hoort, direct het servetje weg te gooien. Zo ook bij deze bewuste oliebol: maar zijn automatische piloot kreeg kortsluiting​.

Hij pakte de oliebol met servet aan en smeet direct in een vloeiende beweging de oliebol in de prullenbak. Je kunt je voorstellen hoe de vrouw van de oliebollen-kraam naar vriend A. gekeken moet hebben terwijl hij beteuterd met het servetje in zijn hand naar de prullenbak stond te kijken.

‘Over het algemeen is de automatische piloot toch wel heel erg prettig,’ zegt de man tegen de vrouw. ‘Het zorgt maar zelden voor echt lastige situaties.’

‘Jij hebt makkelijk praten’ zegt de vrouw, waarop ze vertelt dat ze een groot probleem had met stopwoorden. Dat ze op vrijwel elke mededeling ogenschijnlijk automatisch antwoordde met een goedgemutste ‘Oké dan.’

Ze was zich hier nooit echt bewust van geweest, en het had nooit tot vervelende situaties geleid. Tot haar ex-vriend tijdens een romantisch ontbijtje haar hand had gepakt, en voor het eerst tegen haar zei dat hij van haar hield.

‘Oké dan.’

‘Is hij daarom je ex?’ vraagt de man. ‘Nee, hij was een eikel.’
‘Oké dan,’ zegt de man, en slaat een krantje open.

Meer lezen

Boodschap voor piekeraars: waarom nadenken nooit levensproblemen oplost.