BNN kloont een hond. Maar wat voor gevolgen heeft klonen op de mensheid? – Bedrock
#psychology - Manon Sikkel

BNN kloont een hond. Maar wat voor gevolgen heeft klonen op de mensheid?

Een gekloond mens is niet enger dan een niet-gekloond mens

AFP

Voor het programma Klonen: wens of waanzin heeft omroep BNN een Nederlandse hond laten klonen. De twaalf jaar oude bulldog Joep uit Rotterdam is inmiddels overleden, maar zijn gekloonde alterego is springlevend en niet van de oude Joep te onderscheiden. Eigenaren Hans en Pup (!) zijn dolblij met hun kleine replica.

Tot zover het shownieuws.

Wij stelden onszelf en onze vrienden van Want.nl de vraag wat voor gevolgen klonen heeft voor de mensheid. Is klonen nou goed of slecht?

Want.nl vraagt zich af wat de voor- en nadelen zijn vanuit innovatief perspectief? Hun conclusie is dat ze overwegend positief tegen klonen aankijken. Wanneer je kijkt naar dieren is het door middel van klonen mogelijk om diersoorten die dreigen uit te sterven te redden. Ok, fair point. Hier lees je verder waarom zij voor het klonen van mensen zijn.

BNN hoopt natuurlijk dat de gekloonde hond het gesprek van de dag wordt en dat er een discussie op gang komt over de ethiek van klonen. Die discussie is ruim tien jaar geleden ook al gevoerd, toen de Verenigde Naties de Declaration on Human Cloning ondertekende, waarmee ze wereldwijd het klonen van mensen verboden. En hoewel niet alle landen het verdrag hebben erkend, wordt het wel overal nageleefd. Althans, als het om mensen gaat. Want er zijn al verschillende diersoorten gekloond, waaronder dus de bulldog uit Rotterdam.

Toch kun je op je vingers natellen dat er op een dag ook een menselijke kloon opstaat. In 2008 zijn de eerste vijf menselijke embryo’s al gekloond. Zodoende weten we dat het kan. De embryo’s zijn bestudeerd en daarna niet tot leven gebracht. Maar op een dag zal dat wel gebeuren. Het zal wat meer voeten in aarde hebben dan de Zwarte-Pietendiscussie, maar de kans is groot dat onze kinderen zullen meemaken dat mensen gekloond worden. En waarschijnlijk wij zelf ook nog. De vraag is natuurlijk: is dat erg? Of: is dat eng?

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Om op de laatste vraag antwoord te geven: een gekloond mens is niet enger dan een niet-gekloond mens. Gekloonde mensen bestaan namelijk al lang, in de vorm van eeneiige tweelingen. Twee mensen met identiek genetisch materiaal. En om op de eerste vraag terug te komen: nee, het is ook niet erg. Als Hans en Pup, de hondenbaasjes uit Rotterdam zo gelukkig zijn dat hun overleden hond weer ‘terug’ is, zouden er dan ook geen ouders dolgelukkig zijn als hun overleden kindje gekloond zou kunnen worden? Zelf zou ik er een moord voor doen om mijn jong overleden vader te klonen. Ik word al vrolijk bij de gedachte dat hij na dertig jaar dood zijn zomaar weer bij me op de stoep zou staan. Maar zou hij het ook zo leuk vinden om mij weer te zien?

Onderzoekers in Japan hebben een muis 26 keer succesvol gekloond. In theorie betekent dat dat mensen in staat zijn om een zoogdier oneindig vaak te dupliceren. Op het moment dat mijn overleden vader gekloond kan worden is hij in principe onsterfelijk. Want wie eenmaal oneindig vaak herboren kan worden, heeft het eeuwige leven.

