Lieve vrienden, bedankt voor alles (longread) - Bedrock
#mind - Rolien Sandelowsky

Lieve vrienden, bedankt voor alles (longread)

In al je kwetsbaarheid volledig breken en voelen dat je gedragen wordt

Sandy van Helden

Ha gezellige lezers, ik wil het graag hebben over een groep mensen die we allemaal kennen, waar we knettergek op zijn en die we nooit meer zouden willen missen. Onze vrienden. Want wee je gebeente dat we ons een weg naar Rome kunnen lezen over de liefde, over families, over samenwerken en collega’s, maar dat we de mensen die ons eigenlijk echt maken wie we zijn, veel te vaak for granted nemen.

Ik dacht vroeger dat het belangrijk was om alles zelf te kunnen. Zelf je succes bereiken, zelf je problemen oplossen en vooral zelf verantwoordelijk zijn voor al het reilen en zeilen rondom je gouden individu. Door mooie en moeilijke tijden heb ik geleerd dat dit niet zo is. Dat je niet alles alleen hoeft te doen en dat andere mensen kunnen bloeien door ze te delen in jouw verleppingen (en stralen).

Vaak voelen we ons bezwaard om een last te delen met een vriend, omdat je iemand niet jouw sores op wilt leggen, terwijl we ons in omgekeerde situaties juist dankbaar kunnen voelen voor het feit dat iemand je in vertrouwen neemt. Toch lijken we dat vaak weer te vergeten, waardoor het keer op keer als een drempel kan voelen om je diepste hartezeren onbegrensd te luchten bij een ander.

Ik denk dat vriendschap zich afspeelt binnen dit spanningsveld; anders dan familie blijf je bij elkaar om wie je bent, niet alleen ómdat je er bent. Het continu over je eigen angst-voor-afwijzing-grens heen gaan om het belevingsveld van een ander te bereiken geeft iedere keer dat het lukt een shot prethormonen en de kick van niet-alleen zijn. Begrepen worden, gedragen zelfs. Wanneer we emoties delen, positief of negatief, en voelen dat een ander hierin meekan, overwinnen we de illusie van onze individualiteit.

Voor mij is vriendschap liefde

De tranen die je voelt opzwellen als iemand waar je van houdt huilt; het moment waarop je hardop gniffelt omdat je een vriendin door de ruit van een willekeurig café een onderonsje ziet hebben met de barman; iets durven vertellen wat je nooit hardop hebt uitgesproken en dan ontdekken dat iemand dat niet raar vindt; in al je kwetsbaarheid volledig breken en voelen dat je gedragen wordt: vriendschap -liefde- is de gratie waarbij we bestaan.

Meevoelen met een ander, en een ander laten meevoelen met jou maakt dat we ons beseffen dat we allemaal toch wel iets meer verbonden zijn dan het illusionaire maakbaarheidsideaal ons voorschotelt. Vriendschap. Zo’n bijzonder fenomeen.

Voor mij is vriendschap liefde. Ik denk sowieso dat alle liefde uit eenzelfde vat komt en we vooral heel erg ons best doen om dit te kaderen in verschillende type relaties. Vriendschap (liefde dus) is vertrouwen, iets van jezelf aan een ander durven geven in de wetenschap dat deze persoon niet zomaar weggaat. Je onzekerheden delen en iedere keer opnieuw de verbazing ervaren dat een zorg kan verdwijnen als een zucht in de lucht omdat iemand hem herkent of voor je wegneemt.

Vriendschap is leren, is andermans visie of ethiek op waarde inschatten en plakken aan die van jezelf om tot een coherenter verhaal te komen. Vriendschap is delen, is het geluk of verdriet van een ander ervaren alsof je het zelf bent. Vriendschap is verantwoordelijkheid, mensen willen behoeden en beschermen, maar toch hun eigen fouten laten maken. Vrienden zijn een verlengstuk van jezelf, mensen die op je lijken of juist heel verschillend zijn, maar vooral andere keuzes maken, waar je dan zelf aan de zijlijn weer heel veel van staat mee te leren.

Maar vrienden zijn vooral veiligheid. Voelen dat je niet alleen bent, dat je samen de verantwoordelijkheid draagt voor meerdere levens. Dat je nachtenlang over elkaars zorgen kunt speculeren, zonder dat hier direct eigenbelang bij betrokken is.

