Hoe het is om onder toezicht van een sociaal-psychiatrisch hulpverlener te staan – Bedrock
#psychology - Bregtje Knaap

Hoe het is om onder toezicht van een sociaal-psychiatrisch hulpverlener te staan

De SPH-er van de IHT

Issare Willenskomer

Zodra iemand die een ernstige depressie heeft aangeeft geregeld te denken aan of zelfs te verlangen naar de dood, zal een psychiater gelijk een inschatting maken: hoe waarschijnlijk is het dat patiënt ook daadwerkelijk zal handelen naar deze nihilistische gedachten?

Want wanneer de kans reëel of zelfs hoog wordt geschat dat een patiënt een gevaar vormt voor zichzelf, zal er een interventie moeten plaatsvinden. Een arts heeft niet voor niets zijn artseneed gezworen: hij zal er alles aan doen om een patiënt bij te staan en diens gezondheid te bevorderen.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

In mijn vorige column schreef ik dat er, wanneer je tegen je arts over gedachten aan de dood en suïcide begint, gelijk een protocol in werking gaat. Dan zou je misschien denken dat er directe consequenties aan praten over zelfmoord verbonden zijn, maar dat is wat te sterk gesteld. Al zal een arts zo’n uitspraak natuurlijk wél altijd heel serieus nemen: het is namelijk een belangrijk signaal dat vraagt om alertheid. Als dergelijke gedachten zich aan je opdringen – niet ongebruikelijk bij een depressie – bespreek ze dan vooral wél met je arts. Want alleen dan kan die een goede inschatting van de situatie maken. En het is echt niet zo dat je, door enkel maar over gedachten aan suïcide te praten, gelijk in een dwangbuis wordt afgevoerd naar een kliniek.

Zelf sloeg ik mezelf achteraf voor mijn kop dat ik eerlijk was geweest over mijn latente doodsverlangen, want hoewel mijn arts mijn situatie niet als dusdanig verontrustend dat ik een gevaar voor mezelf vormde beschouwde, maakte hij zich toch genoeg zorgen om de hulp van de psychiatrische thuiszorg in te schakelen.

Ik had er bij voorbaat al geen zin in

De wát? Thuiszorg? Psychiatrisch? Huh?! De arts legde uit dat hij wilde dat ik, vanaf diezelfde middag nog, dagelijks begeleiding van een SPH-er (sociaal-psychiatrisch hulpverlener) zou krijgen. Elke dag zou er een uurtje een verpleegkundige van de IHT (Intensive Home Treatment) bij mij komen kijken. Hoe het met me ging, om dingen te bespreken en een vinger aan de pols te houden. Omdat het toch echt niet goed ging. Omdat ik mijn bed met moeite uitkwam, mezelf verwaarloosde en geen dagritme meer had. Dat moest er weer komen, de IHT zou hierbij helpen.

Mijn moeder knikte instemmend, opgelucht. Ik keek van mijn moeder naar mijn arts en van mijn arts nog eens naar mijn moeder, en zag dat het geen zin had om ertegenin te gaan. Om te zeggen dat ik weliswaar die gedachten had, maar dat ik echt geen gekke of gevaarlijke dingen zou doen. Dat ik heus geen psychiatrische thuiszorg nodig had. Want dat was wel het laatste waar ik zin in had: bemoeienis van nog meer vreemden. Wat moest ik met zo’n SPH-er van de IHT? In de auto naar huis zag ik de bui al hangen.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Niet veel later stond de eerste SPH-er (ik zou er nog heel wat zien in de weken die volgden) op de stoep: José. Ze was, zo schatte ik, fifty something. Ze had een vriendelijke, betrouwbare uitstraling. We maakten kennis en ze legde uit wat de bedoeling was. Elke dag zou er dus iemand langs komen om met me te praten, en om samen een dagindeling te maken aan de hand van een schema. Ze trok een kopietje van een dagrooster, naar de vormgeving ervan te zien uit het jaar nul, met daarop de dag verdeeld in uren in vakjes uit haar tas. Vanaf nu zou ik elke dag zo’n schema moeten invullen voor een activiteitenplanning, waaraan ik me dan moest zien te houden. Nadat we zo’n schema hadden gemaakt, zouden we samen nog even een wandelingetje maken.

Ik had er bij voorbaat al geen zin in. Dagindeling? Wandelen? Pfff… waarom lieten ze me niet met rust?

José besloot met een welgemeend advies: ik moest een bezigheid vinden. Iets waar ik plezier in had. Lezen ging misschien nu niet, maar had ik al eens geprobeerd om te gaan kleuren? Gewoon, in een kleurboek, met stiften of potloden. Want het gekke was, dat mensen die veel stress hebben of depressief zijn, rust in hun hoofd krijgen door te gaan kleuren. Dat was onderzocht én bewezen. Dus misschien moest ik dat maar eens gaan doen: kleuren…

Meer lezen

En weer heb ik die gedachten aan de dood.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Bregtje Knaap

Anderhalf jaar geleden, op haar 38ste, gleed Bregtje (nu bijna 40 ) langzaam in een ernstige depressie. Het kwam tot opname in een psychiatrische kliniek. Na 8 maanden out of order, pakt Breg nu haar leven weer op. In haar hersteltraject werkt ze aan een documentaire waarin ze haar verhaal – en dat van haar familie, die geteisterd wordt door depressies – wil vertellen. Op Bedrock deelt ze alvast haar ervaringen en gedachten.

Meer Bedrock

Hoe mijn depressie leidde tot zelfverwaarlozing

Het liefst gilde ik ‘ROT OP!’ Maar toch moest ik weer verplicht wandelen

Kinderen en jongeren zijn angstiger en depressiever dan ooit. En dit is waarom.

Een mooie missie: zo word je het eerlijkste modelabel ter wereld

En wéér heb ik die gedachten aan de dood (is zelfmoord de oplossing?)

We worden allemaal doodongelukkig door het streven naar perfectie

Elkaar helpen is lief, maar geef je iemand wel de ruimte om te groeien?

We kunnen depressief worden van de pil (én alternatieve hormonale anticonceptiemiddelen)