Hoe is het als vrouwelijke ondernemer tussen de mannen? (‘Ik mis soms mijn zachte kant’)

Mijn werk is mijn leven

De festivalbranche wordt gedomineerd door mannen. En dat betekent dat Susanne van Maanen – de vrouw achter het 24+ festival Komm schon Alter – toch een beetje een vreemde eend in de bijt is. Maar dan wél een hele succesvolle. Wij vroegen haar hoe ze het allemaal voor elkaar heeft gebokst. En we waren natuurlijk ook wel benieuwd hoe dat nou is: als vrouwelijk ondernemer tussen al dat mannelijk geweld.

Tijdens het gesprek wordt al snel duidelijk dat werken in de festivalbranche niet iets is waar Susanne als klein meisje al van droomde. Ook niet tijdens haar studententijd trouwens. Ze startte met maar liefst vijf verschillende studies en heeft wel twintig andere dingen gedaan voordat ze in de festivalwereld terechtkwam. Of ze al die dingen ook leuk vond? Nee. “Een tijdje was ik ambtenaar. Dat vond ik echt dodelijk saai. Ik werkte daar van tien tot vier en deed dan ook beduidend weinig. Dat is helemaal niet mijn levensinstelling. Mijn levensinstelling is juist heel energiek.”

Het duurde dus ook niet lang voordat Susanne haar ambtenarenbestaan gedag zei. Haar volgende stap? “Op een gegeven moment ben ik een marketingopleiding gaan doen en ben ik met heel veel bluf bij een reclamebureau beland. Toen ik daar eenmaal zat dacht ik: ik wil een feest organiseren. Dat is dan iets wat ik op dat moment heel erg graag wil. En dan doe ik het gewoon.”

Een boysclub

Dat ‘feest’ staat inmiddels als een huis. Komm schon Alter is het festival waar 24+’ers kunnen genieten van nationale en internationale deephouse en techno-acts. En dat is best een beetje bijzonder. De festivalwereld is en blijft toch een beetje een boysclub. Hoe kijkt Susanne daar tegenaan? “Ik moet zeggen dat ik inderdaad écht de enige vrouw ben zo ongeveer. Van de ene kant vind ik dat heel stoer, maar van de andere kant houd ik ook gewoon heel erg van werken met mannen. Het is gewoon heel leuk.

Vrouwen hebben bepaalde eigenschappen die heel erg in hun voordeel kunnen werken bij mannen

Ik ben ook niet zo’n type dat gender of gender equality heel erg belangrijk vindt. Ik vind gewoon dat als je ballen hebt, dan moet je er voor gaan. Of je nou een man of een vrouw bent dat maakt echt helemaal niets uit. Je ziet gewoon dat er in deze branche bijna geen vrouwen werken. Dat komt denk ik ook omdat vrouwen het gewoon niet zo boeiend vinden. En ik denk ook dat het komt doordat vrouwen gewoon niet het lef hebben om in deze branche iets op te bouwen. Het is gewoon een bikkelharde branche.”

Gelukkig heeft Susanne wel het idee dat ze dezelfde kansen krijgt als haar mannelijke collega’s. Sterker nog: ze benut haar kansen als vrouw zijnde. “Vrouwen hebben bepaalde eigenschappen die heel erg in hun voordeel kunnen werken bij mannen (en vice versa). Vrouwen hebben bijvoorbeeld meer geduld. Ik denk dat je dat ook gewoon kunt inzetten. Verder heb ik een doelgerichte blik en houd ik me altijd aan mijn begroting. Dat zijn toch vrouwelijke eigenschappen.”

Dat vrouwelijke ondernemers achtergesteld zouden worden vindt Susanne onzin. “Ik heb me nog nooit achtergesteld gevoeld. En áls ik me achtergesteld voel is het waarschijnlijk omdat ik een fout heb gemaakt en dat iemand mij erop aan heeft gesproken. Dat is dan terecht en dat heeft dan niets met mijn gender te maken.”

The downsides

Een festival organiseer je natuurlijk niet zomaar. Dat betekent dat er – ondanks dat er veel dingen goed gaan – ook veel dingen zijn die mis gaan. Dat is nooit leuk. Maar in het geval van Susanne is het misschien nog wel een tikkie vervelender. “Het probleem is dat ik alleen werk. En echt: alleen werken is funest. Vooral in een branche die hard is zoals deze moet je een ontzettende taaie huid hebben om het allemaal te verduren. Want ik heb geen klankbord.

Op het moment dat je alleen ondernemer bent moet je niet alleen alles zelf oplossen, maar je hebt ook het gevoel dat je het risico altijd alleen draagt. En dat dóé je natuurlijk ook. Maar dingen delen; verhalen delen; leermomenten delen; beslissingen delen; oplossingen delen. Dat is gewoon veel leuker dan wat ik doe: alleen ondernemen.”

Het is niet het enige wat Susanne jammer vindt aan haar werk. “Ik merk dat er veel mensen zijn die naar het ondernemerschap opkijken”, zegt ze. “Maar het is echt heel hard werken. En het gevolg hiervan is dat je dus ook privé verandert.

Ik vind het wel eng om te beseffen dat het morgen misschien allemaal voorbij kan zijn

Ik ben wel harder geworden en ik heb het idee dat ik mijn zachte kant een beetje kwijt raak. Dat vind ik weleens jammer, omdat ik die wel héb. Maar ik moet zo beuken om bij te blijven. Je kunt echt niet een beetje achterover leunen en in slaap doezelen, of iets met lieve woorden bereiken. Ik ben er inmiddels echt wel achter gekomen dat dat niet werkt. Als ondernemer word je dus vanzelf ook wel hard. Aan de ene kant vind ik dat wel tof en stoer, maar aan de andere kant mis ik soms mijn zachte kant.”

De balans tussen werk en privé is sinds de carrière-switch van Susanne ver te zoeken, zo blijkt. “Ik heb echt nul balans. Ik heb ook gewoon geen scheidslijn tussen privé en werk. Mijn werk is mijn leven. En dat is eigenlijk best wel scary. Ik ben áltijd bereikbaar en sta altijd aan voor Komm Schon Alter. Sommige mensen denken dan van ‘hè geef je dan niets op?’ maar voor mij is het geen opgeven. Ik vind het zo fantastisch dat het me niet uitmaakt. Wat ik wel eng vind is om te beseffen dat het morgen misschien allemaal voorbij kan zijn. En dan ben je dus een stuk van je leven kwijt. Dat lijkt me wel heel naar.”

Meer lezen?

Zijn kunstenaars en zakelijke ondernemers uit hetzelfde hout gesneden?

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.