Plekken van liefde die jij en je geliefde eens moeten bezoeken - Bedrock
#mind - Manon Sikkel

Plekken van liefde die jij en je geliefde eens moeten bezoeken

Geloof, hoop en liefde

Christopher Jolly

Er zijn plekken, zo vol van liefde, dat je de liefde er kunt vóélen. Omdat daar generaties van geliefden elkaar voor het eerst kusten, elkaar omhelsden, eeuwige trouw beloofden. Maak een rondreis langs intieme laantjes, eeuwenoude bomen, kapelletjes en andere plekken met een magische aantrekkingskracht op wie liefheeft. Vijf plekken die jij en je geliefde eens moeten bezoeken.

Oude liefde in de Achterhoek

Het land aan de andere kant van de IJssel, zo heette de Achterhoek in de Middeleeuwen. Oude landhuizen met parktuinen herinneren nog aan een tijd dat de adel hier woonde en zoals de boeren het land verzorgden, zo zorgde de adel voor bos en tuin. In de achttiende eeuw was het de trend om bomen en planten uit verre landen te halen en die met meetkundige precisie rond het huis te zetten.

Die liefde voor het landschap zie je nu nog terug tijdens de 5 of 9 kilometer lange wandeling ‘Oude Liefde’. De wandeling loopt langs tweehonderd jaar oude eiken en beuken en knoestige platanen. Er zijn slingerpaden langs wallen van rododendrons en hobbelige eenmanspaadjes langs weilanden. De naam Oude Liefde verwijst naar de liefde en het respect waarmee juist de oude adel met dit landschap is omgegaan.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Het liefdespaadje van Windesheim

Direct na het toegangshek van landgoed Windesheim bij Zwolle zie je links een groot pad, dat zich splitst. De linker tak loopt schuin omhoog over een heuveltje. Het is een kronkelig pad met aan weerszijden prachtige, tweehonderd jaar oude beuken. Vanaf hier heb je uitzicht op een weiland waar in de schemering groepjes reeën komen grazen. Een intiem vrijerspaadje, of zoals de Engelsen het noemen, een lovers lane. Zo’n paadje dat leidt door een romantische omgeving waar geliefden heengaan om te wandelen, te zoenen, elkaar verliefd in de ogen te kijken en harten in de bomen te snijden met hun namen of initialen erbij.

In vroeger tijden moeten de baronnen en baronessen die hier woonden er elkaar al de liefde hebben verklaard. Nu het landgoed voor iedereen toegankelijk is, lopen er wandelaars hand in hand. Iedereen is hier welkom, maar dat kerven van die harten – liever niet, zegt Mirjam Smith, die zich namens het IVN met het landgoed bezighoudt. ‘Een boom is een baken van rust,’ zegt ze. ‘Een teken van levenskracht en een bemiddelaar tussen hemel en aarde. Bomen zijn voor mij levende wezens, net als mensen. Respecteer haar huid en grif je boodschap van liefde dus niet in haar bast, maar in je eigen hart.’

Schreierstoren Amsterdam

Schuin tegenover het Centraal Station staat de Schreierstoren. Toen deze in de middeleeuwen werd gebouwd, als onderdeel van de stadsmuur, stond hij nog aan het water. Alle schepen die vanuit de haven naar zee vertrokken, kwamen erlangs. Aan de voet van de toren stonden zeemansvrouwen om de bemanning uit te zwaaien, in de wetenschap dat een op de drie opvarenden nooit terug zou keren. Dat maakte het afscheid des te zwaarder en er werden dan ook veel bittere tranen vergoten bij het afscheid.

Historici beweren dat ‘schreiers’ komt van schraye – scherp – omdat de stadsmuur hier een scherpe hoek maakte. Maar hoe veel romantischer zijn al die andere verhalen over wenende zeemansvrouwen die de toren z’n naam zouden hebben bezorgd! Zoals dit verhaal over een vrouw die in de zestiende eeuw op deze plek haar verloofde uitzwaaide die op een galjoen naar zee vertrok. Elke dag kwam ze naar de kade en keek uit over het water. ‘Wat zoek je?’ vroegen de mensen en dan antwoordde de vrouw: ‘Ik zoek niet, ik weet.’ Ze wist dat haar liefste nooit meer zou terugkomen, en toch bleef ze haar leven lang op hem wachten. Geen dag ging voorbij of ze kwam naar de Schreierstoren om over het water te staren. Toen ze oud was en alleen nog maar met een stok kon lopen, zag ze op een dag een jonge zeeman, die op de kade door zijn vrouw werd omhelsd. Bij het zien van de geliefden die elkaar nog wel in de armen konden sluiten, huilde ze een plas van tranen en stierf ter plekke…

