Zit je in de problemen en durf je het niet onder ogen te zien? Advies van een ervaringsdeskundige - Bedrock
#psychology - Mitchell van der Koelen

Zit je in de problemen en durf je het niet onder ogen te zien? Advies van een ervaringsdeskundige

De belangrijkste les die ik heb geleerd, is dat leven als een oester geen zin heeft

Isai Ramos

In deel 2 schreef ik over hoe het met mijn onderneming ineens de verkeerde kant op ging, hoe de boel tot een einde kwam en hoe ik bleef zitten met ernstige gevolgen die ik grotendeels zelf had gecreëerd. In dit derde en laatste deel beschrijf ik hoe ver die gevolgen reikten, hoe het mij lukte uit het diepe dal te klimmen en hoe dit mij heeft gevormd tot de wijzere, betere en gelukkigere persoon die ik nu ben.

Ik was strikt genomen dus werkloos en leerde precies toen de vrouw van mijn leven en moeder van mijn kind kennen. Ik besloot om haar geheel afzijdig te houden van de financiële malaise waarin ik mij had gestort. Na verloop van tijd begon er toch iets bij haar te dagen. Wat verder in onze relatie had ik de boel inmiddels weer aardig op de rit met een aantal freelance klussen waarmee ik – in alle eerlijkheid – bijzonder veel geld verdiende. Voor twee midden twintigers verdienden wij echt veel geld, temeer omdat zij ook een prima baan had. En toch bleef er van mijn kant aan het einde van de maand weinig over. Dat was natuurlijk vreemd.

Toch wist ik dat de ellende bijna voorbij was. Als er één ding is waar ik trots op kon zijn in al die jaren, was het dat ik een totale schuld van ruim €26.000 in ongeveer drie jaar tijd wist weg te werken zonder dat iemand het door had gehad. Ik leefde gewoon mijn leven en bracht ondertussen zo veel mogelijk geld als ik kon missen naar allerlei schuldeisers met wie ik gelukkig goede regelingen had kunnen maken.

Toen ik alles opbiechtte, voelde ik angst, verdriet, paniek en opluchting

Op een dag nu zo’n drie jaar geleden reed ik over de A1. Ironisch genoeg reed ik daar met een goed gevoel: ik had weer wat lekkere klussen in de zak, woonde in een nieuw appartementje met mijn vriendin: het leven ging goed. Ik was bovendien net een paar weken van alle financiële ellende af. Dacht ik. Een motoragent kwam voor mij rijden en beval mij de eerstvolgende afslag te nemen. No big deal. Ik werd neergezet op een terrein met tientallen andere auto’s terwijl een agent mijn wagen van alle kanten inspecteerde. Alles was okay. Ik had – uiteraard – niet gedronken, geen uitstaande verkeersboetes en mijn voertuig was picobello in orde. Ik maakte mij klaar om weg te rijden, maar kreeg nog een geel kaartje onder mijn ruitenwisser geschoven. ‘De inspecteur van de belastingdienst wil u ook nog even spreken, u kunt doorrijden naar de volgende tent.’ Na het horen van die woorden brak het zweet mij uit. Dat is het ding: als je al die tijd op je hoede moet zijn blijf je lang daarna nog achterdochtig.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Dat was in dit geval terecht: ik bleek nog een belastingschuld te hebben van €2500. $&(@&*@$^&$@! Net toen ik dacht er vanaf te zijn. Of ik ter plekke wilde betalen, anders zou mijn auto in beslag worden genomen. Gelukkig kon ik ter plekke afrekenen omdat ik drie jaar lang als een bezetene had gewerkt en als een maniak had gespaard. Dit was echt het laatste restje. Vanaf dat moment kwam er niets meer, maar toch brak ik juist op dat moment.

"Het gaat niet om hoe je valt, maar om hoe je opstaat"

Die avond toen mijn vriendin thuiskwam, besloot ik haar te vertellen van de afgelopen jaren, maar niet voordat ik dubbel en dwars bij alle instanties bevestigd had gekregen dat er echt geen openstaande bedragen meer waren. Mijn vriendin had mij leren kennen in de periode waarin ik net gestopt was met een eigen onderneming. Dat was eigenlijk alles dat zij wist. Toen ik alles opbiechtte, voelde ik angst, verdriet, paniek en opluchting. Er werden bikkelharde woorden gesproken. Er werd gehuild. Mijn vriendin voelde zich terecht in de zeik genomen maar had ook een vreemd soort respect voor wat mij die afgelopen jaren in relatieve luwte gelukt was.

