Het liefst gilde ik 'ROT OP!' Maar toch moest ik weer verplicht wandelen - Bedrock
#psychology - Bregtje Knaap

Het liefst gilde ik ‘ROT OP!’ Maar toch moest ik weer verplicht wandelen

In de ontkenningsfase

Brooke Cagle

Elke dag kreeg ik een uurtje bezoek van de dames – en een enkele heer – van de psychiatrische thuiszorg. En hoewel die bezoekjes natuurlijk bedoeld waren om mij te helpen, zag ik er met de dag meer tegenop.

Aan de inzet van José, Hanneke en Lilian en al die anderen van wie de namen me inmiddels ontschoten zijn, lag het echt niet. Ze zwaaiden enthousiast met planningen die ik in moest vullen, namen onvermoeibaar mijn dagbesteding en activiteiten (die nog steeds nihil waren) met me door en liepen over met welgemeende tips, adviezen en wijze raadgevingen. En daarna was het wandelen en hesen ze me desnoods eigenhandig in mijn jas om het dagelijkse blokje om het huis te gaan lopen voor ‘een beetje beweging om je bloed wat te laten stromen’ en die hoognodige ‘lekker frisse neus’ te halen.

Ik vond het vreselijk.

Vreselijk om zo achter mijn vodden gezeten te worden door mensen die ik amper kende. Vreselijk dat volslagen vreemden zich zomaar met mij gingen bemoeien en vonden dat ik van alles moest. Vreselijk dat ik hen ineens ongevraagd verantwoording af moest gaan leggen voor al mijn doen en laten. Of liever gezegd: voor alles wat ik naliet.

Hoezo eigenlijk?!

Na een paar van die sessies besloot ik dat ik er niet op zat te wachten, sterker nog: er compleet niet van gediend was. Ja: ik was moeilijk, eenkennig, afwerend, koppig en obstinaat. Dat geef ik direct toe. Ik kon de hulp van de dames van de SPH op dat moment echt niet waarderen. Zeggen (nee, SCHRÉÉÉUWEN) dat ze weg konden blijven (OP MOESTEN ROTTEN!), was helaas geen optie. Ik moest me hun zeer, zéér ongewenste bemoeienis, want dat was het in mijn ogen, dus maar lijdzaam laten welgevallen.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Hoewel… Sommigen kon ik, wanneer mijn moeder ze een kop thee of koffie had aangeboden met een plak versgebakken cake – ze bakte heel wat af in die periode, die moeder van mij, pure stress relief voor haar, realiseer ik me achteraf – lang genoeg laten praten zodat het bezoekuur bijna om was en het verplicht samen wandelen erbij inschoot. Als dat me lukte zat ik me inwendig te verkneukelen in de witleren fauteuil bij het raam, het alternatief voor mijn bed, waar ik dag in dag uit permanent in vastgeplakt zat.

een ommetje maken

Helaas trapten niet alle dames daar in, en kwam bij José en Hanneke na de koffie/thee en de dagplanning waar ik me standaard niet aan hield onverbiddelijk het moment waarop ik met ze aan de wandel moest. In zo’n geval maakte het veinzen van draaierigheid en duizeligheid, misselijkheid, onvaste voeten en slapte in mijn benen en algehele appelflauwte dat ik op sommige dagen wegkwam met drie in plaats van vijf straatjes om.

De inzet van de psychiatrische thuiszorg, hoe professioneel en integer ook, zette dus vooralsnog weinig zoden bij mij aan de dijk. En als ik heel eerlijk ben, nam ik het ook totaal niet serieus. Ik vond het maar gezwets en gezeur en baalde van alle bemoeienis en het gedoe dat ik ergerlijk en dodelijk vermoeiend vond. Onder het motto: rot toch lekker op met jullie stomme Libelle-adviezen, gooide ik mijn kont in de krib en gedroeg ik me stier onmogelijk en onuitstaanbaar.

Ik had op dat moment nog totaal geen ziektebesef.

Meer lezen

Het was zover: ik moest aan de medicijnen.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Bregtje Knaap

Anderhalf jaar geleden, op haar 38ste, gleed Bregtje (nu bijna 40 ) langzaam in een ernstige depressie. Het kwam tot opname in een psychiatrische kliniek. Na 8 maanden out of order, pakt Breg nu haar leven weer op. In haar hersteltraject werkt ze aan een documentaire waarin ze haar verhaal – en dat van haar familie, die geteisterd wordt door depressies – wil vertellen. Op Bedrock deelt ze alvast haar ervaringen en gedachten.

Meer Bedrock

soorten depressies

Er zijn 6 soorten depressies (en die zijn écht allemaal anders)

depressie

Wanneer ben je écht depressief (en is het niet slechts ‘niet zo lekker in je vel zitten’)?

vervelen

Laat je kind zich lekker vervelen deze zomer (da’s goed voor ze)

Lui zijn

Lui zijn is beter voor je dan je denkt

mijn depressie

Dit is voorlopig de laatste blog over mijn depressie

werkoverleg

Werkoverleg met een collega? Ga wandelen in plaats van zitten!

psychische klachten

Te weinig jongeren praten over psychische klachten