Wanneer letten op je eten een obsessie wordt - Bedrock
#column - Nydia van Voorthuizen

Wanneer letten op je eten een obsessie wordt

Calorieën tellen en sporten als compensatie voor alles dat je eet

Thomas Kelley

Het is zo’n twee jaar geleden dat ik geblesseerd raakte en opeens niet meer kon sporten. Of in ieder geval niet zo fanatiek als ik deed. Het eetpatroon wat bij dat sporten hoorde hield ik wel aan. Calorieën tellen vond ik zo ongeveer het domste wat je met je tijd kon doen en als eeuwig maatje 36 had ik nog nooit een stuk taart afgewezen vanwege overtollige kilo’s die eraf moesten.

Totdat ik dus bleef eten als een marathonloper terwijl ik vooral op de bank lag en mijn buurman mij op een dag begroette met: ‘je bent wel een beetje aangekomen hè, kleintje?’ Wat?! Die kwam lekker binnen. Vooral omdat hij ontzettend gelijk had, maar ik enorm in de ontkenningsfase zat. Ik vond mezelf prima zoals ik was, zei ik tegen mezelf. Kom op zeg, wat een onzin dat ik bezig zou zijn met mijn gewicht.

Ondertussen was ik dat eigenlijk al. Ik was truien gaan dragen die mijn extra kilo’s moesten verbloemen en stopte mijn zo geliefde collectie jurken diep weg achterin de kast. Ik paste ze niet meer en wilde daar niet elke keer aan herinnerd worden. Nadat ik bijgekomen was van de uitspraak van mijn buurman was ik ergens wel blij dat hij er tenminste iets van gezegd had. Mijn vriendinnen gaven schoorvoetend toe dat ze al iets was opgevallen, maar hadden er nooit hun mond over opgetrokken. Nu ik erop gewezen was en mezelf maar eens op een weegschaal zette bleek dat ik tien kilo was aangekomen. Au.

Het was nu out in the open en dus vond ik het tijd om er iets aan te doen. Ik was klaar met het rotte gevoel over mezelf, het dragen van de te grote truien en vond het zonde dat de helft van mijn garderobe lag te verstoffen. Dit zou ik wel eens even aanpakken en snel ook. Ik dook diep in de materie en voor het eind van de week had ik mezelf ingelezen op alles rondom de glycemische index, koolhydraten en meer van dat soort afval-ongein.

Streng regime

Wat volgde was een streng regime met toch dat tellen van die calorieën (daar zijn dus allerlei apps voor), ingewikkelde salades in plaats van de broodlunch die normaal op kantoor geserveerd werd (stond ik om 07:00 ‘s ochtends sperziebonen te koken) en een eetdagboek dat zo gênant is dat ik me er nu kapot voor schaam. Er waren dagen waarop ik yoghurt met fruit at als avondeten of een halve banaan als snack (wat deed ik met die andere helft dan?). Achter elk tussendoortje stond het type sport dat ik ging doen wat dat tussendoortje goed moest praten. Mijn geliefde koffies met melk werden uit mijn dieet geschrapt (volle melk, dat kon natuurlijk echt niet) en brood was de duivel (want veel te hoog op de glycemische index, gluten en meer van dat soort slechts).

Op papier was ik goed bezig. Lekker weinig eten, dan zou ik wel afvallen toch? Ondertussen voelde ik me continu licht in m’n hoofd, dacht ik bij alles na of ik het wel of niet mocht eten van mezelf en kwam daar onvermijdelijk het moment van de grote vreetbui. Wat wil je ook met zo’n rigoureuze aanpak? Ik was veranderd in zo’n meisje dat haar gewicht belangrijker ging vinden dan hoe ze zich voelde. Nee, ik zat niet lekker in m’n vel met die tien kilo extra, maar met deze dieethysterie er nog bovenop was ik echt mezelf niet meer.

Godzijdank ontmoette ik een leuke jongen die niet alleen mijn aandacht afleidde, maar ook uitsprak wat voor ontzettende onzin hij het vond dat ik mezelf te dik vond. Hij kende mij niet anders dan met die tien kilo meer en hij drukte mij op m’n hart dat hij mij prachtig vond zoals ik was. Sterker nog, hij vond het maar niets dat ik aan afvallen dacht. Blijkbaar viel ik ook met oversized truien in de smaak.

Ik begon de jongen in kwestie steeds leuker te vinden, werd hierdoor vrolijker, verhuisde naar een huis waar ik me beter op m’n plek voelde en al met al zat ik steeds lekkerder in m’n vel. Ik dacht niet meer na over de juiste hoeveelheid eten en vitamines. Havermout met water in plaats van melk, quinoa of zuivel. Ik at gewoon zonder er obsessief mee bezig te zijn. De ene keer gezonder dan de andere.

Ik kon ondertussen ook weer sporten en dat alles bij elkaar zorgde ervoor dat ik weer langzaam terugging naar mijn oude gewicht. Mijn nieuwe, normale manier van eten hield in dat ik genoot van lekkere dingen, maar over het algemeen voldoende groente en fruit at. Brood werd weer toegevoegd aan mijn eetpatroon, evenals zuivel. Geen enorme hoeveelheden, maar gewoon ‘normaal’. Zie ik nu de hypes voorbijkomen om macronutriënten strak bij te houden dan krijg ik daar dus lichte rillingen van. Voor iedereen werkt een andere aanpak natuurlijk, maar wie te streng is voor zichzelf houdt zoiets nooit echt lang vol. Ben je ontevreden met jezelf? Kijk eerst eens hoe je dat uit kan vechten met jezelf voor je het volledig op je gewicht gooit. Lekker in je vel is net zo belangrijk als strak in je vel.

Meer lezen?

Orthorexia: wanneer een gezonde levensstijl omslaat in een obsessie.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

Dit water fungeert als medicijn: alkaline water

5 dagen vasten

Waarom 5 dagen vasten per maand gezond is volgens nieuw onderzoek

Zo leer je een kind groente eten (een wetenschappelijk bewezen methode)

Voedselwaarheid

Kijktip: de Voedselwaarheid met Michael Pollan

gebouwen

Gebouwen moeten gezonder (en niet alleen duurzamer)

baas

We zijn niet gemaakt om voor een baas te werken én we kiezen de verkeerde leiders

emotie-eten

Emotie-eten: bestaat dat wel?