Een brief aan mijn ex: ik had je eerder moeten laten gaan – Bedrock
#mind

Een brief aan mijn ex: ik had je eerder moeten laten gaan

Als er iemand is die ik iets kwalijk moet nemen, dan ben ik het zelf

Rachael Williams

Laat ik beginnen bij ons eind. Kerst, een aantal jaar geleden. We woonden samen, maar jij was er niet. Liet niets van je horen. Ik was eraan gewend geraakt, dit was de zoveelste keer, maar dat je dit flikte op een dag waarop heel Nederland samen rond de tafel zat om te eten, drinken en lachen, dat deed wel echt pijn.

Een maand eerder had ik het besluit genomen om het uit te maken. Het leverde geen opluchting op, maar een volle migraine-aanval. Lichtflitsen, stekende pijn. Ik was letterlijk ziek van verdriet. Het smsje naar je pleegouders met de tekst dat ik het echt niet langer volhield was al verstuurd, maar toen het puntje bij paaltje kwam lukte het mij alsnog niet er definitief een punt achter te zetten. Je excuses waren te goed, je tranen te echt. Ik wist ook wel dat je het niet zo bedoeld had, dat je mij geen pijn wilde doen, dat je het zelf zo moeilijk had en daarbij hield ik ook gewoon zo ontzettend veel van je.

"Zolang het leuk is, is het leuk! "

Het motto rondom relaties dat ik bedacht net voor ik jou ontmoette. Ik kwam uit een relatie waar ik langer in was blijven hangen dan goed voor mij was. Soms is het denk ik makkelijker om in een vervelende situatie te zitten waarvan je in ieder geval weet hoe die is, dan om een sprong in het diepe te maken en geen idee te hebben waar je belandt. Het zou mij in ieder geval niet nog een keer gebeuren, sprak ik met mezelf af. Mocht ik opnieuw verliefd worden, dan zou ik mezelf blijven afvragen of het nog leuk was en zo niet, dan zou ik er direct mee stoppen.

Ik leerde je kennen via m’n werk. Op momenten dat je vrij was kwam je mij soms helpen met werk en andersom. Ik had niet door wat er tussen ons gebeurde of wilde het niet doorhebben. Dat ik na een date met een ander door weer en wind naar jou toefietste deed geen belletje bij me rinkelen. Tot we een aantal dagen later samen in de rookruimte op een feestje stonden. Al spelend met een aansteker stamelde je dat je mij leuk vond. ‘Ik jou ook,’ was mijn onverwachte antwoord. Ik had helemaal geen interesse in een relatie of in iemand ‘leuk vinden’. Wat gebeurde hier opeens?

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Ik dook er volop in. Eerder dan goed voor ons was gingen we samenwonen in het studentenhuis waar ik een kamer had. We sliepen toch altijd samen, net zo makkelijk. En we hadden het ook echt leuk, waren een gelukkig stel. Ik moet toegeven dat het mij moeite kost die tijd naar boven te halen. De leuke herinneringen hebben grotendeels plaatsgemaakt voor de verdrietige, maar ik weet dat ze er zijn. Al is het maar door de foto’s die ik tijdens mijn laatste verhuizing door m’n handen liet gaan. Lachend samen op de fiets, op vakantie, of op ons werk. Tussen die foto’s zaten alleen ook de kaarten en brieven die de andere kant lieten zien. De eerste vol liefs en leuks, de latere gevuld met excuses en de vraag of ik alsjeblieft bij je wilde blijven.

Ik wilde zo graag helpen, zorgen dat het weer goed kwam

Ik wist dat je moeite had met op tijd op werk komen, dat je je vaak versliep, maar toen we gingen samenwonen merkte ik pas hoe erg het echt was. Dat je ‘s nachts niet kon slapen en zelfs rond 12 uur in de middag nauwelijks wakker te krijgen was; ook niet met behulp van meerdere wekkers. Nachtenlang zat je beneden aan de keukentafel te gamen. Hoe vaak ik wel niet om drie uur ‘s nachts wakker werd en een lege plek naast mij vond. Hoe vaak we niet in het donker fluisterend ruzie maakten over deze situatie. Ik altijd hopend dat onze huisgenoten niet wakker zouden worden.

Op een dag kwam je opgewekt met groot nieuws. Op het internet had je gelezen over een slaapstoornis waarin je jezelf herkende. En ja, na een grondig slaaponderzoek werd inderdaad de diagnose delayed sleep phase disorder gesteld. Zie je. Je kon er echt niets aan doen. Je had een omgekeerd slaappatroon en kon gewoon niet vroeg slapen. Het verklaarde alles. Ik praatte het goed en probeerde er mee te leren leven. Je kon er niets aan doen. Net als de schulden die je had en het incassobureau dat daardoor meerdere keren bij ons aanbelde. Dat je stopte met werken, geen andere baan kon vinden. Dat je nog langere nachten achter die verdomde laptop zat. Steeds magerder, bleker, zwaarmoediger werd.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Urenlang zocht ik op het internet naar informatie over gameverslaving, schuldsanering, depressie en al dit soort thema’s waarvan ik nooit verwacht had er ook maar iets mee te maken te hebben. Ik wilde zo graag helpen, zorgen dat het weer goed kwam. Tegenover mijn vriendinnen speelde ik dat dat al het geval was, ik wilde alles behalve jou afschilderen als zielige jongen die de controle over zijn leven beetje bij beetje verloor. Ik zag namelijk vooral dat je wel probeerde er bovenop te komen, maar tegenslag na tegenslag steeds meer energie verloor om nog te vechten. Klopt het, dat je die kerst expres verdween? Ergens hoopte dat ik een eind aan onze relatie zou maken? Ik heb dat achteraf vaak gedacht. Dat je zelfs dat laatste beetje fijns uit je leven wilde doen verdwijnen zodat je op kon geven en rustig nog dieper die put in kon zinken, zonder gezeik aan je hoofd.

We zijn ondertussen een aantal jaar verder en de klap na onze breuk heeft je denk ik geholpen. Het leek allemaal zo mooi dat ik bij je bleef toen het zo slecht met je ging, maar de werkelijkheid is lelijk. Een mix van verdriet en zelfs ook spijt van mijn kant en misschien ook wel van de jouwe. Ik hielp je om nog maar net je hoofd boven water te kunnen houden, terwijl je achteraf gezien misschien beter een keer echt goed op je bek kon gaan. Dat kan meer doen dan jarenlang net voldoende watertrappelen.

Al wonen we in dezelfde stad, ik kom je nooit tegen. Naar wat ik zo nu en dan hoor van anderen gaat het goed met je. Je hebt een vriendin en werkt ook, geloof ik? Ik hoop het. Ik neem je namelijk niets kwalijk. Wens je echt het allerbeste. Als er iemand is die ik iets kwalijk moet nemen, dan ben ik het zelf. Ik had moeten stoppen toen het niet leuk meer was.

Meer lezen

Dit is een brief aan mijn ex: deel 1.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

Kan je liefde met je hoofd begrijpen?

Should I stay or should I go (wanneer weet je of de koek echt op is?)

Het is wetenschappelijk bewezen dat we zélf invloed hebben op onze gevoelens van liefde

Antwoord op: wat werkt beter, een monogame of een open relatie?

8 effectieve manieren om je relatie om zeep te helpen

Dit is waarom we zoenen

Een gelukkig en gezond leven bereik je zo (volgens het langstlopende onderzoek naar geluk)