Wel vrij, maar liever niet hand-in-hand - Bedrock
#mind - Anouk Mentink

Wel vrij, maar liever niet hand-in-hand

Ze misgunnen het levensgeluk van een ander

The Phoney Club

Net als vele andere LHBT’s loopt Dennis Pals (22) liever niet hand-in-hand over straat met zijn date. Ook een afscheidskus op het perron is er vaak niet bij. Toch is hij positief over de homo-acceptatie in Nederland. ‘Het wordt beter, elk jaar weer.’

Dennis zou model kunnen zijn. Heldere ogen, strakke kaaklijn en een fit lijf. Sterker nog, hij is het ook, af en toe. De geboren Geldermalsenaar wijdde de afgelopen vier jaar aan zijn danscarrière en is nu verbonden als alleskunner aan een theater in Rotterdam.

Kortom, Dennis woont op een plek waar hij zich prettig voelt en doet werk dat hem gelukkig maakt. En tóch is hij niet honderd procent vrij. ‘Ik loop nooit hand-in-hand over straat, dat heb ik nooit comfortabel gevonden. Ik heb geen zin in blikken of opmerkingen naar mijn hoofd.’

Datzelfde gevoel bekruipt hem wanneer hij een mannelijke date afzet bij de trein. ‘Ik vind het nog steeds lastig om een kus te geven en me daar tegelijkertijd fijn bij te voelen. Het is voorzichtigheid, want ik weet dat mensen last kunnen hebben van de keuzes die ik maak.’

Intimiteit

In een land waar inwoners van hetzelfde geslacht trouwen en kinderen adopteren durven velen nog steeds geen intimiteit te tonen op straat. Uit een enquête van EenVandaag onder 1700 LHBT’s blijkt dat Dennis niet de enige is die bewust niet hand-in-hand loopt: met hem 55 procent.

‘Best bizar eigenlijk’, denkt hij hardop. ‘Eigenlijk kan ik me niet helemaal gedragen als ik zou willen. Tegelijkertijd sta ik daar niet teveel bij stil, omdat ik ermee heb leren leven. Dus geef ik bij het afscheid een knuffel in plaats van een kus.’

Confrontatie

Intimiteit mijden op openbare plekken komt volgens Dennis voort uit angst, een vrees die naar eigen zeggen is uitvergroot in zijn hoofd. ‘Aan de andere kant ken ik ook de horrorscenario’s van vrienden die agressie hebben meegemaakt. Ze werden uitgescholden en mishandeld, alleen vanwege hun homoseksualiteit.’

Zo werd een vriend van Dennis vorig jaar in elkaar geslagen op de achterbank van een taxi na een bezoek aan een gaybar in Amsterdam. ‘Die chauffeur heeft nog een bestuurder erbij geroepen. Ze scholden hem uit voor kankerhomo, sloegen hem in elkaar en pinden zijn pinpas leeg.’

Ze worden liever niet geconfronteerd met het feit dat ik homoseksueel ben dan dat ze accepteren dat het zo is

‘Dat soort gebeurtenissen zijn heftig. Daarna ben ik ook voorzichtiger geworden met welke chauffeur ik mee ga. Ik stap niet zomaar in elke taxi en kies voor twee Rotterdamse centrales die ik ken, omdat je nooit van tevoren weet bij wie je in de auto stapt.’

Afkeer

Dennis is benieuwd waar de afkeer tegen homoseksuelen vandaan komt en gaat graag met ‘tegenstanders’ in gesprek. ‘Wat zijn hun beweegredenen?,’ vraagt hij zich af. ‘Ik kom uit een redelijk gelovig dorp, Geldermalsen, en heb wel eens een gesprek gehad met iemand die zei dat een man bij een vrouw hoort. Waarom is dat zo, vroeg ik. Omdat god dat heeft bedacht, was het antwoord.’

Ook hoort hij regelmatig dat mensen geen oordeel hebben over zijn geaardheid, ‘zolang ze maar niet lastig worden gevallen’. ‘Dus zij willen dat ik mijzelf wegcijfer omdat zij er ongemakkelijk van worden. Ze worden liever niet geconfronteerd met het feit dat ik homoseksueel ben dan dat ze accepteren dat het zo is. Daarmee misgunnen ze het levensgeluk van een ander.’

Vroeger kon hij daar wakker van liggen. Toen Dennis jong was en op school werd gepest om zijn geaardheid, waar hij zelf het bestaan nog niet van wist. Na de middelbare school, toen hij uit de kast kwam, had hij geen zin meer om zichzelf te verloochenen. Dennis legde alle meningen naast zich neer en vertelde over zijn homoseksualiteit tijdens het eerste kamp van zijn dansopleiding.

Hoe dat was? ‘In het begin heel onwennig, omdat ik iets vertelde waar ik altijd over heb gelogen. Ik geloofde zelfs in mijn eigen verhaal, dat ik een vrouw en kinderen zou krijgen en alles goed zou komen. Toen ik die leugen losliet voelde het bevrijdend. Het was fijn dat ik eindelijk kon vertellen wie ik echt was, supertof dat het mag en kan. En dat niemand er raar van opkijkt.’

Verbetering

Wanneer een vriend of kennis iets overkomt, dan praat Dennis over de mate van acceptatie van LHBT’s. Hij wordt misselijk als hij bedenkt dat hij in een vrij land leeft en dit soort dingen toch nog gebeuren. Zo dichtbij huis. ‘Toch is de gemeenschap heel positief ingesteld. Er is ook een beweging die daar voor staat: de It Gets Better Movement.’

"Ik vraag me af of de EuroPride de acceptatie bevordert, omdat de manier waarop onze vrijheid wordt gevierd – dansende mannen in roze tanga op een boot – provoceert"

‘Want eigenlijk focussen we liever op de positieve verhalen, op de dingen die we wel mogen en kunnen. Het feit dat je in Amerika wel mag trouwen bijvoorbeeld, hoe fantastisch is dat? Persoonlijk denk ik ook echt dat het beter wordt: mensen zien de LHBT-gemeenschap vaker op televisie en via sociale media. Je kunt er niet meer omheen.’

Dennis denkt dat de afkeer van mensen deels oorsprong heeft in het onbekende. ‘Op het moment dat je nog nooit een LHBT’s hebt ontmoet en opeens wordt geconfronteerd kan het je irriteren. Daarom vraag ik me af of de EuroPride de acceptatie bevordert, omdat de manier waarop onze vrijheid wordt gevierd – dansende mannen in roze tanga op een boot – provoceert.’

Tegelijkertijd vindt de Rotterdammer het tof dat zo’n festival mogelijk is. Voor heteromannen die bang zijn versierd te worden tijdens deze dagen heeft hij één wijze raad: ‘Veel mannen denken dat homoseksuelen alle mannen versieren. Ik zeg: maak je niet druk. Homo’s gaan echt niet met elke wildvreemde flirten. Daarbij hebben we negen van de tien keer toch wel door of je hetero bent.’

Meer lezen

Waarom roze vrijheid nog steeds niet vanzelfsprekend is.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

vrij

Wat is écht vrij zijn nou precies: en hoe bereik je het zonder veel geld of vrije tijd?

Waarom twintigers maar niet volwassen worden. Nemen ze het leven wel serieus?

Uit de kast in de kantine, het blijft eng

Waarom roze vrijheid nog steeds niet vanzelfsprekend is

Prinsen en prinsessen: hoe Disney heeft bijgedragen aan het vormen van onze norm van liefde