Als je jong bent groei je op in een niet nader te bepalen dorp of stad en schaar je een aantal mensen om je heen wiens doelen enigszins overeen komen met de jouwe. Variërend van elkaars haar achterover houden op bonte weekendnachten tot urenlang keuvelen over kalverliefde, eenzelfde vakkenpakket, hobby, postcode of tuinbroek.

Waar vriendschap op jonge leeftijd zo willekeurig en vanzelfsprekend lijkt te ontstaan, veranderen deze banden wanneer we ouder worden in serieuzere vertrouwensrelaties, waarin we samen verantwoordelijkheid dragen voor elkaars leven. We stellen andere eisen aan vriendschap, of laten deze zelfs verslonzen als we in een liefdesrelatie zitten waarin de vriendschapfacetten worden gedekt.

Maar hoe mooi het ook is om bij één iemand al je onzekerheden uit te storten, herkenning te ervaren en vertrouwd te zijn, is het zonde als we daarmee vrienden op een tweede plaats rangschikken. Als alles uit hetzelfde vat komt hoeven we niet te rangschikken en liefde voor de één betekent niet minder liefde voor de ander. Baby, Ginger, Posh en consorten bezongen het al in onze jeugd: ‘Make it last forever, friendship never ends’.

"Vriendschap is ineens voelen dat je van iemand houdt, ondanks alle rariteiten"

Vriendschap is zo iets magisch: hoe je in alle onzekerheid van ons bestaan het gevoel kunt hebben dat iets niet weggaat. Dat mensen niet weggaan. Hoe gek wegen kunnen kronkelen, interesses kunnen uitwijken, maar dat er onder alle oppervlakte een heel netwerk van verbindingen ligt dat maakt dat mensen niet weggaan. Dat je verbonden blijft op basis van vertrouwen, ongeacht welke wendingen het leven neemt. En dat dat vertrouwen vaak groeit op basis van kwetsbaarheid.

Door een ander deel te maken van jouw zorgen en geluk, tentakel je je bestaan uit over een hele groep mensen, waardoor je als je valt veel sneller opgevangen wordt dan als je alles in je eentje tilt. Want vrienden doen je vooral ervaren dat je niet alleen bent. Dat je geen aliën bent die anders is dan de rest, maar een individueel wezen dat overal een stukje herkenning vindt en met al die mensen bij elkaar best een samenhangend verhaal vertegenwoordigt. Vriendschap is ineens voelen dat je van iemand houdt, ondanks alle rariteiten. En weten dat iemand van jou houdt, ondanks al die rariteiten. Door de kronkels heen altijd de liefde zien en elkaar helpen wanneer we dat spoor bijster raken. Vertrouwen, veiligheid, plezier, trots en gevoel delen, gewoon omdat je van elkaar houdt.

Laten we ons voornemen om elke dag de dankbaarheid te voelen voor de groep mensen die je om je heen hebt geschaard, en die je opvangen als het nodig is. Niet omdat het vaak nodig is, maar omdat ze er wel altijd zijn.

En wees trots op jezelf, omdat je het zelf hebt gedaan. Omdat je vrienden de jouwe zijn om wie jij bent, en omdat jij bent wie jij bent omdat zij er zijn.

Laten we trots zijn op elkaar, vanwege al die rariteiten. Laten we onze illusie van aliën-zijn vieren en elkaar samen het gevoel geven dat dat op deze aarde, het allerleukst is om te zijn. Een roedel buitenaardse wezens, overal kriskros verbonden in raakvlakken en verbazing.

Meer lezen

Waarom vriendschappen zo belangrijk zijn.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

Method

Gespot door de redactie: kleurrijke schoonmaakproducten en een intieme app

Waarom zijn vriendschappen (soms) eindig?

vrienden ellende

Wens je vrienden ellende toe (raadt Nietzsche aan)

online

Bye bye! Een pleidooi voor minder online vrienden

Een gezond seksleven bereik je zo

Dit is ware vriendschap, volgens filosoof Seneca

Should I stay or should I go (wanneer weet je of de koek echt op is?)