Dit is wat er gebeurde: het kortstondige succes en de bikkelharde ondergang - Bedrock
#psychology - Mitchell van der Koelen

Dit is wat er gebeurde: het kortstondige succes en de bikkelharde ondergang

Mitchell vertelt over hét moment dat alles fout ging

Talia Cohen

In deel 1 schreef ik over mijn eerste stappen als ondernemer. In dit tweede deel vertel ik over de groei van mijn onderneming, het kortstondige succes, hoe dit in elkaar stortte en hoe dit mij in grote problemen bracht.

Mijn nieuwe partner, de man met de marketing- en saleskwaliteiten had een investeerder in zijn vorige onderneming. Een investeerder die ook nog eens zeer enthousiast was over onze nieuwe, gezamenlijke plannen en dus opnieuw (en meer) wilde investeren. En zo werd ik van thuiswerkende eenpitter ineens onderdeel van een start-up met een eigen kantoor, twee partners en niet veel later zelfs personeel.

Mocht je hier het begin van het einde aan voelen komen, dan zit je op het juiste spoor. Ik ga een sprongetje van een jaar maken. Ik zou pagina’s vol kunnen schrijven over het jaar dat ik oversla, maar dat is hier niet relevant. Er waren dingen gebeurd. Dingen waarbij ik met de beschuldigende vinger kan wijzen, maar ook dingen waarvoor ik zelf verantwoordelijk was. Uiteindelijk lag de verantwoordelijkheid bij mij: ik had mij immers opgeworpen als de leider en vervulde de rol van algemeen directeur. Een schromelijk overdreven term voor een kleine start-up, maar formeel was dat hoe het in elkaar stak.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Goed, een jaar verder dus. Er werd een hoop interesse getoond in ons concept, maar er was telkens één probleem: we waren de markt veel te ver vooruit. Dat bedoel ik niet opschepperig, het is een simpele constatering. Internet in 2007/2008 was nog niet het internet van nu. Ik zat aan tafel met diverse hoge bobo’s en stuk voor stuk zaten zij naar ons te luisteren met opengesperde ogen, maar als puntje bij paaltje kwam, snapten zij toch niet hoe ons concept precies werkte. Achteraf bezien, kwam dit ook gewoon door het feit dat wij faalden in onze pitch. We waren te onervaren.

Wat niemand in het bedrijf wist, was dat ik mijzelf al enkele maanden niet meer uitbetaalde om kosten te besparen

Het gevolg was dat toen er net een beetje geld begon binnen te komen de bodem van de put in zicht kwam. De investeerder draaide na dik een jaar pompen – geheel terecht – de kraan dicht. Ik zat op een avond aan mijn bureau wat berekeningen te maken en concludeerde dat de onderneming niet lang meer te leven had als wij op deze manier door zouden gaan. Met de beslissing die ik toen nam, begon ik met het graven van mijn eigen graf.

De motivatie en overtuiging bij mijn compagnons was verdwenen. Eén compagnon, de programmeur en mijn vriend, stapte uit het bedrijf. Wat overbleef was de andere compagnon, twee account managers en ikzelf. Wat niemand in het bedrijf wist, was dat ik mijzelf al enkele maanden niet meer uitbetaalde om kosten te besparen. Dit werd nog veel erger: de vergoedingen van de account managers begon ik via omwegen uit eigen zak te betalen. Dat klinkt dom – en dat was het ook – maar wat eveneens niemand wist: ik kon dat toen nog vrij gemakkelijk doen.

Parallel aan onze onderneming werkte ik ook nog zo nu en dan in de autosport en handelde ik in auto’s. Nu moet je weten: het autosportwereldje is vrij klein, vooral in de functie die ik uitvoerde. Ik werkte voor meerdere teams tegelijk, in verschillende klassen dus er was nooit sprake van belangenverstrengeling. Dit betekende wel dat ik in een druk raceweekend, bestaande uit drie dagen van elk met gemak 14 a 15 uur, een modaal maandsalaris bij elkaar werkte. Zo ging dat nu eenmaal. Gemiddeld draaide ik twee van zulke weekenden in de maand. Ik handelde daarnaast ook in vrij bijzondere auto’s waar ik vaak een lekkere marge op pakte. Al met al kwam er dus ruim voldoende geld binnen om de naderende collapse van mijn onderneming nog even te verbloemen.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Die geldstroom kreeg in korte tijd enkele rake klappen te verduren. Ik moest kiezen: de onderneming redden of verder in de autosport. Ik koos voor het eerste en moest nu echt stoppen met mijn circuitwerkzaamheden. Toen kwam ook nog de financiële crisis en was er ineens nog weinig animo voor de auto’s die ik verhandelde.

"Het onvermijdelijke gebeurde: we moesten de onderneming opdoeken"

Ondertussen lapte ik nog wel de huur van ons kantoortje en de vergoedingen van de twee account managers uit eigen zak. Dat kon natuurlijk niet goed gaan. In het hele proces had ik de geldstromen zo georganiseerd dat de meeste kosten van het bedrijf via mijn eigen eenmanszaak liepen. Ik was de enige die zich bezighield met de financiën, dus niemand wist dit. Het onvermijdelijke gebeurde: we moesten de onderneming opdoeken. Mijn enige overgebleven compagnon gaf aan dat hij in de toekomst er nog wel iets mee zou willen doen. Ik droeg de restanten van de onderneming over aan hem. Hij zat ermee opgezadeld; ik was er vanaf. Althans: zo leek het.

De realiteit was dat ik door mijn redelijk royale cashflow nogal wat vertrouwen genoot bij de bank en bij partners. De andere realiteit was dat ik inmiddels al maanden niet meer genoeg verdiende om alle kosten nog te betalen, met als gevolg dat ik overbleef met allerlei kredieten en uitgestelde betalingen van onze gezamenlijke onderneming, maar op mijn persoonlijke naam. En toen begon de ellende pas echt.

In het derde en laatste deel vertel ik met welke gevolgen ik geconfronteerd werd, hoe ik jarenlang hiermee heb geworsteld en hoe ik er uiteindelijk sterker, wijzer en als een beter persoon uit ben gekomen.

Hier lees je deel 1: Ik ging gigantisch op mijn bek, maar ben dankbaar voor de lessen

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

nieuwspaniek

Last van ‘nieuwspaniek?’ Ga iets doen!

kind lijkt op mij

Help, mijn kind lijkt op mij

Denk erover na: wat zou je doen als je een week niet onzeker was?

uitstel

Van uitstel komt afstel: waarom durven we vaak niet door te pakken?

Hoe je kinderen kunt stimuleren om te groeien (door fouten te laten maken)

Falen als doel: een leuke én effectieve methode om lef te ontwikkelen

Dit is waarom onze (jeugd)herinneringen niet altijd betrouwbaar zijn (dat was ik toch?)