En wéér heb ik die gedachten aan de dood (is zelfmoord de oplossing?) - Bedrock
#column - Bregtje Knaap

En wéér heb ik die gedachten aan de dood (is zelfmoord de oplossing?)

Gedachtes over zelfmoord tijdens depressie

Grzegorz Mieczek

Enkele weken waren verstreken na die eerste intake bij de psychiater. Omdat het december was en tegen de kerstvakantie liep, had ik inmiddels ook met twee andere psychiaters gesproken. Mijn medicatie had ik vaak wel, maar minstens even vaak niet genomen, dus er was, ondanks dat de waarnemende artsen de dosis stapsgewijs hadden opgehoogd, nog weinig vooruitgang.

Nog steeds kwam ik tot niks. Mijn moeder en stiefvader stonden het niet langer toe dat ik hele dagen in bed bleef liggen, en in plaats daarvan zat ik uren achtereen in hun leren fauteuil bij het raam in de woonkamer. Roerloos, met mijn benen opgekropt onder me, staarde ik naar buiten. De tijd vergleed terwijl auto’s, bussen en vrachtwagens voorbij raasden en fietsers en voetgangers onder het raam passeerden. Maar ik was versteend.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

De uren dat ik in die fauteuil zat, deed ik niets anders dan denken. Eindeloos denken. En altijd kwamen die gedachten, direct of via een ellenlange omweg, uiteindelijk uit op één conclusie: het zou waarschijnlijk toch echt het beste zijn als ik er gewoon helemaal niet meer zou zijn. Als ik dood zou zijn. Ik had immers alles in mijn leven fout gedaan, was niks waard en het kon onmogelijk ooit weer wat worden.

Gedachten om zelf uit het leven te stappen bleven zich in die periode sterk aan me opdringen. Het leek me echt eerlijk waar de beste oplossing voor… voor alles eigenlijk.

Ik wilde dood, maar kon, durfde en mocht het niet

Maar gedachten en daden liggen – gelukkig maar, in dit geval – vaak mijlenver uit elkaar. Want hoewel ik urenlang het internet af had gestruind om te kijken hoe ik pijnloos een einde aan mezelf zou kunnen maken, handelde ik daar nooit daadwerkelijk op. En zou ik dat ook nooit echt doen, al wilde ik het in mijn meest duistere momenten van wanhoop nog zo graag.

Want wanneer ik me in gedachten voorstelde om voor een trein te gaan staan, van een gebouw te springen, chloor te drinken, mezelf te verhangen of mijn polsen door te snijden, was er altijd die verstandige stem, die zachte stem van de rede die mij behoedde en me verschrikt toefluisterde: ‘Breg, doe normaal, zoiets kun je echt niet maken. Je mag jezelf het leven niet ontnemen. En op zo’n vreselijke manier wil je toch niet gaan?’.

Ik moest die stem wel gelijk geven. Het maakte wel dat ik in een patstelling stond want: ik wilde dood, maar kon, durfde en mocht het niet zelf.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Met mijn omgeving sprak ik hier uiteraard niet over. En ook tegenover de psychiaters was ik slim genoeg om mijn mond te houden, of het te ontkennen als ernaar gevraagd werd. Totdat één van hen me, met enig doorvragen, de uitspraak wist te ontfutselden dat ik inderdaad het liefst gewoon dood wilde zijn. Want dan was ik overal vanaf.

Tja, en op het moment dat je tegen een psychiater zegt dat je een doodswens hebt, gaan bij hem natuurlijk – terecht – werkelijk alle alarmbellen af. Code rood, high level danger alert: patiënt overweegt suïcide. Dan is er een heel protocol dat automatisch in werking gaat.

Meer lezen

Ik wist dat ik hulp nodig had toen ik voor de trein wilde springen.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Bregtje Knaap

Anderhalf jaar geleden, op haar 38ste, gleed Bregtje (nu bijna 40 ) langzaam in een ernstige depressie. Het kwam tot opname in een psychiatrische kliniek. Na 8 maanden out of order, pakt Breg nu haar leven weer op. In haar hersteltraject werkt ze aan een documentaire waarin ze haar verhaal – en dat van haar familie, die geteisterd wordt door depressies – wil vertellen. Op Bedrock deelt ze alvast haar ervaringen en gedachten.

Meer Bedrock

mijn depressie

Dit is voorlopig de laatste blog over mijn depressie

psychische klachten

Te weinig jongeren praten over psychische klachten

nooit meer antidepressiva

Waarom ik nooit meer antidepressiva wil

kunstvakken

Waarom danstherapie een krachtige behandelmethode is (voor tal van problemen)

Waarom ik klaar ben met het gezeur over ‘Generatie Y’

eten kliniek

Eten in de kliniek: wat een liefdeloze sh*t was dat

beter om single te zijn

Volgens deze psycholoog is het beter om single te zijn