Hoe zou de wereld eruitzien als afval geen afval meer is?

Van een economie-van-meer naar een economie-van-beter

Er ontstaan steeds meer initiatieven om een circulaire economie te realiseren. De insteek: hoe kunnen we spullen zo lang mogelijk gebruiken? Wat afval is in het ene productieproces, kan als grondstof dienen voor een ander product. Architect Thomas Rau vindt zelfs dat we onze aarde als gesloten systeem moeten benaderen. Dus: we maken niets meer bij, we hergebruiken alleen nog maar.

Je telefoon is na twee jaar niet meer up-to-date, regelmatig moeten computers en printers vervangen worden en kleding is out of fashion na een seizoen. Producten worden ontworpen om snel te verouderen. De keerzijde is dat grondstoffen steeds verder op raken, het milieu zwaar vervuild is en afvalbergen groeien.

Maar er is een beweging ontstaan. Steeds meer mensen zien in dat we iets moeten doen, moeten innoveren en anders produceren. Of misschien wel helemaal niet meer produceren…

Architect Thomas Rau bijvoorbeeld. Hij staat op de vierde plaats in de jaarlijkse Duurzame 100 van dagblad Trouw, voorloper in het gebruik van hernieuwbare energiebronnen in de architectuur en veelgevraagd spreker en coach over de aanpak van grondstoffenschaarste. Zodra we beseffen dat de wereld een gesloten systeem zou moeten zijn – omdat er gewoonweg niets meer bij kán – gaan we anders kijken naar onze omgeving en de economie zien als ‘de georganiseerde balans tussen aarde en mensheid’, vindt hij. Dan kunnen we misschien tot ons door laten dringen dat bezit verantwoordelijkheid schept, uitnodigt tot delen en nadenken op de lange termijn.

Rau vertelt erover in deze boeiende Tegenlicht-docu ‘Het einde van bezit’, die je ogen gaat openen. Wat betekent het voor het productieproces als we niet langer spullen bezitten, maar alleen gebruiken? Hoe kunnen we stoppen met produceren en kopen van nieuwe spullen en hoe kunnen we onze huidige ‘economie-van-meer’ transformeren naar een ‘economie-van-beter’?