Op zoek naar een Guru? Neem een hond!

Op dierendag beschouwen we de hond als een spiritueel leider

Dat een hond, kat of cavia allerlei voordelen voor je gezondheid biedt, omdat zo’n huisdier je gezelschap houdt en het aaien ervan stressgevoelens kan verminderen, wist je misschien al. Maar schrijfster Roanne van Voorst – kersverse eigenaar van een jonge hond- ontdekte dat het nemen van een huisdier ook om een heel andere reden goed voor je kan zijn: het is een spiritueel leider in de dop.

Ik had me, voor zover ik dat kon inschatten, goed voorbereid op de aanschaf van mijn destijds 8-maanden oude pup. Ik wist dat de beslissing een (straat)hondje te adopteren, me veel geld en tijd zou gaan kosten. Dat er discipline en verantwoordelijkheidsgevoel vereist is voor het opvoeden van zo’n dier. Dat ik mijn leven anders in zou moeten gaan delen (bye-bye rustig opstaan en lekker wakker worden aan de keukentafel, voortaan is het om halfacht ’s ochtends hondenuitlaattijd), en dat ik van die treurig-stemmende poepzakjes aan zou moeten schaffen. En daar was ik klaar voor. Wat ik niet had voorzien, was dat die schattig-ogende puppy niet alleen mijn huis en agenda, maar ook mijn innerlijke leven op stelten zou zetten.

Meet Jax. Hij woont nu een maand bij me, en brengt dingen in me naar boven die ik niet van mezelf kende, en waarvan ik sommigen, als het aan mij had gelegen, ook niet per se had hoeven leren kennen. Dat doet hij, uiteraard, niet bewust. Zoals alle honden beweegt ook deze zich meestal impulsief door het leven, gedreven door de verleidende of afschrikwekkende krachten van dingen die zich in zijn buurt bevinden: de geur van afgekloven kippenbotjes in een afvalbak, het zien van mijn hand die hem zo lekker over zijn kop en buik kan aaien, het harde geluid van een deur die in het slot wordt gegooid, en die hem in elkaar doet krimpen van angst. En vooral, bovenal: die provocerend-koerende, altijd-net-te-snel-wegvliegende duiven in het park.

Hij maakt meer lachbuien in me los dan ik wist dat ze zich in me verschuilden

Mijn hond reageert op al dat soort impulsen, doet wat in hem opkomt. Hij jaagt, snuffelt, zoekt, vindt, poept, eet, jankt, blaft, rent, rolt en kroelt. Het is aan mij om daarop te anticiperen en met zijn gedrag te dealen. Hem te corrigeren als zijn gedrag ongewenst is, en hem ertoe over te halen om gedrag te laten zien dat wel gewenst is. En dat maakt van mijn hond een spiegel, die mij dingen over mezelf laat zien die ik voorheen niet- of in elk geval niet zo duidelijk zag.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Hij maakt mijn onbewuste gedrag zichtbaar, door erop te reageren zonder filter. Gedraag ik me onduidelijk of inconsequent (bijvoorbeeld door hem te roepen zonder overtuiging in mijn lichaamstaal of stem), dan luistert hij niet. Waan ik me sterk en vol zelfvertrouwen, dan volgt hij zonder enig probleem mijn instructies op. Ben ik nerveus, dan cirkelt hij trillend van de zenuwen om me heen – liefst zodat ik met mijn benen vastgedraaid kom te zitten in de riem, wat ons er niet bepaald kalmer op maakt. Voel ik me vrolijk, dan springt hij vol explosieve blijdschap tegen me op.

Hij maakt meer lachbuien in me los dan ik wist dat ze zich in me verschuilden, simpelweg door dingen te doen die honden nou eenmaal doen: minutenlang rondjes rennen in het park tot je zo moe bent dat je de trap naar huis op gedragen moet worden, aanvallen op een stuk touw alsof het een Ware Vijand betreft, je luid piepend op je rug gooien als je door je baas op de buik geaaid wenst te worden.

Hij doet mijn hart zwellen, als hij tijdens een werkdag vol deadlines en stress trouwhartig zijn kop op mijn schoot legt, of keihard en kwispelend naar me toe komt gerend als ik hem roep.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Hij maakt me gefrustreerder en bozer dan ik redelijk vind, als ik thuiskom van het boodschappen doen en hij binnen een uur niet alleen mijn tapijt, maar ook drie paar schoenen en een notitieblok vol belangrijke aantekeningen kapot blijkt te hebben gebeten.

Hij wekt het inner-knuffelbeest in me op, door zich knorrend van genot met zijn volle twaalf kilo op mijn schoot te worstelen.

Hij maakt het kind in me wakker, door met me te rollen door het zand, met me te stoeien, met me te rennen door het park.

En hij geeft me het gevoel machteloos en incapabel te zijn, als ik hem een trucje probeer te leren wat volgens de hondentrainster van onze cursus ‘heel makkelijk’ moet zijn, maar wat hij niet lijkt te kunnen of willen begrijpen. (“Blijf, Jax. Nee, niet zitten, blijf. Nee, niet weglopen, blijf! Jax? Jax! Kom hier!”)

Anders gezegd: de beslissing een huisdier te nemen, bleek veel minder te gaan over het desbetreffende dier, en veel meer over mij. Het bleek het begin van een nieuw bewustwordingsproces over wie ik ben, en wat ik doe. Mijn hond laat me exact zien welke mooie en lelijke karaktertrekken ik heb, en waar er nog wat werk te verzetten is om mijn Betere Zelf te worden. Ik blijk soms bijvoorbeeld ongeduldiger dan ik wil zijn– zowel met hem als brave-hond-in-wording als met mezelf in mijn rol als kersverse trainer van die hond –, en ik ben soms verrassend onzeker over capaciteiten in diezelfde rol. En perfectionistisch. En ambitieus. Maar ik blijk ook best een hele lieve hondenbaas, iemand met een zorgzame en speelse kant.

Dacht ik gewoon een huisdier te nemen. Bleek het een guru in disguise.

Meer lezen

Het placebo effect van spirituele goeroes en waarom het belangrijk is om zelf te blijven nadenken.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.