Al je vastigheid opgeven en zonder duidelijk doel een nieuw leven beginnen: Fenja deed het

Iedereen vond dat wat, toen ik eind 2012 mijn fantastische baan bij een internationale design studio opzegde en Nederland en mijn mooie leventje in Amsterdam verliet voor onbepaalde tijd. Samen met mijn grote Zuid-Amerikaanse liefde (die ik helemaal nog niet zo lang kende) om een levensonderzoek en experiment naar een andere manier van leven te beginnen.

Niet uit rebels protest of losbandige hippie-bewegingen, maar ik vond dat de manier van leven waar de meeste moderne samenlevingen om vragen (of de meeste nog niet zo moderne samenlevingen naartoe willen) – een vooruit gepland en gestructureerd leven, een manier van leven dat draait om werken om geld te verdienen om vervolgens dat geld weer uit te geven aan het kopen van spullen – niet per se het antwoord was op een gelukkig en bevredigend leven…

Waanzinnige maatschappij

De Tibetaanse spirituele leider, de Dalai Lama, drukt deze lichte waanzin van onze Westerse maatschappij misschien nog wel het beste uit in zijn antwoord op de vraag over wat hem het meest verwondert over de mensheid:

Man surprised me most about humanity. Because he sacrifices his health in order to make money. Then he sacrifices money to recuperate his health. And then he is so anxious about the future that he does not enjoy the present; the result being that he does not live in the present or the future; he lives as if he is never going to die, and then dies having never really lived.

En mijn idee was daarom dit: kunnen we met het plan om geen plan te hebben, zonder een bankrekening vol met spaargeld, onze intuïtie, het moment en onze persoonlijke skills de koers van ons leven laten bepalen en zo tot nieuwe inzichten en denkwijzen komen? Dat ik in deze jaren de mooie en minder mooie kanten van zogenaamde ontwikkelingsmaatschappijen zou leren kennen, dat we het halve Zuid-Amerikaanse continent waaronder het immense Andes-gebergte met een limoen-groen Volkswagen busje uit 1971 zouden doorkruisen, dat ik na drie jaar mijn grote liefde aan de dood zou verliezen, dat ik inderdaad tot een aantal persoonlijke inzichten zou komen die met geen geld te koop zijn en er een levensfilosofie op zou nahouden waar zowel vrijheid als betrokkenheid als verantwoordelijkheid ten grondslag ligt, had ik mij natuurlijk niet kunnen indenken.

Cliché of origineel?

Ik zie die baby-boomers wel eens denken: gaat er weer eentje hoor, backpack op de rug en de wereld rond. Leuk en spannend – ja, dat had ik misschien ook wel gewild – maar waar zijn ze nou eigenlijk naar op zoek?

En ik begrijp dat wel, die verbazing. Maar goed, ik wilde dus niet per se de wereld zien, want dat had ik, zoals een echt kind van mijn tijd, met zo nog net geen 50 landen op de reis-teller, al voldoende gedaan. Het was iets anders. Een gevoel. Het gevoel dat er naast de dagelijkse routine van werk, vrienden, feestjes, en zelfs het krijgen van kinderen, ook een ander soort leven mogelijk moest zijn. Een leven met meer vrijheid en meer betekenis. Een leven dat misschien wel bijdraagt aan een groter doel. En dat wel heel misschien, achter dit streven naar vrijheid en betekenis, een universeel mechanisme verscholen zit, en dat is ons leven niet te laten leiden door angst.

Hurdle #1: angst

Zo’n moment waarop ik me dit realiseerde staat me nog goed voor de geest. Het was een druilerige dag in 2012 en ik keek weer eens naar een van de vele veelbelovende krantenkoppen die luidde: “Koopkracht daalt tot 20%”. En terwijl deze boodschap me enerzijds een licht onbehaaglijk gevoel gaf, vroeg ik me tegelijkertijd ook af, wat zegt dit me eigenlijk nou echt? Zegt het alleen, kijk uit want je kan zo minder kopen? Of zegt het, pas op, iets wat van jou is wordt je zo dadelijk afgenomen? Of zegt het eigenlijk, tussen de regels door, kijk uit want je geluk zal met 20% dalen? En zo ja, is dit waar? Want in een land waarin we zo ontzettend weinig hebben om bang voor te zijn, moeten we ons nou echt zorgen gaan maken om onze koopkracht? En heeft dit daadwerkelijk invloed op ons geluk?

En toch, terwijl ik me aan het voorbereiden was op mijn vertrek, kwam ik erachter dat mijn zogenaamde ‘volwassen ideeën’ over geld, angst en geluk, misschien toch wel naïef waren en dat voor een groot gedeelte van mijn omgeving de zoektocht naar zekerheden toch een van de belangrijkste drijfveren was. De meest gestelde vragen over mijn aankomende nieuwe leven maakten dit wel meer dan duidelijk: “Hoe moet dat dan straks met je pensioen?” “Heb je dan helemaal geen zekerheden voor later?” En “Wat als je straks terug wilt komen, kan je dan nog wel een baan vinden, ben je dan niet te oud?” “En wat als het nou allemaal niet lukt, wat dan?” “Poeh, ik zou willen dat ik kon denken zoals jij, me geen zorgen maken over de toekomst.”

Vertrouwen en acceptatie

En zo stapte ik dus met een tas vol vragen en een surfplank onder de arm het vliegtuig in – floep uit het Nederlandse georganiseerde systeem en letterlijk met alle levensopties open de wereld in. Ik had slechts één motto: vertrouwen en accepteren. Vertrouwen in mezelf en mijn keuze en het accepteren van alle onzekerheden. De angst om te falen. De mogelijkheid om terug te komen zonder antwoorden. De angst om echt geen plan en geen eindbestemming te hebben. Het accepteren dat ik er dus blijkbaar zo eentje ben die niet voldoet aan de sociale norm van huisje, boompje, beestje. En als klapper op de vuurpijl, toe geven aan de angst om niet genoeg geld te hebben. Nu niet en later niet. En dus door enkel en alleen mijn hart en niet mijn hoofd te volgen, door te varen op vertrouwen in plaats van angst, zette ik mijn koers. Maar daarover de volgende keer meer.

Meer lezen

Het onbekende omarmen en het avontuur aangaan: emigreren naar Ethiopië.

Reageer op artikel:
Al je vastigheid opgeven en zonder duidelijk doel een nieuw leven beginnen: Fenja deed het
Sluiten