Anne-Flore Muller
Anne-Flore Muller Mind 17 jun 2019

Hoe ik na mijn burn-out weer floreer op de werkvloer

Laat ik er geen geheim van maken: nadat je langere tijd aan huis gekluisterd bent geweest (bijvoorbeeld door de burn-out waarmee ik te kampen kreeg), zijn de eerste stappen op de werkvloer doodeng. Althans, dat is hoe ik mijn terugkeer in het werkende leven ervoer. En toch floreer ik momenteel weer op kantoor, en kijk ik er zelfs naar uit om mijn wekker te zetten op zondagavond.

Hoe ik inmiddels weer met opgeheven hoofd over de kantoorvloer wandel? Ik deel m’n weg ná mijn burn-out.

Gevoeligere versie

Vanuit allerlei onverwachte hoeken krijg ik de vraag hoe het kan dat ik alweer aan het werk ben. Nu zou ik kunnen doen alsof ik gewoon op dezelfde voet verder ben gegaan, maar niet is minder waar. Met weemoed kan ik soms terugkijken naar de ogenschijnlijke energieke en onvermoeibare vorige versie van mijzelf. Die Anne-Flore heb ik na lang tegenstribbelen achter mij gelaten, waardoor er ruimte is gekomen voor een verbeterde versie. Een eerlijkere en gevoeligere versie, die luistert naar haar lichaam in plaats van zonder enige emotie door te banjeren. Maar dus ook een versie die minder hanteren kan, meer rust nodig heeft en vaker ‘nee’ moet zeggen.

Er moest ruimte komen voor mijn gevoel, en de enige mogelijkheid daartoe was door complete stilstand en rust. Na weken alleen maar wandelen en slapen, kwam er eindelijk een kleine sprankeling licht. Dit gaf me de ruimte die zo hard nodig was om te veranderen. Een therapeut reikte me handvatten aan waarmee ik in korte tijd in staat was te veranderen. Ik leerde mezelf van een geheel nieuwe kant kennen, waardoor ik als het ware moest gaan daten met mijzelf. Deze nieuwe versie moest ik herontdekken, opnieuw de hand schudden en vervolgens met open armen verwelkomen in mijn volwassen leven.

Emoties overnemen

Ik kan niet meer ontkennen dat ik hooggevoelig ben. Hoezeer ik de term ook haat en het wil negeren, feit is dat ik snel overprikkeld raak. Ik hou van mensen en ben een sociaal dier, maar in grote groepen zijn maakt me moe. Ik heb lang nodig om gebeurtenissen te verwerken, ben extreem gevoelig voor geuren en voel de energie van anderen feilloos aan. En dat is gelijk het eerste punt dat ik moest proberen aan te passen: in gezelschap van anderen in mijn eigen energie blijven, zónder emoties over te nemen. Het klinkt bizar zweverig, maar het werkt echt: door mijzelf in een cirkel van licht te zetten en mijn voeten te voelen, kan ik nu beter bij mijzelf blijven.

Dit vind je vast ook interessant: Hoe herken je een burn out? Dit zijn de 12 fases van een burn-out

Single tasking

Daarnaast ben ik allerlei praktische dingen gaan veranderen. Ik was vroeger de koningin van het multitasken. Tijdens het werken was ik in gedachten alweer bezig met het volgende project. Thuis stopte mijn brein nooit en was ik tot het slapengaan aan het online socializen met vrienden. Door mijn therapeut zag ik in dit mij de hele dag door veel te veel prikkels bezorgde, wat de reden van mijn overactieve brein en slaapproblemen was. Ik moest gaan ‘single tasken’. Alle meldingen op mijn telefoon heb ik uitgezet. Hierdoor kan ik nu zelf kiezen wanneer ik de tijd neem om op berichten te reageren, in plaats van de hele dag op mijn telefoon door te brengen.

Voor Instagram heb ik een tijdsslot ingesteld. Niet langer ben ik doelloos aan het scrollen, maar ik bekijk bewust foto’s van mensen die mij inspireren. Alle accounts die de té ambitieuze carrièretijgerin in mij triggeren, heb ik met liefde ontvolgd. Net als de accounts die me ongelukkig doen voelen, om welke reden dan ook.

Met liefde afzeggen

Op het gebied van werk heb ik ook veel veranderd. Doordat ik meer in contact sta met mijn gevoel, maak ik keuzes omtrent nieuwe freelance opdrachten niet langer met mijn ego. Ik zeg niet meer direct ‘ja’, maar check eerst met mijzelf in. Maakt het me blij? Voel ik er ruimte en rust voor, zodat ik er energie van krijg in plaats van dat het me uitput? Dan neem ik de opdracht dankbaar aan. Merk ik dat het stress geeft? Dan zeg ik, hoe goedbetaald of geweldig de opdracht ook is, toch nee. Geld verdienen is leuk en je naam in een tijdschrift zien staan nog leuker, maar niets is me nu meer waard dan mijn gezondheid.

Lees ook: Waarom ik mijn burn-out als zegen zie

Lanterfanten

Tot slot plan ik dagen in om niets te doen. Om te lanterfanten in huis, om urenlang te wandelen of spontaan met een vriendin op het terras te ploffen. Hoe gek het ook klinkt, ik zie het als een belangrijke afspraak met mijzelf die ik niet moet vergeten. Door standaard één dag in de week geen verplichtingen te hebben, voel ik me zoveel meer uitgerust. Als ik dan wel iets leuks heb gepland, ben ik helemaal aanwezig – zonder eigenlijk liever thuis te willen zijn.

Te veel hooi op mijn vork nemen blijft mijn valkuil. Maar ik herken de signalen nu direct en trek gelijk aan de noodrem als het zover is. Dan doe ik yoga, neem ik lange douches, mediteer ik voor het leven en ga ik vaker sporten. Maar bovenal: dan ben ik weer wat liever voor mijzelf. Het blijft een leerzaam proces en ik moet nog steeds opletten, maar ik ben weer aan het werk ben. En dat neem ik nooit meer voor lief.

Luister nu ook naar Bedrock

Ben je – net als wij – op zoek naar een gelukkig en gezond leven, maar zie je soms door de bomen het bos niet meer? Dan is onze podcast Bedrock Talks een perfecte match voor jou! Rosa en Lisanne interviewen in de tweede aflevering orthomoleculair voedingsdeskundige Anna de Meulmeester.

Spoiler: Anne geeft het antwoord op de vraag hoe je nou écht gezond leeft, helpt voedingsmythes de wereld uit én onthult hoe je bepaalde ziektes zou kunnen voorkomen door het eten van de juiste voeding!

Tip: Luister en volg Bedrock Talks via Spotify en iTunes & Apple Podcasts!

Het is tijd voor een nieuwsbrief die je verder brengt (+ ontvang een mindful kleurplaat)

Schrijf je in en ontvang gratis de Bedrock kleurplaat!

Reageer op artikel:
Hoe ik na mijn burn-out weer floreer op de werkvloer
Sluiten