Wij zijn een generatie van tegenstrijdigheden: en dat is juist het probleem

De wereld willen verbeteren, maar er niets voor willen inleveren

Op een druilerige doordeweekse dag bevind ik me op mijn bank, onder een dekentje, met een kop thee. Ik zap moedeloos langs alle zenders en erger me aan wat programma’s als Shownieuws, Say Yes to the Dress en Teen Mom me te bieden hebben. Ik besluit over te stappen naar Netflix. Hier kies ik een documentaire uit over de waarheid achter de kledingindustrie waar veel (negatiefs) over te zeggen is.

Vanaf de bank kijk ik met een schuin oog naar mijn kledingkast die uitpuilt met miskopen, ontelbare aantallen zwarte jasjes, verschillende felgekleurde gympen en, quite frankly, te veel zooi. Hmmm. Wat gaat hier mis?

Generatie too much

We bevinden ons momenteel op een kantelpunt. Aan de ene kant komen we van ouders die een gigantische economische groei hebben meegemaakt. Tijdens hun jeugd was overdaad een luxe, maar tijdens hun volwassen jaren (toen wij, generatie Y, werden geboren) ervoeren veel van hen welvaart die ze ervoor niet kenden. Daar genoten ze met volle teugen van. En wij dus ook.

En aan de andere kant willen we ons juist losmaken van deze consumptiemaatschappij. We willen voorvechters van de nieuwe wereld zijn, een wereld waarin wij nog veel jaren moeten leven, maar die veel te lijden heeft gehad door de levensstijl van onze ouders (en uiteraard onszelf). Maar dit alles willen we wel zo comfortabel mogelijk doen. Met een succesvolle carrière, terwijl we latte’s van vijf euro per stuk slurpen en dat het liefst in een mooi grachtenpandje in het centrum van Amsterdam.

Hier klopt iets niet

Dat is dus het hele probleem. We zijn een generatie vol tegenstrijdigheden. We willen meer privacy, maar delen ons hele leven online. We willen rust en bezoeken stilteretraites, maar het weekend erna staan we los te gaan op een festival waar je zonder oordopjes doof door dreigt te worden. We pretenderen onafhankelijk te zijn, niemand nodig te hebben behalve onszelf, met more self love quotes die we pontificaal in ons hip ingerichte appartementen aan de muren hangen. Terwijl we ook constant op zoek naar bevestiging van ons bestaan bij anderen zijn door elk hoogtepuntje te delen op Instagram. Een lekkere koffie gedronken? Wacht! Dat moeten mijn x-aantal volgers ook weten. Weg onafhankelijkheid.

Deze cry for attention neemt nu alleen nieuwe vormen aan. Van het ‘check mijn outfit’ blogger-fenomeen zetten we nu langzaam maar zeker de stap naar ‘kijk mij eens goed voor de wereld zijn’-fenomeen. En ja, er zijn natuurlijk mensen die practice-n wat ze preach-n, maar er zijn ook genoeg mensen die heel hard willen laten blijken dat ze goed bezig zijn, maar die vervolgens weer zonder na te denken nieuwe felgekleurde gympen aan hun garderobe toevoegen die ze écht niet nodig hebben…

De documentaire is afgelopen. Ik zet de televisie uit, kook een gezonde maaltijd voor mijn werkloze buurman, geef mijn telefoon aan een zwerver, breng mijn kleding naar het Leger des Heils en investeer al mijn gespaarde geld in een project voor de verduurzaming van de modesector.

Nee…dat deed ik dus niet.

Maar had ik misschien wel moeten doen. Time for real change.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.