Ik ging voor het eerst naar de psychiater: hier hoorde ík toch niet thuis? - Bedrock
#psychology - Bregtje Knaap

Ik ging voor het eerst naar de psychiater: hier hoorde ík toch niet thuis?

Opeens werd ik bewust van mezelf

Naomi August

De dag van mijn eerste bezoek aan de psychiater was daar. Mijn huisarts, gealarmeerd na het laatste consult waarin ze gezien had dat ik in plaats van vooruit juist steeds meer achteruit ging maar toch bleef weigeren om de door haar voorgestelde en voorgeschreven antidepressiva te nemen, had er flink vaart achter gezet zodat ik redelijk snel doorverwezen was en terecht kon.

Op die bewuste doordeweekse dag vergezelde mijn moeder me naar de GGZ in mijn woonplaats. We moesten ons melden bij de balie op de derde verdieping. Omdat we wat vroeg waren, namen we plaats in de wachtkamer.

Mijn moeder pakte een tijdschrift en bladerde er doorheen. Ik zag enkele bladen liggen waar ik tot voor kort nog voor had gewerkt. In sommigen stond mijn naam waarschijnlijk nog in het colofon. Ik keek om me heen. Het gebouw was nieuw: licht en netjes. Aan de keuze van kleuren en inrichting – frisgroen, geel, oranje in combinatie met neutraal grijs, wit en hout – was te zien dat er bewust over was nagedacht en naar was gestreefd om iets positiefs uit te stralen en mensen zich hier op hun gemak te laten voelen. En juist daardoor werd het er ongemakkelijk. Vond ik.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

De andere mensen die hier in de wachtkamer zaten, wat hadden die eigenlijk? Waren ze psychisch niet in orde? De meesten van hen zagen er nou niet bepaald florissant uit, sommigen zelfs deplorabel.

Ineens werd ik me erg bewust van mezelf, en schaamde ik me voor de toestand waarin ik me bevond

Zo zat er een zwaar obese vrouw in een onflatteuze bloemetjesjurk met vettig ongekamd haar wat wezenloos voor zich uit te staren. Even verderop zat een kalende man met een enorme bril, hij had moeite om zijn benen stil te houden. En nu zat ik ook hier. In het paarse pyjamapak van mijn moeder, dat ik inmiddels zo ongeveer dag en nacht droeg. Zonder make-up, met ongewassen haar en ongepoetste tanden. Totaal onverzorgd. Ik had niet eens een tas bij me, geen portemonnee, geen sleutels, geen telefoon, niks – geen van de spullen waar ik normaal niet zonder de deur uit zou gaan.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Ineens werd ik me erg bewust van mezelf, en schaamde ik me voor de toestand waarin ik me bevond. Het was alsof ik mezelf van een afstandje stond te bekijken. Hoe was ik hier beland? En waarom? Was dit wie ik was geworden? Dit was ik toch niet? Ik zat hier voor een intake bij de psychiater. De psychiater…!

Het leek of toen, op dat moment, eigenlijk pas tot me doordrong wat dat behelsde: een afspraak bij een psychiater. P-s-y-c-h-i-a-t-e-r. Psychiaters zijn voor geesteszieke mensen. Dat moest er wel iets echt heel erg mis met mij zijn, als ik hier nu zat. Toch?

Meer lezen

Ik had stress, heel veel stress. Toen kwam de diagnose: depressie.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Bregtje Knaap

Anderhalf jaar geleden, op haar 38ste, gleed Bregtje (nu bijna 40 ) langzaam in een ernstige depressie. Het kwam tot opname in een psychiatrische kliniek. Na 8 maanden out of order, pakt Breg nu haar leven weer op. In haar hersteltraject werkt ze aan een documentaire waarin ze haar verhaal – en dat van haar familie, die geteisterd wordt door depressies – wil vertellen. Op Bedrock deelt ze alvast haar ervaringen en gedachten.

Meer Bedrock

mindfulness op scholen

De Britse overheid gaat experimenteren met mindfulness op scholen

Ik was geïntrigeerd. Wie waren die mensen in de psychiatrische kliniek en wat was hun verhaal?

Vier maanden gedwongen opgenomen op een gesloten psychiatrische afdeling

schaduw

Wat bedoelde Carl Jung met onze ‘schaduw’ en hoe kunnen we het linken aan de moderne tijd?

emotie-eten

Emotie-eten: bestaat dat wel?

opname

Toen volgde er een rechtszaak over mijn opname in de psychiatrische kliniek

Het moment dat ik gedwongen werd opgenomen in een psychiatrische kliniek