Ik probeerde een ‘no coffee challenge’ en ben een slappe, maar blije loser – Bedrock
#care - Mitchell van der Koelen

Ik probeerde een ‘no coffee challenge’ en ben een slappe, maar blije loser

Misschien ben ik toch niet verslaafd?

Chiara Pinna

Het was een maandagochtend aan het begin van deze maand toen ik in de koffiehoek op kantoor stond te praten met mijn BEDROCK-collega’s Josephine en Tanja. Ik stond in de koffiehoek, maar niet eens met de intentie om koffie te halen. Ik had immers al een bakkie op. Toen mijn blik op het koffieapparaat viel, kon ik de verleiding echter niet weerstaan. Voor ik het wist, stond ik mijzelf een tweede kop te schenken en de dag moest nog goed en wel beginnen.

Ineens dropte bij mij het besef: waarom doe ik dit? Wat als ik dit kopje nu eens gewoon NIET neem? Elke vezel in mijn lijf protesteerde bij die gedachte. ‘Nee, nee, ik wil deze kop koffie!’ Toen moest ik met de billen bloot: ik ben verslaafd aan koffie, toch?

"Er werd mij een ware hel in het vooruitzicht gesteld. Ik zou lijden. Ik zou afzien. Ik zou gek worden van enorme hoofdpijn"

In een opwelling riep ik tegen Josephine en Tanja: ‘Ik ga dertig dagen lang geen koffie drinken. Dit wordt mijn laatste kop.’ En zo geschiedde. Enige tijd. Negentien dagen om precies te zijn. Spoiler: ik heb mijn ‘challenge’ dus niet afgemaakt. Voor degenen die mij nu een slappe, ruggengraatloze loser willen noemen: be my guest. Ik geef je geen ongelijk en incasseer de spreekwoordelijke tomaten die mijn kant op geslingerd worden als een man. Deze relatief korte tijd zonder koffie heeft mij een aantal zaken geleerd. Sta mij toe deze toe te lichten.

Er werd mij een ware hel in het vooruitzicht gesteld. Ik zou lijden. Ik zou afzien. Ik zou gek worden van enorme hoofdpijn en toegegeven: die koppijn kwam. Op de tweede dag na het stoppen, gedurende drie a vier uurtjes. Het moest wel door de koffie komen, want ik heb normaal gesproken nooit hoofdpijn. De pijn kwam op aan het begin van de middag, maar was voor het avondeten alweer weggezakt. De eerste horde was genomen. Hoeveel zouden er nog volgen?

Ik voelde mij een beetje sneu. Het was toch niet potdomme dat ik van de heroïne af moest komen?

De eerste week zonder koffie was vooral vreemd, maar ook best moeilijk. Het duurde niet lang voordat ik besefte dat ik een echte gewoontedrinker was. Ik dronk op redelijk gezette tijden op de dag koffie (5 – 6 koppen per dag), omdat ik dat nu eenmaal gewoon deed en altijd al gedaan had vanaf mijn zestiende zo ongeveer. Maakte dat mij verslaafd? Naarmate de week vorderde, kreeg ik het idee van wel. Ik was constant aan koffie aan het denken. Als ik op kantoor aankwam, was het eerste wat ik dacht: goh, ik zou nu wel een bakkie lusten. Had ik een meeting, dan baalde ik dat ik zo’n koffiemomentje miste. Ik voelde mij een beetje sneu. Het was toch niet potdomme dat ik van de heroïne af moest komen?

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Even een kort intermezzo: thee is op geen enkele wijze een waardige vervanger van koffie. Wie anders beweert neem ik niet serieus. Ik heb mijn halve maandsalaris gespendeerd aan de meest exclusieve en pretentieuze theeën en hoewel ik thee echt wel lekker vind, kan een thee simpelweg niet tippen aan koffie.

Dat gezegd hebbende: na de eerste volle week gebeurde er iets opmerkelijks. Koffie werd als een ex-vriendin: je denkt er nog wel aan en wordt er af en toe aan herinnerd hoe fijn het was, maar je mist het niet meer. Ik merkte dat koffie steeds minder een gemis begon te worden. Natuurlijk: als ik de keuze zou hebben, zou ik kiezen voor een bakkie, maar na een dag of tien merkte ik aan niets meer dat ik geen koffie meer dronk.

