Tess Milne gaat driehonderd kilometer fietsen door Vietnam voor Plan Nederland

Waarom doet ze dit en waar vindt ze haar motivatie?

Mijn vriend werd op een heldere dag in februari naast mij wakker en zei kalm, ‘ik ga vandaag naar Hengelo fietsen.’ Ik vroeg verbaasd: ‘op je oude omafiets?’ ‘Ja,’ zei hij vastbesloten. Ik ken mijn vriend inmiddels goed genoeg om te weten wanneer het weinig nut heeft om met hem in discussie te gaan. Daarnaast vond ik het stiekem ook wel stoer dat hij ongetraind van Amsterdam naar Hengelo besloot te gaan fietsen. Dus maakte ik een extra gezonde havermout shake voor hem, gaf ‘m een knuffel en liet hem gaan.

Toen zijn moeder (die in Hengelo woont) en ik om acht uur s’avonds nog steeds niks van hem gehoord hadden en we hem ook niet meer op zijn telefoon konden bereiken, had het romantische idee al zijn glans verloren. Het was donker en koud buiten en hij had inmiddels al elf uur op de fiets gezeten. Ik was bezig om te kijken of ik iemand’s auto kon lenen zodat ik de route die hij had gefietst (ik had geen idee welke) achterna kon rijden. Beelden van hem liggend aan de kant van de weg spookten door mijn hoofd en mijn hart had het standje ‘achtbaan-blijft-op-zijn-kop-hangen’ aangenomen. Twintig minuten later werd ik door zijn moeder gebeld dat Ties, hoewel onderkoeld, veilig was aangekomen.

Motivatie

De perfecte motivatie om driehonderd kilometer te fietsen in de bergen van Vietnam. Toch? Nee. Gelukkig was de reis al betaald en kon ik niet meer als een bang konijntje terug krabbelen. Als ambassadeur van Plan Nederland had ik besloten meer te willen doen dan op een podium roepen dat iedereen zijn of haar geld moet doneren. Ik wilde zweten voor de boodschap waar ik me hard voor maak. Nou, die wens is in vervulling gegaan: over een week vertrek ik met een groep van 15 vrouwen naar het land van de rijzende draak. Iedereen betaalt uiteraard zelf zijn reis en verblijf en heeft voor vertrek 3000 euro ingezameld om de projecten in Vietnam te steunen. Qua training zit ik uiteraard niet echt op schema, story of my life.

Ik dacht, ondanks de ervaring van mijn vriend, dat ik puur op mentale kracht de finish zou kunnen halen. Maar toen ik laatst toch maar een keer, op aandringen van mijn vriend, was gaan spinnen, had ik zoveel spierpijn dat ik rollend uit mijn bed moest stappen. Als ambassadeur van Plan Nederland is het geen optie dat ik de eindstreep niet haal. En dus train ik mezelf helemaal kapot deze laatste week voor vertrek. Het woord ‘kapot’ verraadt al dat dit waarschijnlijk niet de allerbeste strategie is.

Maar ik weet dat we de projecten van Plan Nederland in Vietnam ook gaan bezoeken en als mij iets de motivatie gaat geven om door alle pijn en zweet door te blijven trappen, dan zijn het de gezichten van die kinderen wel. Pssst! Je kunt hier doneren aan het Cycle 4 Girls project.