Waarom vinden we het moeilijk om onze ouders teleur te stellen, al wetende dat we het op andere fronten ruimschoots goed maken? - Bedrock
#mind - Rolien Sandelowsky

Waarom vinden we het moeilijk om onze ouders teleur te stellen, al wetende dat we het op andere fronten ruimschoots goed maken?

Wil je de perfecte dochter zijn?

London Scout

Ik ben 26, heb m’n zaakjes redelijk goed voor elkaar, heb een trotse vader en een open band met mijn familie. Zonder gêne kan ik tussen neus en lippen door vertellen wanneer ik een keer drugs gebruik, m’n hart tijdelijk heb verloren aan een nieuw manfiguur of heb overgegeven in een Spaanse Airbnb na een niet eens zo hele bonte avond in het rurale Ibiza. Er is echter één ding dat ik thuis niet durf te vertellen en ik snap eigenlijk niet waarom. Dat ik af en toe een sigaret rook.

Af en toe being af en toe per dag. Het idee dat mijn vader dit zou weten, laat staan zien, geeft me direct de neiging om al mijn pakjes te verstampen. Wat ik natuurlijk niet zou willen, verbranden zou dichter in de buurt komen van mijn wens. Mijn vader is zonder twijfel ontzettend anti-roken, maar ik heb ook een aantal vriendinnen en exen die hun nicotine-inname grondig verbergen voor hun wél rokende vaders en moeders. Waarom vinden we het moeilijk om onze ouders teleur te stellen, al wetende dat we het op andere fronten ruimschoots goed maken? Wil ik dan op mijn zesentwintigste nog steeds een perfecte dochter zijn?

Ik zal je wat extra achtergrondinformatie geven. Mijn ouders zijn allebei opgeleid tot arts en vonden eigenlijk altijd alles goed, tenzij het op gezondheid aankwam.. We waren zo’n gezin waarvan moeder dan wel vader in de jaren ’90 willekeurige levensgenieters op een willekeurig terras kon aanspreken om hen op het hart te drukken hoe schadelijk de gevolgen van roken zijn. Ja, ik vond dat zelf ook buitensporig gênant. Ik weet niet hoe, maar toen ik zo rond m’n twaalfde mijn eerste sigaret rookte ergens om een hoekje in de tuin stond m’n moeder binnen twintig seconden voor mijn neus en na honderd smeekbedes of ze het toch alsjeblieft niet aan mijn vader wilde vertellen deed ze dat natuurlijk toch. Een blik die vijftien jaar later nog steeds in mijn netvlies gegraveerd staat.

Goed, de ingepeperde moraal wierp zijn vruchten af en tot mijn twintigste raakte ik nauwelijks een sigaret aan. Vrienden durfden bij mijn ouders in de buurt niet te roken en konden gretig en altijd met succes vissen naar complimenten als ze vertelden dat ze waren gestopt. Volgens diezelfde vrienden zag het er toch niet uit als ik het deed, wat als zestienjarige toch wel met stip op één de beste motivatie is om iets dan dus niet te doen. Bovendien vond ik het eigenlijk reuze cool om het juist niet te doen.

Ik wil helemaal geen perfecte dochter zijn, ik weet denk ik niets eens wat dat is

Aan het einde van mijn studententijd merkte ik dat het roken van een sigaret een uiterst positieve werking had op mijn stressniveau tijdens het schrijven van een scriptie en vond ik het overigens een buitensporig romantisch tafereel: nachtenlang doortikken op een oude laptop met een fles wijn en een pak sigaretten binnen handbereik. Inhaleren kon ik toch niet, dus de esthetiek mocht glansrijk winnen. Inmiddels ben ik gezwicht voor het ‘schijt-aan-het-systeem-gevoel’ en denk ik iedere keer dat ik een sigaret aansteek “nanananana”. Ik weet dat het volstrekt debiel en belachelijk is, maar met name in verstandige tijden balanceer ik de groene shakes/dagelijkse yoga/vroeg naar bed-braafheid graag uit met een irreële inname van nicotine. Niets leuker dan niet-rokende vrienden hierin meenemen, je wordt er werkelijk duivels van.

Argusogen

Maar goed, terug dus naar de argusogen van mijn vader. Ik zou het zo verschrikkelijk vinden om hem teleur te stellen. Als kind wil je toch niets liever dan aan je ouders laten zien dat je het zelf kan, dat je in staat bent om voor jezelf te zorgen op een manier die jij, maar stiekem ook je ouders, op waarde schatten. Je zoekt je eigen weg in het leven, en neemt de uitgangspunten van je opvoeders als startkapitaal. Links en rechts verzamel je er wat nieuwe normen en waarden af en bij en het eindproduct is een geëvolueerde versie van de tabula rasa zoals je ter aarde kwam. Toch? Zo ongeveer.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

In de eerste tien tot vijftien jaar van je leven vormt de manier waarop je wordt opgevoed (je ouders) de kern van je morele systeem. Op het moment dat de zorgen-voor taak van je ouders naar je vrienden verschuift, schuiven je normen en waarden vaak mee. De twintiger jaren zijn het meest vormend voor hoe je ook de decennia daarna in het leven staat, en je vrienden en omgeving spelen hierin een cruciale rol.

Maar geen mens is slechts een samenvatting van de normen en waarden van de verzameling mensen om hem heen. We geven er onze eigen schwung aan en pakken stukjes en beetjes van iedereen om ons heen die we vertrouwen. Dat ik op mijn zesentwintigste een hechte, bijna vriendschappelijke band heb met mijn vader, maakt dat ik niet losgekoppeld ben van zijn morele functie als (ouder-)figuur.

Ik wil namelijk helemaal geen perfecte dochter zijn, ik weet denk ik niets eens wat dat is. Maar in het afkeurend stemgeluid van mijn vader weerklinkt een mening die ik zelf ook als de mijne beschouw. Want ook ik weet dat roken hartstikke dom is, juist ik waarschijnlijk, na al die jaren ongewenste getuigenis van publiekelijk actievoeren. De erkenning van de zwakte dat ik een gewoonte laat winnen van de ratio, wordt belichaamd in de stem en blik van mijn familie.

Het is dus eigenlijk niet eens de stem van mijn vader die me de verstamp-neiging bezorgt; het is mijn eigen stem die donders goed weet dat roken belachelijk is. Intern weet de eeuwige puber deze stem grondig de kop in te drukken, maar extern zijn er oude mannen die hun ongewenste, wijze raad hard om je oren klapperen. Misschien moet ik volgende keer toch maar eens roken waar hij bij is, wetend dat mijn vaders woordenstroom een snaar zal raken die ik niet negeren kan.

Spinazieshakes en sigaretten smaakten toch al niet zo lekker samen.

Meer lezen

Je kunt in één klap een nieuwe gewoonte aanleren volgens onderzoek.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

Wie is toch die man…? Pleidooi voor verlengd vaderschapsverlof

Baby als bom onder je relatie (+ een oefening om je relatie nieuw leven in te blazen)

opvoeden

Kinderen opvoeden: moet daar niet een cursus voor zijn?

Fontein

Sta je op de goede plek in je familie? Dit is de theorie van De Fontein

Wat is de wetenschap achter seks? (en hoe werkt een orgasme)

Hoe meer aandacht voor kinderen ten goede komt van hun geluk

Papadag is zó 2016 (maar waarom eigenlijk?)