Hoe mijn leven een stuk prettiger is geworden sinds ik me houd aan de drie V’s – Bedrock
The Phoney Club
#column - Tom Hofland

Hoe mijn leven een stuk prettiger is geworden sinds ik me houd aan de drie V’s

Vergeet de drie geesten van 'A Christmas Carol.' Ik werd bezocht door de drie V's

De manier waarop we werken verandert. Veel van ons werken nu niet alleen meer vanaf kantoor maar doppen hun boontjes regelmatig vanuit huis. Ik ook. Vaak vind ik het heerlijk: je hoeft niet per se een broek aan te trekken, de muziek kan aan en bovenal geen gehannes met treinen of files. Toch word ik na een paar uur in de kamer waar ik én slaap én werk helemaal leip. Er is voor mij slechts één remedie: de wandeling.

Die wandeling zag er altijd een beetje hetzelfde uit: eerst stelde ik het uit omdat ik toch wel heel lekker bij de kachel zat. Dan dwong ik mezelf toch de deur uit en deed voorzichtig een aantal passen in de richting van de rivier of het park. Na vijf minuten werd ik totaal euforisch en dacht het volgende: ‘Heerlijk dit! Och, de wonderschoonheid van de natuur. Kijk de mensen toch eens lachen en met elkaar verkeren.’

Na deze golf van opwinding haalde ik mijn telefoon uit mijn zak en deed toch weer de welbekende ‘Facebook, e-mail, instagram’ ronde (ook wel bekend als de heilige drie-eenheid). Deze herhaalde ik een minuut of tien waarna ik me bij het zien van binnenkomende mailtjes opgejaagd voelde en ik snelwandelend m’n straatje weer opzocht. Weg rust.

Dit ritueel herhaalde zich een paar keer in de week tot er op een doodnormale dinsdag iets magisch gebeurde: ik vergat mijn telefoon.

Nu is er genoeg geschreven over hoe verslaafd we allemaal zijn aan onze telefoons en de nadelen die daarbij komen kijken. Toch doe ik daar met liefde een schepje bovenop. Want die wandeling, die nu als ‘De Grote Wandeling’ in mijn agenda gemarkeerd staat, leidde mij door de stad zoals ik haar zelden nog zag. Het was de wandeling waarop ik bezocht werd door de nieuwe heilige drie-eenheid die klinkt als een Volendamse popgroep: de 3 V’s.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Alles begon normaal. Ik had niet zo veel zin maar ging toch naar buiten. Vervolgens werd ik na vijf minuten weer euforisch en toen daarna mijn grijpgrage handjes al richting mijn mobiel gingen voelde ik even die lichte paniek: vergeten.

‘Dit is juist goed’ zei ik zachtjes tegen mezelf, wat een paar vreemde blikken opleverde van de mensen die om mij heen liepen. Met opgeheven hoofd liep ik door.

Tijdens mijn wandeling bedacht ik me dat ik nog een bluetooth adapter nodig had en liep in de richting van een grote elektronicazaak.

In de bouwput die mijn stad al jaren is gebeurde iets waar ik me een beetje voor schaam: ik kon de ingang van de winkel niet vinden. Normaal had ik nu mijn telefoon gepakt om ‘ingang enorme elektronicazaak’ te Googelen maar die vlieger ging niet op. Ik wist wat me te doen stond en ik werd er niet vrolijk van: ik moest het aan iemand vragen. Brrr.

