Als man vraag ik me af: waarom zijn vrouwen zo onzeker over hun lichaam?

"Het was mij nog nooit eerder zo duidelijk, maar mijn god: wat zijn vrouwen bikkelhard voor henzelf."

Ik zit aan de rand van het zwembad op mijn vakantiebestemming en kijk naar mijn zoontje die zich uitleeft op de glijbaan. De zon brandt op mijn schouders, terwijl ik mijn lichaamstemperatuur probeer te reguleren met een glaasje fris. Ik ben, aldus, behoorlijk ontspannen en maak mij totaal niet druk over mijn onvoldoende afgetrainde torso die schittert voor iedereen die ‘m wel en niet wil zien. En terwijl ik daar perfect imperfect zit te zijn, dropt ineens het besef: body shaming is een verschrikkelijk iets, maar slechts het topje van de ijsberg. De echte schaamte schuilt intern.

Hoe ik tot die conclusie kom? Door simpelweg te observeren. Op onze grote familiecamping loopt elk soort mens rond. Het zwembad vormt derhalve een goede dwarsdoorsnede van de maatschappij, zowel in nationaal als internationaal opzicht. Ik zie rijke Russen, paraderende Italianen, corpulente Duitsers, gezellige Brabo’s en lichtweerkaatsende Engelsen. Hoe verschillend het publiek ook is, de seksen onderling vertonen een grote overeenkomst: de mannen zijn chill, de vrouwen neurotisch.

Verdwaald in mijn gedachten, die – nu ik ze op papier zet – vast een beetje vreemd overkomen, valt mij op dat mannen en vrouwen zich aan de rand van het water totaal anders gedragen. Ik zie een Duitse meneer met kaal, rood hoofd, dikke snor en bierbuik zoals je die van een stereotype Duitser verwacht in een soort Dries Roelvink-achtig Speedootje. Ik zie een mede dad-bod-hebber vrolijk achter zijn dochtertje aanrennen, zijn ongebruinde buik daarbij vrolijk alle kanten op zwieberend. Een Italiaanse badmeester loopt langs: gebruind, afgetraind… Als ik zijn body had, zou ik niet lopen, maar flaneren. Maar deze local niet. Hij loopt gewoon. Hij doet zijn ding.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Dan kijk ik naar de dames, wederom zonder bijbedoelingen, maar gewoon observerend. Allereerst tel ik slechts een handjevol bikini’s. Ongeacht leeftijd of fysieke staat: opvallend veel vrouwen dragen een badpak of zo’n half-tanktop-half-bikini-zwemshirtje met een identiteitscrisis. Het punt dat ik wil maken: terwijl geen enkele man zich zorgen lijkt te maken over zijn te dikke pens – sterker nog: geen man lijkt hier überhaupt mee bezig te zijn – proberen veel vrouwen zoveel mogelijk vierkante centimeters huid te bedekken. Ik vind het opvallend.

Mijn zoontje komt naar mij toe en gebaart mij met hem mee te gaan op de glijbaan. Het water is daar ondiep, hij draagt zijn zwemvleugeltjes en heeft pas net het zelfvertrouwen gekweekt om in zijn eentje de glijbaan te beklimmen. Het plastic ding ziet er niet uit als het type glijbaan dat bestand is tegen de kilo’s van papa. De waarschuwingssticker die in dikke rode cijfers duidelijk maakt dat glijers van meer dan 80 kilo niet welkom zijn, vat ik meer op als een globale richtlijn. Ik klim, mijn zoontje voelt zich gesterkt door de aanwezigheid van papa en glijdt in volle overtuiging naar beneden. Ik volg, met iets minder overtuiging, maar met scheutig meer kabaal en enkele onbedoelde stuiteringen. Het zag er ongetwijfeld niet best uit, maar dat boeit mij niet.

Ik kom boven en een blij ventje springt in mijn armen. Naast mij glijdt een moeder van mijn leeftijd (een begin dertiger) met haar dochter naar beneden. Hoewel zij – als mijn oog mij niet in de steek laat – lichtjaren verwijderd is van de maximale 80 kilo die ik met speels gemak overschrijd, neemt ze een bijzonder oncomfortabele houding aan die schreeuwt: “Ik wil niet gezien worden!!!”. Ze landt in het water en geeft haar dochtertje een kus op haar voorhoofd. Ondanks het feit dat het water niet meer dan zestig centimeter diep is, kruipt ze met alleen haar hoofd boven de waterspiegel uit naar de kant. Ze klimt uit het water, loopt zichtbaar ongemakkelijk naar haar ligstoel en neemt plaats met de bewegingen van een schichtig vogeltje. Als ze eenmaal ligt, kijkt ze met ingehouden misbaar naar een vetrolletje op haar buik en pakt ze een handdoek uit haar tas die ze zorgvuldig over haar bovenlichaam drapeert.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Zelden zag ik iemand zich zo oncomfortabel voortbewegen in een zwembad. Totdat ik veel meer vrouwen dit ‘ineens’ zag doen. Vrijwel allemaal, verzeker ik je. Daarbij leek het niet uit te maken of de dame in kwestie 18 was, of 25, of 45. Awkwardness was all around. Het was mij nog nooit eerder zo duidelijk, maar mijn god: wat zijn vrouwen bikkelhard voor henzelf. Zodra er ook maar een rolletje of putje te zien is, moet het verborgen worden. Dit kan toch niet louter het resultaat zijn van body shaming of maatschappelijke druk? Het kan toch niet zo zijn dat een vrouw, terwijl zij uit het zwembad stapt, denkt aan het feit dat de bikini body van Sylvie wel duizenden likes op Instagram krijgt, maar zij haar vakantiekiekjes niet eens op Facebook durft te plaatsen omdat iedereen dan haar imperfecties ziet? ‘Wow, misschien is dat dus wel zo’, denk ik. Ik word er een beetje droevig van.

Ik maak mij los van mijn eigen gedachten en tuur weer naar mijn zoontje die voor de weet-ik-het-hoeveelste keer op de glijbaan klimt. Ineens zie ik drie jongetjes aan de overkant staan. Ze kijken naar mij en ik hoor hun gedachten: ‘Maak een bommetje! Maak een bommetje!’. Ik rek mij uit, schuif mijn drankje wat naar achteren en besluit mijn publiek te geven waar het voor komt. Om mij heen zie ik allerlei mannen en vaders zorgeloos gek doen, terwijl bijna alle vrouwen meer bezig lijken met het zo veel mogelijk camoufleren van elke ongewenste ronding dan met genieten. Ik heb medelijden met ze. The struggle is real.

Meer lezen?

Waarom we allemaal aan body shaming doen (en hiermee zouden moeten stoppen)

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.