Inmiddels zijn wij ruim drie jaar verder. Alles wat ik in dit stuk en de voorgaande twee artikelen heb geschreven, lijkt wel in een soort vorig leven gebeurd te zijn. Langzaam komen ook toffe herinneringen terug aan de onderneming, maar man, wat ben ik op mijn bek gegaan. En daar heb ik van geleerd. Het gaat immers niet om hoe je valt, maar om hoe je opstaat.

Dit is wat ik geleerd heb van mijn fiasco

Zelfkennis

Ik weet inmiddels over welke kwaliteiten ik wel en niet beschik. Ik achtte mijzelf een getalenteerde jonge ondernemer. Een soort overmoedige wannabe Mark Zuckerberg die het wel even zou laten zien. Die persoon was ik niet. Ik weet inmiddels heel goed wat ik kan, maar ook wat ik niét kan. Het fijne van dat tweede punt is dat je daardoor een soort berusting kweekt. Je weet dat je bepaalde dingen beter aan anderen over kunt laten en hebt daar vrede mee.

Geld is relatief

Ik kan er kort over zijn: ik was die jonge ondernemer die ervan droomde rijk te worden. Ik zag mijzelf al rondrijden in een Bentley en relaxen in een luxe tweede huis aan de Franse Rivièra. Geld was belangrijk voor mij. Die drijfveer is voor velen een slechte. Ik heb het belang van geld leren relativeren. Daarmee veranderde mijn definitie van geluk. Gewoon al je kosten kunnen betalen, wat sparen voor de toekomst en een centje overhouden om zo nu en dan leuke dingen met je gezin te doen: dat is toch een veel mooier en realistischer streven?

Wat is echt geluk?

Over geluk gesproken: ik mag tegenwoordig niet klagen over mijn leven. Afgezien van het rampverhaal van mijn gecrashte onderneming zijn er periodes geweest waarin ik veel meer geld verdiende dan ik nu doe. Meer ook dan dat ik waarschijnlijk zal gaan doen in de rest van mijn leven. Soit. Het klinkt als een cliché: maar familie, vrienden, gezondheid en oprecht gelukkig zijn met wat je doet zijn zoveel belangrijker. Ik had dit cliché nodig om dit te beseffen.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Karakter

Maar bovenal ben ik dankbaar dat ik gigantisch op mijn bek ben gegaan. Dankbaar omdat dit mij voor een groot gedeelte heeft gevormd. Het heeft mij sterker en weerbaarder gemaakt. Pas als je rock bottom raakt, weet je wie je echt bent en wat je echt kunt. Het heeft mij gek genoeg een hoop extra rust gegeven. Ik raak niet meer zo snel van de wijs. Wat er ook op mijn pad komt, ik pak het met vertrouwen op. Niet uit misplaatste arrogantie en jeugdige overmoed zoals voorheen, maar omdat ik weet: ik heb mijn portie shit gehad. Mij krijgt men niet meer zo snel gek.

Deel met je dierbaren

De belangrijkste les die ik heb geleerd, is dat leven als een oester geen zin heeft. Speel open kaart met de mensen om wie je geeft en die om jou geven. Hoe dankbaar ik ook ben voor de lessen die ik heb geleerd: ik zou willen dat ik eerder naar de signalen had gehandeld, dat ik in een eerder stadium met mijn naasten had gesproken over mijn problemen. Hulp had gezocht. Dat zou ik nu anders hebben gedaan.

Een beter en sterker persoon

En dat vat alles samen: ik zou dingen nu anders doen. Ik ben een beter en sterker persoon geworden en heb wijze lessen geleerd. Op je bek gaan, kan verschrikkelijk zijn, maar je kunt opgeven of terugvechten. Voor wie terugvecht geldt maar een ding: zorg dat je er als een beter, wijzer en gelukkiger persoon uitkomt.

Meer lezen

Deel 1: Ik ging gigantisch op mijn bek, maar ben dankbaar voor de lessen.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

nieuwspaniek

Last van ‘nieuwspaniek?’ Ga iets doen!

nieuwe baan

Nieuwe baan? Drie tekenen die je vertellen of je de juiste keus maakt

pleidooi voor een thuiswerkdag

Een pleidooi voor een thuiswerkdag (en hoe je die efficiënt inricht)

te slim voor je baan

Te slim voor je baan? Deze tekenen laten het zien

kind lijkt op mij

Help, mijn kind lijkt op mij

leven veranderen

Deze app zal je leven veranderen (echt, trust me)

Denk erover na: wat zou je doen als je een week niet onzeker was?