Doe jij aan yoga en meditatie? Dan heb je een grotere verantwoordelijkheid voor de planeet

"Je kunt niet een sandwich in een hoekje gaan zitten eten, terwijl de rest honger heeft"

Dr. Miles Neale bestudeerde twintig jaar het boeddhisme en vijftien jaar psychologie. In zijn praktijk in New York combineert hij deze twee studies om cliënten vanuit het volledige spectrum te kunnen helpen. Op 7 en 8 oktober deelt hij zijn wijsheid tijdens de Inner Peace Conference in Amsterdam, maar zijn verhaal gaat niet alleen maar over ‘inner peace’. Sterker nog: “Inner peace is eigenlijk egoïstisch,” vertelt hij ons via Skype.

“Meditatie en yoga zoals wij het beoefenen, is vooral weggelegd voor de rijkere, meestal blanke mensen. Niemand praat erover, maar it’s true! We leven echter in een wereld met nog veel meer mensen. Mensen die misschien minder geld te besteden hebben, geen werk hebben, die helemaal geen stemrecht hebben of niet goed mee komen in de maatschappij, mensen die boos zijn of bang. Wat doen we daaraan? Blijven we lekker in onze bubbel leven met onze inner peace? Dat hoop ik niet.”

Spiritualiteit is meer dan innerlijke rust en mindfulness, legt Miles uit. “Het is juist iets heel spiritueels om de status quo uit te dagen, als je het mij vraagt. Om niet alles perfect en peaceful te maken, maar het aan te pakken. En als we alle politieke en ecologische problemen in de wereld willen aanpakken, hebben we méér nodig. Niet alleen maar peace and quiet, maar een revolutie.”

Iedereen is verbonden

“Geïsoleerd leven of dingen voor onszelf houden, kan gewoonweg niet,” gaat Miles verder. “We leven in een verbonden wereld. Je kunt niet een sandwich in een hoekje gaan zitten eten, terwijl de rest honger heeft. Het is onmogelijk dat mensen zich daarover goed voelen. Je hebt een verantwoordelijkheid voor anderen en voor de planeet. Als je de middelen, de bronnen en tijd hebt om je met spirituele dingen bezig te houden, heb je de verantwoordelijkheid om mensen te beschermen, te inspireren en te respecteren, die dat niet hebben.”

Wat we ons daarbij goed moeten herinneren, is dat we niet kunnen leven zonder anderen. Miles: “Bedenk maar eens: je shirt, de koffie die je drinkt, de straten die schoon zijn, de metro waar je instapt, de fiets waarop je zit… Alles is mogelijk gemaakt door de samenleving. Door ándere mensen. Eeuwenoude culturen leren ons dat als je gelukkig wil zijn, je beter kunt delen en denken aan anderen, dan proberen meer geld te verdienen. Maar in deze consumptiemaatschappij zijn onze prioriteiten een beetje f*cked up. We kennen de ware kracht van vrijgevigheid, dankbaarheid en delen niet meer.”

We kunnen zoveel meer doen, vindt Miles. Ná inner peace, of als je je regelmatig kunt bezig houden met yoga of meditatie, is er een volgende stap. “In het Tibetaans boeddhisme heet dat ook echt ‘de volgende stap’. Natuurlijk, je hebt eerst een fundament nodig, een thuis. Dat noemen we peace of mind of veiligheid. Maar daar stopt het niet. Je kan en mág daar gewoon niet stoppen. Die volgende stap is jezelf uit te dagen: hoe help ik anderen en hoe help ik de planeet? En daarvoor is meer nodig dan mindfulness. Het Tibetaans boeddhisme biedt heel veel mooie andere technieken om dat te trainen.”

Zelf de held worden

Tijdens de Inner Peace Conference in Amsterdam introduceert Miles ons aan een aantal van die eeuwenoude Tibetaanse technieken: “Ik ga oefeningen uitleggen die wat radicaler zijn, niet zo mainstream. Inner peace is niet genoeg, om écht verschil te maken en in actie te komen, hebben we bijvoorbeeld ook vertrouwen en moed nodig. We kunnen niet gaan zitten wachten tot de Dalai Lama’s van deze wereld ons komen redden. We moeten allemaal aan de bak.”