De eerste V

‘Meneer, weet u misschien waar de ingang van deze joekel van een elektronicazaak zich bevindt?’ De man, type geschiedenisleraar, keek even verbaasd op van zijn telefoon maar glimlachte toen. ‘Wat een bouwput is het hier hè? Ik verdwaal er ook altijd. Het is nu dinsdag en ik ben op zaterdag van huis gegaan.’ Hij lachte hartelijk om zijn eigen grap. Weer kwam die euforische golf over mij heen. Wat voelde het bizar prettig om een wildvreemde man een grap te horen vertellen. Was het dan toch niet zo erg om met vreemden te praten? Terwijl ik schaapachtig meelachte met de man werd ik bezocht door de eerste V: vragen. Ik was er altijd huiverig voor geweest, maar ineens voelde het goed om gewoon een vreemde iets te vragen. Want laten we eerlijk zijn: het zijn mensen die de antwoorden in Google hebben verstopt. Waarom zou je het dan niet aan de bron vragen als je een antwoord wil?

De man wees me de weg en 10 minuten later had ik de bluetooth adapter aangeschaft.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

De tweede V

Ik besloot een omweg naar huis te nemen en terwijl ik niet op mijn telefoon keek zag ik weer hoe mooi de stad is waar ik in woon. Alle meisjes leken te glimlachen, jongens deden wheelies op hun scooters en glazenwassers barstten in zingen uit wanneer ik langs liep. Ik was wat willekeurige weggetjes ingeslagen en zag daardoor prachtige nieuwe stukjes van mijn stad. Zo werd ik bezocht door de tweede V: verdwalen. Hoe ik precies thuis moest komen wist ik niet, maar die zekerheid kon me gestolen worden. Ik kon het tenslotte altijd nog aan iemand vragen.

De derde V

Uiteindelijk vond ik de weg terug, waarbij de moed me even in de schoenen zonk: ik was verder van huis dan ik dacht. Met hangende schouders en vermoeide benen slenterde ik door de lange straat richting huis. Het begon te regenen en de weg was lang en leeg. Ineens wist ik weer waarom ik nooit naar de stad liep. Ik verveelde me kapot. Maar na me een paar minuutjes geërgerd te hebben begonnen mijn gedachten af te dwalen. Ik dacht terug aan de tocht die ik had afgelegd en kreeg ineens ideeën. Ideeën voor mijn Sinterklaaslijstje, ideeën voor een nieuw kort verhaal en het idee om de drie V’s nooit meer te vergeten. Maar wat was dan die derde v? Juist: verveling. De verveling had mijn brein de kans gegeven om met nieuwe ideeën te komen. Zo simpel kon het zijn.

express verdwalen

En zo kwam ik een halve dag later weer thuis. Ik had geen werk verricht die dag. Maar het gaf niets. Ik voelde mij Frodo die zojuist de ring in het smeltende lava van Mount Doom had gegooid. Gesterkt door de drie V’s wist ik dat ik m’n leven meer op die toevalligheden moest gaan inrichten. Ik moet durven verdwalen, vragen en vervelen. Ineens weet ik ook waar VVV-kantoren voor staan. Ik ga er maar eens langs als ik weer een wandeling wil maken.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Tom Hofland

Tom is schrijver bij Uitgeverij Querido en maakt televisie- en radiopogramma's voor de VPRO. Nuchter en ongelovig is hij toch gefascineerd door onze relatie met het mystieke; het ongrijpbare. Zo maakte hij in 2015 een webserie voor de VPRO over Nederlandse mythen en sagen. Tom werkt mee aan Het leven, een gebruiksaanwijzing (VPRO/Solaparola) een radioprogramma en podcast over de grote levensvragen als Hoe het goede te doen? Overigens is hij net als iedereen bang in het donker.

Meer Bedrock

Ben je echt gelukkiger mét kinderen, of slaat die beredenering nergens op?

Een pleidooi voor niét in het hier en nu leven (je mist anders het leukste gedeelte)

6 manieren om bewuster in het hier en nu te leven

Een mooie missie: zo word je het eerlijkste modelabel ter wereld

Hoe stress ervoor zorgt dat je minder voedingsstoffen opneemt

Wat is geluk eigenlijk? De meningen zijn verdeeld

Voor de sceptici: zo overrated is mindfulness

Survival kit voor het leven: zo ben je overal op voorbereid