Over rolladebadpakjes en slechtverlichte paskamers

Hoera voor de body positivity-movement

Het is woensdagmiddag. Ergens in een grote stad schijnt de zon. Het lichte interieur van een &Other Stories-winkel neemt de zon op en straalt het af op haar klanten. Gelukkig met de eerste geur van zomer struin ik door het rek met swimwear. Kleurige one-pieces en mix&match topjes en broekjes hangen gewillig op houten hangers. De labels vertellen je prachtige dingen. A true statement piece, a classic cut one-piece with a sultry modern twist.

De rekken nemen me mee naar corona’s op het strand, zand tussen mijn tenen, jazz uit bluetooth boxjes. Een bright swimsuit, dat zoek ik. Een true statement piece, in een frisse kleur met sweet frills. Ik gris er een uit het rek, stap een paskamer in, ontdoe mij van de vele kleren die ik nog steeds draag in mei en steek mij in een eiland ademend oranjerood exemplaar. Daar barst de bubbel.

Ik kijk naar mijzelf in de spiegel en zie een rolladevarkentje in een te klein badpakje. Alsof het nooit zomer mag worden.

Dit is niet zo’n unieke ervaring. Het gebeurt de meesten van ons regelmatig. Dat krijg je met grote winkelketens waar in bulk geproduceerd wordt, en maten gestandaardiseerd zijn om er zoveel mogelijk lichamen in te krijgen. Toch kreeg dit rolladebadpakje het voor elkaar mijn zomerbubbel uit elkaar te laten spatten. Ik ben 1 meter 80 en draag wat je het best zou kunnen omschrijven als een ‘Hollandse maat 36’. Dat betekent in winkelketentermen vaak M. Het mocht niet baten.

Oma weet raad

Vorig jaar interviewde ik mijn oma naar aanleiding van een pamflet van Eurocommissaris Frans Timmermans. Kort gezegd vond hij dat we meer naar elkaar moeten luisteren, en dat we vaker met verschillende generaties in gesprek moeten gaan om van elkaar te leren. Samen met een collega-schrijfster nam ik de proef op de som. Eindresultaat: mijn oma maakte zich ernstige zorgen en had heimwee naar Coco Chanel.

"Alle perfecte selfies op Instagram van mensen die het van de buitenkant bezien goed voor mekaar hebben, doen weinig goeds voor je pechdag en, op lange termijn, je zelfbeeld"

Haar zorgen komen door alle naaktheid die ons tegenwoordig om de oren vliegt. De bron daarvan ligt volgens haar niet bij de media, hoewel daar dankbaar gebruik wordt gemaakt van onze liberale moraal, de oorsprong ligt bij de ‘bevrijding van de vrouw’. Sinds de Dolle Mina’s en anticonceptie kunnen we gaan en staan waar we willen. Dat was op een bepaalde manier heerlijk – toen mijn oma jong was bestond seks niet tenzij functioneel, dus ze heeft dankbaar gebruik gemaakt van die bevrijding – maar het heeft ook afgedaan aan de magie rond het vrouwelijk lichaam.

Waar we eerder geen idee hadden van wat zich onder de Chanelpakjes bevond, een enkel oud schilderij vol voluptueus gedrapeerde dames daargelaten, weten we nu precies hoe het vlees er idealiter bij zou moeten hangen. De komst van social media heeft een extra duit in dat overgeëxposeerde zakje gedaan. Alle perfecte selfies op Instagram van mensen die het van de buitenkant bezien goed voor mekaar hebben, doen weinig goeds voor je pechdag en, op lange termijn, je zelfbeeld – denk hierbij vooral even aan je eigen puberale zelf.

Gelukkig is het ook heel menselijk uiteindelijk stil te staan bij dat wat ons lastigvalt. Ook dat gebeurt op Instagram. Tegenwoordig open ik mijn plaatjesfeed juist als ik een willekeurige keten uitstap met een licht minderwaardigheidscomplex. Waar het je aan de ene kant onzeker en ongelukkig kan maken, kan het ook een ongelofelijk positieve bijdrage leveren aan je zelfvertrouwen. Behalve het simpele geluk van accounts vol prachtig eten staat mijn feed vol met, tadaaa, plussize modellen. Al valt dat “plus” wel mee.

In Amerika is een beweging gaande van vrouwen die klaar zijn met het heersende schoonheidsideaal. Die foto’s posten van buikjes als ze zitten, striae op hun benen en dikke dijen op een stoel. Vrouwen die weigeren last te hebben van de natuurlijke vorm van hun lichaam. Vrouwen als Iskra Lawrence (@Iskra) en Katie Willcox (@katiehwillcox). Zij stonden aan het begin van deze body positivity-movement met hashtags als #everyBODYisbeautyful en #healthyisthenewskinny. Die laatste is zelfs een complete community geworden, met t-shirts, boeken, bijeenkomsten en miss Willcox aan het hoofd.

Lawrence, net als veel ‘normale modellen’ getekend bij JAG NY, is rolmodel van een lingerielabel dat zich focust op natuurlijkheid en diversiteit (@aerie en #aerieREAL), en wordt samen met andere body positivity-voorvechters opgevoerd in de Straight/Curve Film, een film die onlangs gemaakt is om onze onrealistische en gevaarlijke (aldus de beschrijving) beeldvorming rond schoonheid te herdefiniëren (@straightcurvefilm).

Deze en een handjevol andere vrouwen vormen samen een beweging die ervoor moet zorgen dat je nichtje, je zusje en later misschien je dochter weten dat er zoveel lichamen als mensen zijn, en dat één schoonheidsideaal daarom zinloos is. Voor nu helpt het jou en mij van een rolladebadpakjescomplex af als we teleurgesteld uit slechtverlichte paskamers komen, en kunnen we ons laven aan prachtige vrouwen waarmee daadwerkelijk te identificeren valt. Voordat het hier zover is, en modellenbureaus overstappen op mensen in plaats van maten, kunnen we misschien zelf vast een beetje bijdragen aan de beweging.

So, who’s with me? #whybemoodywhenyoucanshakeyourbooty

Meer Instagramaccounts? @breekwarren, @thesabinakarlsson, @chloevero

Meer lezen

Waarom ik woon in kwetsbaarheid.