“Een geweldige oefening voor meer zelfvertrouwen uit het Tibetaans boeddhisme is bijvoorbeeld het visualiseren van je grote held of iemand die je bewondert, zodat je zijn of haar kwaliteiten kunt downloaden. In je verbeelding maak je van deze persoon je coach. Met specifieke stappen maak je contact en uiteindelijk word je deze persoon. Zo word je zélf de held en kun je nog mooiere dingen doen.”

Klinkt misschien gek, maar we visualiseren continu in ons leven om iets te worden. “Een piloot gebruikt een vluchtsimulatie om te leren vliegen, een atleet visualiseert hoe hij nóg sneller of hoger kan. Je beeldt je altijd dingen in om ergens te komen. Waarom zou je dat niet met zoiets moois of krachtigs doen? Want in dit geval gaat het over het redden van de planeet, niet alleen het winnen van een gouden medaille.”

Sociale toewijding

Oké, dus we kunnen leren hoe we innerlijke rust ervaren en we kunnen ons zelfvertrouwen trainen om in actie te komen. Maar hoe passen we dat dan toe in ons dagelijks leven? Miles: “Ja, nog steeds moeten we elke dag de markt op, de stad in, naar je werk… Plekken waar niemand peaceful is. Ook al doe jij keurig je oefeningen, je hebt nog steeds te maken met mensen die ‘t niks boeit. Mensen die spiritualiteit maar niks vinden of mensen die boos zijn, gefrustreerd of niet aardig. Wat doe je dan? Vlucht je je leven lang de ashram in? Word je een deurmat en laat je mensen over je heen lopen?”

Er ligt een verantwoordelijkheid bij iedereen die het zich wél kan permitteren om te mediteren en yogaklasjes te volgen.

“De Tibetanen hebben ook hier weer een prachtig systeem voor; het omarmen of aanvaarden van mensen die lijden, kun je gebruiken om jezelf én hen wakker te schudden. Om dit te kunnen doen is het belangrijk veel te trainen in compassie. Stel: iemand wordt boos, doet naar, of is egoïstisch, dan is dit eigenlijk een uiting van een kind dat bang is. Maar dat vergeten we. En dan worden we zelf ook boos. En zo ontstaat er een soort wasmachine vol boze gevoelens. Als je echter traint te leren zien dat een boos iemand in basis een kind is dat lijdt en jij daarvoor een ouder kunt zijn, leer je meer geduld, tolerantie en ruimte te hebben. En daarmee doorbreek je de cyclus. Want als jij good will deelt, komt dat aan bij de ander.”

Als je dankbaar, onzelfzuchtig en verantwoordelijk in het leven staat kun je al een groot verschil maken, zegt Miles: “Je hoeft niet meteen Mahatma Gandhi te zijn. Maar kun je de tv uit laten? Kun je minder spullen kopen? Kun je kiezen voor lokale producten? Kun je aardig en dankbaar zijn voor de persoon van wie je koffie koopt? Deze kleine dingen zijn een begin in het helpen van de planeet. En dat stapelt zich uiteindelijk op, waarna je grotere dingen kunt gaan doen.”

En precies daarom ligt er een verantwoordelijkheid bij iedereen mediteert, yogaklasjes volgt of de Inner Peace Conference bezoekt. “De mensen die het zich kunnen permitteren om deze technieken aan te leren, de mensen die hiertoe toegang hebben, zijn verantwoordelijk voor de mensen die dat niet hebben. De problemen van de planeet verdwijnen niet door yoga te zitten doen of alleen naar de Inner Peace Conference te gaan voor jezelf. Er zijn daar heel veel inspirerende sprekers uitgenodigd, op prachtige locaties in Amsterdam, en we zouden gek zijn als we vervolgens niet onze verantwoordelijkheid nemen. We moeten met onze nieuw verkregen kennis op z’n minst overwegen hoe we impact kunnen hebben. Anders is het enkel een hoop gebakken lucht.”

Dit jaar vindt de Inner Peace Conference plaats op 7 en 8 oktober, op verschillende locaties in Amsterdam. Het hele weekend kun je workshops, lezingen, meditaties en concerten bijwonen. Om zowel je inner peace als inner wisdom te voeden. Speciaal voor Bedrock-lezers is er deze link om tickets te kopen.