Ik ging gigantisch op mijn bek, maar ben dankbaar voor de lessen

Ik wilde niet studeren, ik wilde ondernemen

Ik ben een begin dertiger, maar heb in een bepaald opzicht meer meegemaakt dan gebruikelijk. Ik ben namelijk op zeer jonge leeftijd kortstondig zeer ‘succesvol’ geweest en vervolgens ben ik onnoemelijk hard op mijn bek gegaan op een manier waarvan ik de consequenties nog jaren heb moeten dragen. Maar ik ben opgekrabbeld, verder gegaan en gelukkiger dan ooit. Het proces en de lessen die ik geleerd heb deel ik in drie artikelen met jou op Bedrock. Het is namelijk niet het einde van de wereld als je op je bek gaat: het gaat erom wat je er vervolgens mee doet.

Deel 1 – De jonge ondernemer

Studeren is nooit zo mijn ding geweest. Dat ontdekte ik al vroeg op de middelbare school. Ik wilde niet studeren, ik wilde ondernemen. Sociale – of eigenlijk meer zelfopgelegde – druk zorgde er echter toch voor dat ik mij na het behalen van mijn VWO-diploma inschreef voor een rechtenstudie. Het werd – zoals ik zelf eigenlijk al wist – een fiasco.

Gelukkig was ik daarvoor al begonnen met ondernemen. En dat ging goed. Dat ging op een gegeven moment zelfs erg goed, maar ook dat werd uiteindelijk een fiasco. Een nog veel groter fiasco dan mijn studie en een nog veel groter fiasco dan ik destijds had kunnen voorzien. Maar hier ben ik, inmiddels acht jaar later. Vreemd genoeg ben ik dankbaar voor het feit dat ik onnoemelijk hard op mijn bek ben gegaan, want dit heeft mijn ogen geopend, mij veel geleerd, mijn perspectieven en definitie van geluk veranderd.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Om bij het prille begin te beginnen: mijn eerste stappen als ondernemer. Zoals reeds geschreven studeerde ik dus. Het actieve gedeelte daarvan mag je gerust met een korreltje zout nemen. Meerdere korreltjes zelfs. Ik was alleen aanwezig bij de strikt verplichte colleges en haalde in iets meer dan twee jaar tijd precies evenzoveel tentamens. Twee stuks, ja. Met een 5.6 en een 6.2. Een bijzonder matige score.

Ondertussen barstte mijn droom om het ooit te maken als coureur uit elkaar, maar kon ik geen afscheid nemen van de autosport. Ik ging achter de schermen werken en (jonge) coureurs helpen bij het interpreteren van data uit de wagens en het finetunen van afstellingen. Enfin: auto’s vond ik leuk. Schrijven ook. Toen ik een beetje klaar was met van circuit naar circuit hoppen en nooit in de weekenden thuis zijn zag ik ineens een mogelijkheid: ik kon schrijven (vond ik) en kende mensen in de race- en autowereld. Ineens had ik het: ik wilde autojournalist worden.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Ik was destijds nog net geen twintig en dus allesbehalve ervaren. Een sollicitatieronde langs de grote Nederlandse autotitels leverde dan ook telkens hetzelfde resultaat op: potentieel, maar te jong en nog te onervaren. Daarom dacht ik: als niemand mij de kans geeft, ga ik het toch zelf doen? Een vriend (die later een van mijn compagnons zou worden) bouwde een website en voila: een nieuw online automagazine was geboren. Het was toen eind 2006 als ik het mij goed herinner.

Wij konden ieder onze eigen weg blijven gaan en elkaar vroeg of laat in de weg gaan zitten of wij konden de handen ineen slaan en samen sterker worden. Wij kozen voor het tweede.

Het schrijven ging mij goed af en bovendien bleek het met mijn connecties eenvoudig om bij merken auto’s los te krijgen. De site bleef vrij klein, maar groeide gestaag. Aan de basis van die hele site lag meer dan alleen content. Ik had een idee. Een idee dat ik tot op de dag van vandaag nog steeds zo goed vind, dat ik merk dat ik zelfs in dit stuk niet wil vertellen wat het was. Ik heb dat idee nog steeds ‘in de koelkast’ staan. Wie weet op een dag…

Geheel toevallig was in mijn woonplaats iemand anders (een andere latere compagnon) bezig met een idee dat perfect op dat van mij aansloot. Wij spraken af, maakten kennis onder het genot van een kop koffie en concludeerden al snel dat er twee dingen zouden kunnen gebeuren: wij konden ieder onze eigen weg blijven gaan en elkaar vroeg of laat in de weg gaan zitten of wij konden de handen ineen slaan en samen sterker worden. Wij kozen voor het tweede.

Wij lieten onze bedrijven fuseren. Van mijn kant was de eis dat de vriend die mijn website had gebouwd ook mee zou gaan als partner in de nieuwe onderneming. Hij had immers altijd hard gewerkt en er nog nooit een cent voor teruggezien. Dit was in mijn ogen zijn beloning en bovendien een logische stap omdat hij over specifieke kwaliteiten beschikte die ik noch mijn andere partner had. En zo ontstond er een nieuwe onderneming met drie partners: één met een marketing- en sales-DNA, een programmeur en ikzelf met de inhoudelijke kennis en de zelf toegedichte leiderschapskwaliteiten.

In deel 2 vertel ik hoe mijn onderneming groeide, hoe deze vervolgens klapte en hoe dit mij in grote problemen bracht.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.