Bidden om liefde: St. Annakapel in Molenschot

‘Moeder Anneke, geef me een manneke’, bidden alleenstaande vrouwen in het Brabantse Molenschot, wanneer ze de heilige Anna om een man komen vragen. Anna is de moeder van Maria en de beschermheilige van de onvruchtbaren en ongehuwden. Volgens de apocriefe Bijbelboeken was zij zelf tot op hoge leeftijd kinderloos, tot een engel haar op een dag een kind beloofde en Maria werd geboren.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

De dag na haar naamdag, 26 juli, maken honderden alleenstaande vrouwen (en ook wel mannen) nog altijd een bedevaart naar de Sint Anna-kapel in Molenschot. Maar ook de rest van het jaar komen mensen hier vragen aan moeder Anneke of zij een geliefde op hun pad wil brengen.

Dat de heilige kan helpen, vertelt het verhaal van vroedvrouw en publiciste Beatrijs Smulders. Hoewel ze dagelijks kinderen op de wereld hielp zetten, was ze zelf kinderloos en zonder partner. Toen ze bijna veertig was maakte ze op aanraden van haar vader een bedevaart naar de kapel. Vier maanden later ontmoette zij de liefde van haar leven op haar pad en samen kregen ze twee kinderen. Het verhaal verscheen in alle media en sindsdien is het in Molenschot een stuk drukker dan daarvoor. Geloof, hoop en liefde – in het christendom sterk verbonden begrippen – in het christendom, zijn in deze kapel te voelen. Maar om Paulus te citeren: ‘…de grootste van deze drie is de liefde’.

Liefde tot in de dood: Praalgraf van Bokhoven

Met heel zijn hart hield graaf Engelbert van Immerseel van zijn vrouw Helena de Montmorency, maar ze stierf onverwacht en liet hem zes kinderen en een gebroken hart na. Engelbert gaf daarom de beroemdste beeldhouwer van dat moment, Artus Quellijn, de opdracht om een praalgraf te maken voor Engelbert en Helena. Het graf zou in Antwerpen komen te staan, maar omdat het daar niet veilig was, besloot hij om het graf in het kerkje van Bokhoven te zetten. Nu een Brabants dorp met driehonderd inwoners en zeven straten, maar in die tijd een rijk ministaatje met een eigen haven en een levendige haven. Nu herinnert alleen het praalgraf nog aan die gloriedagen. De slapende geliefden heet het. Op een levensgroot bed van marmer liggen de graaf – die vier jaar later overleed – en de gravin nu naast elkaar te slapen. In hun hermelijnen jasjes liggen ze zij aan zij, de handen gevouwen, de ogen gesloten. Liefde tot in de eeuwigheid. Een slapende vrouw en haar slapende man op een bedje van marmer.

Meer lezen

Love stories: drie verhalen over hoe een liefdesrelatie begon.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Manon Sikkel

Manon Sikkel is psycholoog, journalist en (kinderboeken)schrijver. Ze studeerde af als psycholoog aan de Universiteit van Amsterdam en aan de London School of Economics. Tegenwoordig combineert ze een studie neuroscience aan Harvard met het schrijven van kinderboeken. Ze publiceert regelmatig in Psychologie Magazine, Quest Psychologie en het Parool. Ze woont met haar man en vier kinderen afwisselend in Amsterdam en in een boerderij in het oosten van het land.

Meer Bedrock

Oudste, middelste of jongste? Dat kan je (liefdes)relaties op deze manieren beïnvloeden

Waarom gaan mensen vreemd? (een wetenschappelijke verklaring)

liefde

Zo bereid je je voor op de liefde van je leven

mijn ex

Brief aan mijn ex: ‘ik was gek op wie ik was als ik bij je was’

Bewust daten: hoe doe je dat?

wittebroodsweken

Met deze lieve gebaren ga je weer terug naar de wittebroodsweken-fase van je relatie

kapot van liefdesverdriet

Kapot van liefdesverdriet? Zo kom je weer in je kracht te staan