Klonen is in theorie niet erg en met eeneiige tweelingen in gedachte ook niet eng. Maar is het wenselijk? Is het fijn? Wanneer we eenmaal massaal gekloond kunnen worden dreigt overbevolking. Althans, dat denken de tegenstanders. In werkelijkheid – en ik heb het uitgerekend* – past de voltallige wereldbevolking met gemak in Canada. Als iedereen vijf klonen zou meenemen naar Canada, is het daar nog niet eens zo dichtbevolkt als nu in Capelle aan den IJssel.

Het is nou net dat kleine deel dat door de omgeving wordt bepaald, dat een mens uniek maakt

Er zijn vast nog een heleboel argumenten voor en tegen het klonen van mensen, maar er is er één die mij persoonlijk raakt. Mijn gekloonde vader, die op een dag op de stoep zou kunnen staan, is niet mijn vader. Zijn dna mag dan hetzelfde zijn, zijn oogopslag, zijn muzikaliteit, zijn intelligentie, de kleur van zijn ogen en de manier waarop hij lacht. Maar hij heeft niet dat meegemaakt wat mijn vader meemaakte. Hij heeft de Tweede Wereldoorlog niet meegemaakt, heeft als kind niet ondergedoken gezeten, is niet naar Canada geëmigreerd, is niet verliefd geworden op mijn moeder, en heeft mij niet in zijn armen gehad toen ik een baby was.

De gekloonde vader die voor mijn deur kan staan, zal ik herkennen aan zijn oogopslag, maar mij zal hij niet herkennen. Hij zal als een patiënt met Alzheimer zijn of iemand met retrograde amnesie (geen langetermijngeheugen). Ik kan hem wel zeggen dat ik zijn dochter ben, maar voor hem ben ik een vreemde vrouw van vijftig.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Hans en Pup uit Rotterdam zullen in de uitzending van BNN verrast zijn over de gelijkenissen tussen hun dode en hun gekloonde hond. Heel veel gedrag, zowel bij dieren als bij mensen, is genetisch bepaald. Maar het is nou net dat kleine deel dat door de omgeving wordt bepaald, dat een mens uniek maakt. En misschien dat dat nou net de reden is waarom we niet bang hoeven te zijn voor een gekloonde mensheid. De eerste gekloonde baby wordt op een dag geboren. Maar ook die baby zal uniek zijn. Net zoals dat jonge hondje in Rotterdam.

* Voor wie het niet gelooft: Capelle aan den IJssel heeft een bevolkingsdichtheid van 4.655 mensen per vierkante kilometer. Op aarde wonen ruim 7 miljard mensen. Canada is bijna 10 miljoen vierkante kilometer groot. Als iedereen in Canada zou wonen, wonen daar 700 mensen per vierkante kilometer. 700 mensen maal 6 klonen is 4.200 inwoners per vierkante kilometer.

Meer lezen

Het placebo effect van spirituele goeroes: waarom het belangrijk is om zelf te blijven nadenken.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Manon Sikkel

Manon Sikkel is psycholoog, journalist en (kinderboeken)schrijver. Ze studeerde af als psycholoog aan de Universiteit van Amsterdam en aan de London School of Economics. Tegenwoordig combineert ze een studie neuroscience aan Harvard met het schrijven van kinderboeken. Ze publiceert regelmatig in Psychologie Magazine, Quest Psychologie en het Parool. Ze woont met haar man en vier kinderen afwisselend in Amsterdam en in een boerderij in het oosten van het land.

Meer Bedrock

We kunnen niet ouder dan 115 jaar worden. Onzin of niet?

Hoe smartphones relaties op de proef kunnen stellen

Mogen & Moeten: hoe beïnvloedt je taalgebruik je emoties?

Een mooie missie: zo word je het eerlijkste modelabel ter wereld

Spoedcursus wetenschappelijk lezen (zodat je zelf zin van onzin kunt scheiden)

The Butterfly Effect: hoe één actie de wereld kan veranderen

Op zoek naar een Guru? Neem een hond!

Geen paniek: NASA heeft je sterrenbeeld niet veranderd