Outfit-stress? Het is tijd dat we bewustere en duurzamere mode-keuzes maken

Het begint bij jezelf

Daar sta je dan, net uit de douche. Je staart naar je uitpuilende kledingkast, maar niets is goed genoeg voor deze avond. Het gevoel van outfit-stress bekruipt je en de paniek slaat toe. Maar gelukkig heb je nog de tijd om even snel de stad in te rennen voor iets nieuws. Een herkenbaar gevoel voor veel vrouwen. 

Mijn naam is Felicity en naar de stad rennen voor een snelle, nieuwe outfit doe ik niet meer.  
 
Het is nu een jaar of twee geleden dat ik besloot om het anders te doen. Niet meer winkel-in-winkel-uit voor de beste aanbiedingen en niet meer shoppen voor één avondje uit. Dat is niet makkelijk. Want ja, ik ben ijdel, hou van mooie dingen en ook ik ben gevoelig voor de instagram-posts van perfect-ogende fashion bloggers.  
  
Toen ik nog wat jonger was maakte ik er een sport van om van zo min mogelijk geld zo veel mogelijk te kopen. In de pashokjes vroeg ik me dan alleen af of Beyoncé het ook zou dragen. Maar toen ik wat ouder werd en fulltime ging werken bedacht ik eerst of het mijn zuur verdiende loon wel waard was en of ík het wel echt wilde dragen, in plaats van Queen Bee.
 
Dit hoort denk ik bij het ‘volwassen’ worden. Je ontwikkelt een eigen stijl en wordt bewuster van de wereld om je heen. Dus zo begon het, steeds vaker vroeg ik me af hoe mijn kleding eigenlijk zo extreem goedkoop kon zijn.  
 

Cheap, cheaper, cheapest

Want laten we eerlijk zijn, een spijkerbroek voor acht euro lijkt te mooi om waar te zijn, en dat is het waarschijnlijk ook. Daarmee bedoel ik, is het dan wel eerlijk gemaakt? In een gezonde omgeving door arbeiders voor een eerlijk loon? Vast niet. Het moment dat ik me dit besefte veranderde alles.  
 
Het viel me op dat ik, mijn vriendinnen en mijn moeder zonder problemen een paar euro meer betaalden voor een broccoli bij de biologische winkel. Maar een paar euro meer voor een jurkje van een eerlijk merk was niet zo vanzelfsprekend.  
 
Na wat nieuwsberichten over ingestorte fabrieken en de daarbij behorende foto’s, kon ik het niet meer ontkennen. Onze koopjes worden te vaak onder hele nare en vaak zelfs mensonterende omstandigheden gemaakt. Dus vraag jezelf even af, is het leven van een ander jou die broek van acht euro waard?    
 
Voor mij niet. Dus besloot ik niet meer aan dit probleem van fast fashion bij te willen dragen. Maar het lijkt een onmogelijke situatie om er nog steeds fashionable bij te lopen in een maatschappij waar goedkope massaproductie de norm lijkt te zijn en je wordt overspoeld met verleidingen van de beste deals voor de mooiste producten.  
 
Zoeken naar een oplossing om eerlijker en dus duurzamer te shoppen begint niet alleen met een zoektocht naar merken die wél transparant en eerlijk zijn, maar ook door het stemmetje in je hoofd op silent te zetten. Je weet wel, dat stemmetje dat altijd schreeuwt dat je iets nieuws wilt dat zogenaamd beter is dan alles wat al in je kast hangt. Dat stemmetje staat bij mij meestal op stil. Ja meestal, want af en toe hoor ik haar weer schreeuwen, vooral als het sale is.    
 
En dan stel ik mezelf wat vragen. Heb ik dit echt nodig? Vind ik het echt mooi? Ga ik dit nog seizoenen lang kunnen en willen dragen? Zodra ik een volmondige ‘Ja ik wil’ kan antwoorden op die vragen, dan pas koop ik het.
 
Want daar ligt naar mijn mening de basis voor een verbetering in ons modesysteem: bewust zijn van je koop. Iedereen wil er mooi uitzien en zich vooral goed voelen in wat hij of zij draagt. En wat blijkt, je voelt je nét iets beter als je weet dat je ook goed doet.

Felicity (29) is moeder van drie jongens en werkt als Creative Producer bij Vigics, waar ze werkt aan commercials, korte films en binnenkort de eerste documentaire over de rol van de consument in de fast fashion industrie.

Meer lezen

Dit zijn de echte slachtoffers van de modeindustrie.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.