Een supereenvoudige challenge dus, zou je zeggen. En toch heb ik gefaald. Op dag 19 brak ik mijn belofte en bestelde ik tijdens een werkoverleg buiten de deur een dubbele espresso. Ik zie je bij wijze van spreken je hoofd schudden door het scherm heen. Maar hier is het ding: ik verveelde mij dood. Deze challenge was geen challenge, ondanks dat ik mij moeilijk kan verweren tegen het argument dat als het daadwerkelijk eenvoudig was, ik gewoon had moeten doorzetten en de uitdaging af had moeten maken zoals beloofd. Daar kan ik ook niets tegenin brengen: het uitzingen van een vooraf afgesproken periode is de essentie van een challenge. Maar eerlijk: het kan mij niet schelen.

"Ik ben namelijk enorm teleurgesteld. Nee, niet in mijzelf (okay, misschien een beetje), maar vooral in hoe koffie gehyped wordt"

Ik ben een pragmatisch mens en maak van alles een kosten/baten-analyse. Zou ik nog elf dagen doorgaan met deze nutteloze challenge louter om mijn woord niet te breken? Ik beschouw mijzelf als een man van mijn woord, wat ik met deze actie natuurlijk keihard ondermijnd heb. Maar so be it. Ik neem het hoongelach van mijn collega’s op de koop toe. Ik ben namelijk enorm teleurgesteld. Nee, niet in mijzelf (okay, misschien een beetje), maar vooral in hoe koffie gehyped wordt. Stoppen met koffie drinken doet namelijk exact en precies he-le-maal niets met je. Goed, wellicht als je 10 of meer koppen per dag wegtikt en vervolgens in een keer stopt, maar in dat geval ben je voor mij het koffie-equivalent van een probleemdrinker. In retrospect moet ik kennelijk stellen: ik was en ben helemaal niet koffieverslaafd. Ik dronk simpelweg te weinig koffie om effecten te merken. Ik had anders verwacht, en mijn omgeving ook.

"Was deze pseudo-challenge dan helemaal nutteloos? Nee. Ik ben mij er wel bewust van geworden dat ik met mijn gewoontedrinken mijzelf tekort deed."

Heel even, op de eerste volledig koffieloze dag had ik het idee dat ik die avond gemakkelijker in slaap viel. Je moet weten: ik ben een problematische slaper. Dit effect heb ik niet nogmaals gevoeld. Ik voel mij niet beter of minder met of zonder koffie. Ik sta niet moeilijker op zonder koffie, ik kom niet lastiger op gang zonder koffie en ik ben niet minder productief of minder energiek zonder koffie. Na 19 dagen merkte ik letterlijk geen verschil meer, behalve het feit dat ik koffie gewoon heel erg miste omdat ik ‘t zo verdomde heerlijk vind. Fysiek? Niets. Geestelijk? Niets. En ja, dan word ik een recalcitrant mannetje. Waarom doorgaan met iets wat je helemaal niets brengt? Het staat je natuurlijk vrij om mij niet te geloven, ik zal het je niet kwalijk nemen, maar dit is oprecht hoe ik het heb ervaren.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Was deze pseudo-challenge dan helemaal nutteloos? Nee. Ik ben mij er wel bewust van geworden dat ik met mijn gewoontedrinken mijzelf tekort deed. Niet langer zal ik ‘s ochtends bij aankomst op kantoor twee koppen drinken, eentje na de lunch, eentje in de namiddag en een of twee ‘s avonds: dat was routine, geen genot. Voortaan drink ik koffie bewust en geniet ik er bewust van. Dat is een belofte die ik wel zal houden. Geloof het of niet.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

Ik dronk 40 dagen geen alcohol en uh… tja…

Oeps! Mijn koopverslaving is nóg erger dan gedacht

Hoe we allemaal (letterlijk) ziek en ongelukkig worden door digitalisering

Een mooie missie: zo word je het eerlijkste modelabel ter wereld

Slaap je ook slechter als je alcohol gedronken hebt? Dit is de reden

Waarom ik 40 dagen niks meer mag kopen

Ijskoffie heeft niet hetzelfde effect als een normale koffie (en dit is waarom)

Waarom vinden we het moeilijk om onze ouders teleur te stellen, al wetende dat we het op andere fronten ruimschoots goed maken?