Ik vond psychologen voor mietjes. En toen zat ik ineens zelf in die wachtkamer (deel 4) - Bedrock
#psychology - Mark Schoones

Ik vond psychologen voor mietjes. En toen zat ik ineens zelf in die wachtkamer (deel 4)

Hoe ouder ik word, des te meer het leven gaat lijken op een potje jongleren

The Phoney Club

Een half jaar geleden zat ik voor het eerst in de wachtkamer. Inmiddels ben ik officieel ‘uitbehandeld’ en zie ik het taboe op psychologische hulp pas écht.

‘Lul! Waarom zeg je dat dan niet eerder!’ Het zou niet het eerste verwijt zijn dat ik zou horen kort na de publicatie van deel 1 uit deze serie. Het taboe rondom psychologische hulp had tijdens mijn behandelperiode ook mij doofstom gemaakt. Met als resultaat dat veel van mijn goede vrienden via deze artikelen ontdekten dat ik even niet zo lekker ging.

Dat is onnodig, zo vonden veel van mijn vrienden. En ze hebben gelijk. Dat veel mensen in mijn omgeving zelf bij een psycholoog zijn geweest, ontdek ik nu pas. Het lijkt alsof men pas erover wil praten wanneer ze van de andere kant herkenning zien. Ik begrijp het volkomen. Maar of het slim is, is een tweede.

Fuck dat taboe

Geheel in lijn met m’n hervonden ‘eerlijkheidsfilosofie’, ben ik nu open over het feit dat ik hulp heb gehad. Niet dat het in m’n Instagram-bio staat maar iedereen die er iets over wil weten, kan vragen wat hij of zij wil.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Hoe meer ik er met mensen over praat, hoe meer ik merk hoeveel nieuwsgierigheid er bestaat rondom dit onderwerp. Een nieuwsgierigheid die vaak geremd wordt door een taboe dat er lijkt te rusten op psychologische hulp. Dat taboe is de reden achter deze vierdelige serie. Want… fuck dat taboe. Je brein en het leven zijn twee complexe dingen; erin verdwalen is relatief eenvoudig. Om hulp vragen is dat echter ook.

Als je me een jaar geleden verteld had dat ik nu op dit punt zou zitten, had ik je voor gek verklaard

Hoe ouder ik word, des te meer het leven gaat lijken op een potje jongleren. En iedere paar jaar komen er een paar ballen bij. Dat je er af en toe een laat vallen, is logisch. De aanname dat je zelf altijd een oplossing hebt voor de problemen in je hoofd is ridicuul.

Natuurlijk slinger ik nu nog af en toe van mijn hervonden pad; dat hoort bij het leven. Ik houd nog steeds van feestjes en alles daaromheen. En het schuldgevoel dat ik voel richting iedereen tegen wie ik loog, fluistert nog af en toe mijn oren vol. Dat zal waarschijnlijk nooit verdwijnen. Ik weet het nu een plek te geven en de sessies geven me de houvast om terug te komen bij de kern van wat ik écht belangrijk vind. Als een soort navigatiesysteem voor je prioriteiten.

Als je me een jaar geleden verteld had dat ik nu op dit punt zou zitten, had ik je voor gek verklaard. Een grotere scepticus richting de psychologie was er niet. Nu weet ik hoeveel verschil een aantal gesprekken maken. Hoeveel lichter je jezelf voelt. Hoeveel rust het je brengt. Een goede vriend troostte me aan het begin van m’n behandelingen met de volgende woorden: “In lelijke situaties worden karakters gesmeed.” Een hoopvolle gedachte.

Zonder mijn psycholoog, vrienden, collega’s, familie en in deze bizarre storm gevonden grote liefde had ik mezelf nooit zo snel herpakt. Daarvoor ben ik hen voor altijd dankbaar.

Ook het schrijven van dit vierluik hielp me om alles nogmaals in alle rust te analyseren en verklaren. Ik zie dit therapeutische schrijven als een soort gekke aanvulling op mijn bezoekjes aan de psych. En in dat geval ben jij het luisterende oor. Daarvoor bedank ik ook jou.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Nadat ik voor de laatste maal de hand van mijn psycholoog schudde, wandelde ik naar huis. Die zachte glimlach en box tissues achterlatend in een kamer waar ik hopelijk nooit meer zal belanden. Op mijn koptelefoon klonk een van mijn favoriete liedjes. En ondanks dat ik de tekst van voor naar achter ken, hoorde ik het nummer plots helderder dan ooit.

Toen ik verloren was gelopen
En de uitweg niet meer zag
Was ik dichter bij de kern dan ik dacht
(…)
Als je niet meer weet wat waar is
Wat je drijft of wie je bent
Ben je dichter bij de kern dan je denkt*

* Tekst afkomstig uit ‘Dichter bij de kern’ door Stef Bos.

Dit is een vierdelige serie over mijn sessies bij m’n psycholoog. De reden waarom ik dit deel is omdat ik hoop dat mijn verhaal anderen wellicht kan helpen de stap te zetten. Zo eng is het niet en als het mij kan helpen, kan het dat jou ook.

Meer lezen

Je vindt hier deel 1, deel 2 en deel 3.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

dementie

De dementie van mijn moeder: dit betekende het psychisch voor mij

ogen aflezen

Hoe je aan de ogen kunt aflezen of iemand de waarheid spreekt

eerlijkheidsspel

Zo speel je het eerlijkheidsspel en leer je jezelf (en anderen) écht kennen

beter om single te zijn

Volgens deze psycholoog is het beter om single te zijn

verslaafd aan een tv-serie

Kun je verslaafd raken aan een (televisie)serie?

nog steeds single

Waarom ben ik single?

vormen van liegen

Verschillende vormen van liegen (en wat je kunt doen om eerlijker te zijn)